Δικαιοσύνη

Το κίνημα #MeΤoo ήρθε αργά στην Ελλάδα. Εχει όμως πια λάβει διαστάσεις που δείχνουν ότι δεν είναι μια μόδα λίγων ημερών, όπως κάποιοι πίστευαν. Οι καταγγελίες πολλαπλασιάζονται, ενώ αφορούν πλέον περισσότερους από έναν χώρους. Και όχι μόνο, αφορούν και άλλα ζητήματα εκτός από τη σεξουαλική κακοποίηση ή την σεξουαλική παρενόχληση. Τα θύματα οποιασδήποτε μορφής βίας, σωματικής ή ψυχολογικής, δεν φοβούνται να μιλήσουν ενώπιον της κοινής γνώμης. Τα αφτιά της κοινωνίας έχουν ανοίξει.

Τώρα, τον κύριο λόγο πρέπει να έχει η Δικαιοσύνη. Οι καταγγελίες πρέπει να φθάνουν σε αυτήν και να διερευνώνται. Οι δικαστικοί λειτουργοί χειρίζονται πάντα τις υποθέσεις με την επιμονή και την ψυχραιμία που επιβάλει το λειτούργημά τους. Το ίδιο οφείλουμε να κάνουμε – στο μέτρο που μας αναλογεί φυσικά – κι εμείς ως κοινωνικό σύνολο.

Οι κατηγορίες που έχουν ακουστεί είναι σοβαρές. Παρά τα συναισθήματα αγανάκτησης – ενδεχομένως και εύλογης οργής – που προκαλούν ωστόσο, δεν πρέπει να οδηγούν σε δημόσια διαπόμπευση προτού υπάρξει μια πραγματική καταδίκη των φερόμενων ως θυτών. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι η βάση κάθε νομικού πολιτισμού και η εμπειρία των #MeΤoo ανά τον κόσμο έχει δείξει πως όπου αγνοήθηκε ως αρχή στη δημόσια αντιπαράθεση τα κινήματα κατέληξαν σε υπερβολές, οι οποίες εν τέλει μείωσαν τη δυναμική τους – εξέλιξη απευκταία για όσους πραγματικά επιθυμούν κάτι να αλλάξει.

Η νηφάλια συζήτηση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Γιατί συμπεριφορές σαν αυτές που καταγγέλλονται από τις γυναίκες που λύνουν τη σιωπή τους δεν εξαλείφονται με τηλεδικαστήρια. Αντιμετωπίζονται στη ρίζα τους με θεσμικά εργαλεία. Με δικαστικές αποφάσεις και κρατικές πρωτοβουλίες που λειτουργούν αποτρεπτικά για οποιονδήποτε έστω σκέφτεται να κακοποιήσει έναν συνάνθρωπό του.