Ρήξη

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης είχε πάντα διαυγείς απόψεις τόσο για τον χαρακτήρα όσο και για τη στρατηγική της Αριστεράς στην οποία πίστευε. «Η στρατηγική της ανανεωτικής Αριστεράς», τόνιζε τον Ιανουάριο του 2009 σε ένα μήνυμά του σε εκδήλωση της ανανεωτικής πτέρυγας του Συνασπισμού, «βασίζεται στη συνεχή προγραμματική ανανέωση, στη συνεχή επαφή και διάλογο με τους πολίτες και τα κινήματα, στη διαμόρφωση προγράμματος μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, στην αναζήτηση ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών συσπειρώσεων και πολιτικών προτάσεων για τη διακυβέρνηση της χώρας και την παρουσία της στην Ευρώπη και τον κόσμο».

Η απόρριψη κάθε διαλόγου και κάθε σύγκλισης από την ηγεσία του κόμματός του τον έθλιβε. Και αναφερόμενος στη βία ήταν καταπέλτης: «Δεν είναι συντελεστής παραγωγής πολιτικής, είναι κυρίως παράγων στρέβλωσης ακόμα και των ευγενέστερων προθέσεων και παρεμβάσεων. Γι’ αυτό και δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της στρατηγικής της ανανεωτικής Αριστεράς».

Ο πεζογράφος Γιώργος Ιωάννου, πάλι, είχε δώσει τον δικό του ορισμό σε τέσσερις λέξεις: «Αριστερά σημαίνει διαρκής ευαισθησία».

Τα λόγια αυτά δείχνουν να έχουν σήμερα αποκλειστικά ιστορικό χαρακτήρα. Αναφέρονται σε μια Αριστερά που είτε υπήρχε μόνο στο μυαλό μερικών έντιμων και ευαίσθητων ανθρώπων είτε έχασε πολύ νωρίς τις μάχες που έδωσε και αποσύρθηκε στα βιβλία της. Σε συμβολικό επίπεδο, η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ αποτέλεσε το τέλος των ψευδαισθήσεων. Το είδος της αντιπαράθεσης που γίνεται αυτές τις ημέρες με αφορμή την απεργία πείνας του Κουφοντίνα σηματοδοτεί την κατάρρευση κάθε έννοιας της ανανεωτικής Αριστεράς και σε ουσιαστικό επίπεδο.

Γιατί; Ακριβώς επειδή απουσιάζει η ευαισθησία.  Το πρόβλημα με τις δηλώσεις του «ευπατρίδη» Θοδωρή Δρίτσα δεν είναι τόσο αυτά που είπε, όσο η αλαζονεία με την οποία τα είπε. Η ανατριχιαστική απόσταση που κράτησε από τα θύματα της τρομοκρατίας.

Η μετατροπή ενός τεράστιου προβλήματος όπως η τρομοκρατία σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην Αριστερά που αδικείται και τη Δεξιά που εκδικείται. Οι θεωρητικοί του κόμματος που τον υποστήριξαν, εξηγώντας γιατί η 17Ν πράγματι δεν είχε τρομοκρατήσει την κοινωνία αφού τα θύματά της ήταν στρατηγικά επιλεγμένα, έριξαν κι άλλο λάδι στη φωτιά.

Κι ύστερα ήρθε η συνήγορος να κουνήσει το δάκτυλο όχι στην κυβέρνηση για την όποια αδιαλλαξία της, όχι στη γενική γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής για τα όποια λάθη της, αλλά στους συγγενείς των θυμάτων, απαιτώντας να μην αποκαλούν τον πελάτη της δολοφόνο, αλλά κρατούμενο. Γκρέμισε έτσι κάθε γέφυρα, έδωσε τέλος σε κάθε διάλογο, επισημοποίησε τη ρήξη όχι ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά, αλλά ανάμεσα στην Αριστερά του κυνισμού και τον υπόλοιπο κόσμο.

Αλλοι τρίβουν τα χέρια τους ικανοποιημένοι. Αλλοι, πάλι, θλίβονται.