Ο κίνδυνος ενός Covid διαρκείας

Η ιστορία των μεταλλάξεων μας έχει φέρει μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Ο ιός φαίνεται ότι πήρε τον χρόνο του και αναπτύχθηκε πολύ. Ο κίνδυνος ενός μακροχρόνιου Covid είναι πλέον ορατός. Τα εμβόλια, δεν είναι ακόμα σαφές, αλλά πιθανότατα δεν βάζουν τέλος στις μεταλλάξεις του. Δεν αρκούν από μόνα τους. Θα χρειαστεί η ανάπτυξη των θεραπειών, αλλά κυρίως παράλληλα με όλα αυτά ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα μαζικών τεστ, αυστηρότατης και επίπονης ιχνηλάτησης και απομόνωσης των προσβεβλημένων. Μοιραία έχει αλλάξει και η ψυχολογία όλων μας. Την περασμένη εβδομάδα πιστεύαμε ότι η απάντηση στο πρόβλημα μας με τον Covid-19 είναι η έλευση των εμβολίων. Εις μάτην. Πλέον οι μεταλλάξεις του ιού και οι καθυστερήσεις των εμβολίων δείχνουν ότι δεν θα ξεμπερδέψουμε σύντομα.

Κανονικά αφαιρουμένων, των αρνητών και των παιδιών έως 18 ετών, θα έπρεπε έως το καλοκαίρι να έχουν εμβολιαστεί 6,5 εκατ. Ελληνες. Ή έστω οι περισσότεροι από αυτούς. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.

Μετά βίας οι δόσεις που μέχρι σήμερα είναι διαθέσιμες έως τα τέλη της άνοιξης επαρκούν για 2 εκατ. Ελληνες. Αν δε προσθέσουμε και τρίτη δόση για τους ήδη εμβολιασμένους προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι μεταλλάξεις τους ιού, τότε ο αριθμός των εν δυνάμει εμβολιασμένων θα πέσει ακόμα πιο πολύ. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να προσεγγιστεί το 70% του πληθυσμού που θεωρείται από τους επιστήμονες όριο ασφαλείας για την επίτευξη ανοσίας. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε αν τα εμβόλια εμποδίζουν τη μετάδοση του ιού. Αν και στη φάση που είμαστε, όλοι ελπίζουμε αυτό να συμβαίνει.

Αρα το ορόσημο του καλοκαιριού δεν θα μας φέρει τόσο κοντά στην κανονικότητα όσο νομίζαμε. Το πολύ να έχουν εμβολιαστεί οι άνω των 70 ετών, οι ευάλωτες ομάδες, άντε και κάποιοι εργαζόμενοι σε ευάλωτους κλάδους όπως η Αστυνομία.

Παράλληλα οι μεταλλάξεις θα «τρέχουν» και θα απειλούν την απαλλαγή μας από τον ιό, προερχόμενες από τις χώρες που δεν ελέγχουν καλά τη μετάδοση. Η Ελλάδα ως τουριστική χώρα, είναι πιο επιρρεπής σε τέτοιου είδους μεταδόσεις. Χωρίς τουρισμό, δεν έχει νόημα η υπόθεση που οδηγεί σε οποιαδήποτε καλό σενάριο. Απλά θα έχουμε πάθει οικονομική ζημιά που θα μας πάρει χρόνια να συνέλθουμε.

Με την προϋπόθεση, λοιπόν, ότι θα έρθουν τουρίστες και τα εμβόλια δεν θα έχουν θωρακίσει όπως σήμερα φαίνεται τις τουριστικές περιοχές, οι λύσεις δεν είναι πολλές.

Κάποιοι γλυκοκοιτάζουν προς το μοντέλο που εφαρμόστηκε στις χώρες που πέτυχαν να περιορίσουν τον ιό. Την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ταϊβάν. Το πρώτο που έκαναν αυτές, είναι να πάρουν τον ιό στα σοβαρά. Το δεύτερο είναι ότι εφάρμοσαν ένα αυστηρό μοντέλο γρήγορων τεστ, ιχνηλάτησης και συνεπούς καραντίνας, με απομόνωση των μολυσμένων.

Το διακύβευμα για τη χώρα μας και κάθε έναν από εμάς είναι τεράστιο. Για να γίνει οποιοσδήποτε προγραμματισμός για τους επόμενους μήνες θα πρέπει να απαντηθεί πρώτα η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Σε ποια κατάσταση θα βρίσκεται η προσπάθεια ελέγχου της πανδημίας το προσεχές καλοκαίρι; Από την απάντηση σε αυτή την ερώτηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το οικονομικό μας μέλλον και για την ώρα κανείς δεν μπορεί με ασφάλεια να την απαντήσει…