«Με μένα θα παίξεις στα ίσα»

Κοκός, και τα παρατσούκλια ουδέποτε δίνονται τυχαία. Κρύβουν μέσα τους έναν βαθύτατο συμβολισμό, που τον αποκωδικοποιείς κατά τη διάρκεια του βίου τους. Κι ο Κοκός δεν γεννήθηκε κοινός θνητός. Βασιλιάς ορίστηκε από γεννησιμιού του και τον Κοκό δεν τον είπανε ποτέ με το όνομά του. Μεγαλειότατο τον λιβανίζανε καθ’ εκάστην. Και ανάδοχος του παρατσουκλιού η μαμά Φρειδερίκη. Κι ο Κοκός απεδείχθη αντάξιος του ονόματος.

Μαθητής στη Σχολή Αναβρύτων δήλωνε λάτρης του αθλητισμού. Ολίγον από καράτε, πολύ περισσότερο από μπάσκετ και φουλ ερωτευμένος με το σκουός. 1958 στην ογδόη τάξη, ο Κοκός αρχηγός στην ομάδα μπάσκετ των Αναβρύτων. Αντίπαλός τους στο σχολικό πρωτάθλημα, – γιατί τότε υπήρχαν σχολικά πρωταθλήματα – το 5ο Γυμνάσιο της περιοχής Εξαρχείων-Νεαπόλεως. Παράδοση βαρβάτη το 5ο στο μπάσκετ, έχοντας βγάλει τους Ρουμπάνηδες, ήταν ο βασικός τροφοδότης του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου. Γυμναστής ο αρχιπροπονητής του Πανελληνίου, Κωνσταντινίδης. Ο αγώνας στο ανοιχτό του Πανελληνίου.

Κυριακή μεσημέρι, η χωροφυλακή έχει ζώσει το γυμναστήριο, οι μαθητές του 5ου στις εξέδρες, ατμόσφαιρα θορυβώδης (παρά τις παραινέσεις των καθηγητών για σεβασμό στο πρόσωπο του διαδόχου), τα παιδιά του 5ου, με παράδοση στα χρόνια της Αντίστασης, ήταν φανατισμένα από μόνα τους. Κοκό βλέπαν και γύριζε το μάτι τους. Βεβαίως, οι διαιτητές και οι συμπαίκτες του, προστάτευαν τον μελλοντικό άνακτα που άρχισε να σκοράρει ανενόχλητα. Εκείνη τη στιγμή πλησιάζει ο Βασίλης Γκρίσιν τον Κωνσταντινίδη και του λέει στ’ αφτί: «Τον Κοκό θα τον αναλάβω εγώ». Ενα κι ενενήντα μπόι ο Γκρίσιν, από τα πολύ σκληρά παιδιά, στο πρώτο σήκωμα του Κοκού τον κατεδάφισε μαζί με την μπάλα. Τρομοκρατημένοι οι γυμναστές των Αναβρύτων αποσύρουν τον Κοκό, ενώ οι χωροφύλακες κινούνται απειλητικά προς την πλευρά του Βασίλη. Το παιχνίδι το κέρδισαν τα Ανάβρυτα, αλλά ο Κοκός δεν ξανασηκώθηκε από τον πάγκο.

Τα ίδια και χειρότερα με το σκουός. Εκεί, στον όμιλο αντισφαιρίσεως, δίπλα στον Εθνικό Αθηνών, χρόνια βολόδερνε με το άθλημα της υψηλής κοινωνίας. Αντίπαλός του και ολίγον τι προπονητής του ο διαβόητος Τάκης. Ενας «γάτος» πιτσιρικάς που είχε τη γενική φροντίδα του χώρου. Μόνιμος αντίπαλος του Κοκού και μονίμως ηττημένος. Ολα αυτά ως το καλοκαίρι του 1961. Στην Αθήνα φιλοξενούμε ένα λεβεντόπαιδο από την Ισπανία. Το όνομά του, Δον Χουάν Κάρλος, διάδοχος του θρόνου χωρίς βασίλειο. Κι αυτός ερωτευμένος με το τένις. Και το μεσημεράκι, παρέα με τον Κοκό, κατηφόρισαν προς τα γήπεδα του ομίλου αντισφαιρίσεως. Ο Τάκης ο φροντιστής στη θέση του, έτοιμος να εκτελέσει τις επιθυμίες των επισκεπτών. Πρώτος αντίπαλός του ο Κοκός, ο οποίος, ως συνήθως, νίκησε. Επόμενος, ο Χουάν Κάρλος, που πριν αρχίσει ο αγώνας κάτι του ψιθύρισε στ’ αφτί.

Χρόνια μετά, σε κάποιο ταβερνάκι κάπου στο Μετς, κάποιοι παρόντες στη συνομιλία του με τον Χουάν Κάρλος, τον πίεσαν τι του ψιθύρισε. Κι ο Τάκης, με λυμένη τη γλώσσα από το ρετσινάτο, τους είπε: «Την ώρα που διαλέγαμε ρακέτες, ο Ισπανός με κοίταξε θυμωμένα και μου έδωσε εντολή. “Με μένα θα παίξεις στα ίσα. Δεν μου αρέσει να μου χαρίζουν. Εγώ θέλω να χάνω, ή να κερδίζω. Δωρεές και χάρες στον Κοκό”». Και θυμόσοφα ο Τάκης κατέληξε: «Ουδέν τυχαίον. Ο ένας είχε θρόνο και τον πέταξε, ο άλλος δεν είχε τίποτα κι έγινε βασιλιάς».