Κάθαρση

Βουβή και σοκαρισμένη στέκεται η ελληνική κοινωνία μπροστά σε όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό. Είναι καταγγελίες που συγκρούονται με τις ηθικές μας αξίες και αποκαλύπτουν συμπεριφορές πολύ μακριά από τον δρόμο του καλού και του δικαίου.

Υπό το φως των εξελίξεων, δίνεται σήμερα ένας διττός αγώνας. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η κοινωνία, αναρωτώμενη για το βάθος της ηθικής κατάπτωσης που λαμβάνει χώρα ανάμεσά μας. Συντάσσεται στο πλευρό του αδύναμου και διαβλέπει στη δική του νίκη την οριστική καταδίκη συσχετισμών εξουσίας και συνηθειών αποσιώπησης, που απειλούν ευθέως την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.

Από την άλλη όμως πλευρά έρχεται και διαπιστώνεται η γνωστή για τα ελληνικά πράγματα επανάληψη του ριφλέξ της κομματικοποίησης. Σε αυτή τη χώρα, ακόμη και το έγκλημα, καλείται οργουελικά να λάβει κομματικό χρώμα; Γιατί επιλέγεται από την πλευρά ειδικότερα της αξιωματικής αντιπολίτευσης η συμπίεση της στρατηγικής της με βέλη προς ένα πρόσωπο, αυτό της υπουργού Πολιτισμού; Πώς πιστεύει ότι αυτό θα οδηγήσει σε εντυπώσεις και σε εκλογικά οφέλη; Πολλώ δε μάλλον στην πολυπόθητη για όλους μας κάθαρση;

Η απάντηση δίνεται μέσα από τη δομή που οι εσωτερικές δυνάμεις της χώρας, ως σύστημα, έχουν λάβει έως σήμερα. Από τη μια, οι άστοχες πολιτικές πράξεις στο παρελθόν έχουν διαμορφώσει μια κοινή συνείδηση που γεννά πάντα καχυποψία εις βάρος της πολιτικής εξουσίας. Επειτα, πελατειακοί συσχετισμοί παίρνουν θέση, διαβλέποντας την ευκαιρία, και συντάσσονται στον αγώνα της εξόντωσης του όποιου αντιπάλου. Με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνονται ή επανέρχονται συσχετισμοί δυνάμεων, την ώρα που η κοινωνία κυριολεκτικά υποφέρει, την ώρα που η Δικαιοσύνη συναντά το φερόμενο θύμα και τον φερόμενο δράστη και επιτελείται το έργο της κάθαρσης.

Όλα τα παραπάνω συνεχίζουν πιστά να αναδεικνύουν τη διαχρονική ήττα του πολιτικού μας συστήματος. Ομως, σήμερα βρισκόμαστε στη στιγμή που η κοινωνία εκμυστηρεύεται φωναχτά τα τραύματά της και αποζητά την απελευθέρωση. Εδώ βρίσκεται το μείζον και απέναντι σε αυτό οφείλουμε όλοι να σκύψουμε με σεβασμό και να το στηρίξουμε, μέχρι να χυθεί όλο το άπλετο φως, το οποίο απαιτείται παντού να χυθεί.

Η Βένη Μουζακιάρη είναι διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας