«Μια οδύσσεια από την πλευρά των μεταναστών»

Ο φράχτης που χωρίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το Μεξικό έχει λάβει από καιρό σημαίνουσα θέση στο συλλογικό φαντασιακό της αμερικανικής πολιτικής και κουλτούρας. Ενισχυμένος από τη μισαλλοδοξία της προεδρίας Τραμπ, χωρίζει τους ανθρώπους σε «Αμερικανούς και ξένους», ντόπιους και μετανάστες, γηγενείς και ξενόφερτους. Αυτούς τους χαρακτηρισμούς φιλοδοξεί να αλλάξει το «Coyote», η νέα σειρά του δικτύου CBS που στη χώρα μας προβάλλεται από τη συχνότητα της Nova, και να κάνει τους θεατές να δουν τον εαυτό τους στις δύο πλευρές των συνόρων. Πρωταγωνιστής είναι ο Μάικλ Τσίκλις, ο ελληνικής καταγωγής ηθοποιός ο οποίος υποδύεται τον κεντρικό ήρωα. Σύμφωνα με το σενάριο, είναι ο Μπεν, ένας συνοριακός φύλακας ο οποίος ύστερα από 32 χρόνια υπηρεσίας αναθεωρεί και βλέπει την άλλη πλευρά της ζωής. Με τη συνταξιοδότησή του αποφασίζει να βοηθήσει τους ανθρώπους που προσπαθούσε με οποιονδήποτε τρόπο να μην περάσουν τα σύνορα της Αμερικής. Μαζί με τον Τσίκλις, παίζουν επίσης οι Αντριάνα Πας και Χουάν Πάμπλο Ράμπα, σε μια παραγωγή που υπογράφουν οι δημιουργοί της κορυφαίας σειράς «Breaking Bad». Οι τρεις πρωταγωνιστές μιλούν αποκλειστικά στα «Πρόσωπα» για τη σειρά, τις σχέσεις Αμερικής – Μεξικού και τους μετανάστες.

Η σειρά κατά την άποψή σας συμβάλλει στη συζήτηση για τις αμερικανομεξικανικές σχέσεις, τη μετανάστευση και όλα τα σχετικά θέματα;

Αντριάνα Πας: Νομίζω πως είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για αυτά τα θέματα γιατί αποτελούν πολύ μεγάλα προβλήματα για τις κοινωνίες μας. Νομίζω πως η σειρά δεν προσπαθεί να κρίνει κάποιον αλλά ανοίγει μια συζήτηση μεταξύ διαφορετικής κουλτούρας και μεταξύ χωρών. Και βοηθάει να κατανοήσουμε κι άλλες καταστάσεις. Μερικές φορές λέμε πως δεν καταλαβαίνουμε γιατί αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να διασχίσουν τα σύνορα. Ισως αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε την κατάστασή τους και το ότι κινδυνεύουν ή δεν έχουν τίποτα στις χώρες τους, δείξουμε μεγαλύτερη κατανόηση. Και δώσουμε την αφορμή για να κάνουν όλοι την προσωπική τους έρευνα και να ενδιαφερθούν γι’ αυτά τα πολύ σημαντικά θέματα. Νομίζω πως τέτοιες σειρές είναι απαραίτητες για όλα αυτά και γιατί η οπτική της παραγωγής δεν είναι μαύρη ή άσπρη, είναι ολοκληρωμένη.

Χουάν Πάμπλο Ράμπα: Είναι πολύ σημαντικό, όχι μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά για ολόκληρο τον κόσμο, όταν βλέπει σειρές σαν κι αυτές να έχει την ευκαιρία να μιλήσει για τόσο σημαντικά ζητήματα όπως τα σύνορα και η μετανάστευση. Μπορείς να πεις αυτές τις ιστορίες για αυτούς τους ανθρώπους και αυτό βοηθάει τον κόσμο να συσχετιστεί μαζί τους. Και όταν ο κόσμος συσχετιστεί με αυτούς, η πραγματική συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει για τα συγκεκριμένα ζητήματα. Θέλω να πιστεύω ότι είναι η μικρή μας συνεισφορά στο να γίνουμε κομμάτι της λύσης.

Πώς αντιμετωπίζετε τον ρόλο του φύλακα Μπεν που βλέπει τη χώρα του να απωθεί μετανάστες;

Μάικλ Τσίκλις: Ο Μπεν είναι ένας καλός άνδρας που έχει τραύματα και έχει κάνει μεγάλα λάθη στη ζωή του, τα οποία πλήρωσε και τώρα προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία του. Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον στοιχείο να το προσεγγίζεις ως ηθοποιός και ειδικά σε ένα πολιτικά καυτό ζήτημα όπως είναι τα σύνορα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό που με τράβηξε στον ρόλο είναι πως παρά την πολιτική διάσταση του ζητήματος, η σειρά δεν είναι πολιτική. Δεν παίρνουμε αποστάσεις από την πολιτική και την κατάσταση αλλά την προσεγγίζουμε από ανθρωπιστική πλευρά. Θέλουμε να πούμε σκληρές ιστορίες που είναι ενδιαφέρουσες και ψυχαγωγικές όταν τις βλέπεις αλλά επίσης σε κάνουν να σκεφτείς και να νιώσεις.

Πώς προετοιμαστήκατε για τον ρόλο;

Για να είμαστε περισσότερο αυθεντικοί, θέλαμε να κάνουμε τα γυρίσματα εκεί όπου όντως διαδραματίζονται οι ιστορίες. Πήγαμε λοιπόν στα σύνορα στην Καλιφόρνια, στην Μπάχα και πέρασα λίγο καιρό με τους συνοριοφύλακες. Τους ρωτούσα πώς περνούν τις ημέρες τους, τους ακολούθησα στις περιπολίες τους και είδα πώς είναι οι ζωές τους. Τους ρωτούσα και για το πώς νιώθουν γι’ αυτήν την κατάσταση. Ηθελα να πάρω μια ρεαλιστική αίσθηση για το πώς είναι να είσαι συνοριοφύλακας από τους ίδιους. Και μετά πέρασα τα σύνορα και ρώτησα τους ανθρώπους στην αντίπερα πλευρά ποια είναι η άποψή τους, πώς βλέπουν την Αμερική και τη στάση της για το συγκεκριμένο ζήτημα. Μετά ήταν σημαντικό για τη Μισέλ Μακλάρεν και μένα να κάνουμε γυρίσματα στο Μεξικό. Γιατί είναι μια αντίστροφη ιστορία μετανάστευσης. Για μένα είναι μια οδύσσεια για έναν άνδρα που έβλεπε τον κόσμο μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα σε ολόκληρη τη ζωή του και τώρα ξαφνικά πρέπει κυριολεκτικά να περπατήσει 100 μίλια στα παπούτσια κάποιου άλλου. Κι αυτό είναι συναρπαστικό.

Αντιλαμβάνεται κανείς καλύτερα την οπτική των μεταναστών όταν περπατάει κυριολεκτικά στα παπούτσια τους;

Φυσικά. Ηταν μια εξαιρετικά παιδευτική εμπειρία για μένα. Ισως λόγω της ελληνικής καταγωγής μου, με προσέλκυσε αυτή η εμπειρία της οδύσσειας. Δεν μπορείς να θυμώσεις με τον εαυτό σου επειδή δεν ξέρεις κάτι, κι αυτό είναι κάτι σημαντικό να πω. Εμαθα πολλά για τη δική μου άγνοια. Δεν υπάρχει κάτι που να σε κάνει να αντιληφθείς περισσότερα πράγματα και να νιώσεις κατανόηση από το να περπατήσεις ένα μίλι στα παπούτσια κάποιου άλλου. Κι όταν πας εκεί και περνάς χρόνο στα σύνορα, είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Νόμιζα ότι είχα πάει στο Μεξικό, αλλά είχα πάει στο Ακαπούλκο. Είναι πολύ διαφορετικό το να επισκέπτεσαι μια τουριστική περιοχή από το να περνάς έξι μήνες σε πόλεις μιας χώρας όπου καθημερινοί άνθρωποι του μεροκάματου ζουν. Το να ζεις τις εμπειρίες τους και να τους κάνεις ερωτήσεις για τις ζωές τους και να μαθαίνεις την οπτική τους. Επίσης, θα πω ότι πολλά από αυτά μου επιβεβαίωσαν την πεποίθηση που είχα ότι στο τέλος της ημέρας οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Οπου κι αν πας, είμαστε όλοι αδέρφια, μητέρες, πατέρας, ξαδέρφια, γιοι και κόρες. Και θέλουμε ασφάλεια. Και μια σκεπή πάνω από το κεφάλι μας. Και μια ευκαιρία και μια έννοια ειρήνης. Μου άρεσε που έκανα αυτό το ταξίδι και ελπίζω οι άνθρωποι να το κάνουν μαζί μας.