«Τα εν οίκω… εν δήμω»

Οι τελευταίες μέρες πληγώσανε το θέατρο όσο ποτέ. Αυτά που ακούστηκαν, γράφτηκαν, ειπώθηκαν είναι μαχαίρι στην καρδιά. Δεν θα ήθελα να ρίξω κι άλλο λάδι στη φωτιά που έπιασε το σπίτι μας, αλλά δεν έσωνε το χέρι να γράψω οτιδήποτε άλλο. Οσο κι να προσπαθούσα να το αποφύγω το πληκτρολόγιο μόνο του με πήγαινε προς τα εκεί. Σαν τη γλώσσα στο χαλασμένο δόντι. Δεν ξέρω πως θα μπορούσαμε να γλυκάνουμε τον πόνο σ’ αυτά τα κορίτσια, τι να σου κάνει ένα «συμπαρίσταμαι». Φτάνει; Δεν φτάνει.

Είμαστε σε πολύ φουρτουνιασμένο πέλαγο. Είναι πολλά τα μποφόρ, η βάρκα μας μπάζει νερά και η πυξίδα χαλασμένη. Αν μπορούσαμε τουλάχιστον να σταθούμε ψύχραιμοι ετούτη τη στιγμή ίσως βρεθεί ένα φως σωτηρίας, μπας και γλυτώσουμε. Μπας και δει το μάτι μας στεριά. Στο χέρι μας είναι να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Μη βοηθάμε τα σκουπίδια να μας πιάνουν στο στόμα τους.

Είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα για να τα αφήνουμε βορρά σε εκπομπές, πλατφόρμες κι εφημερίδες της δεκάρας. Ισως φανεί απλοϊκό και χιλιοειπωμένο, και να με συγχωρείτε, αλλά εγώ πιστεύω περισσότερο στη δικαιοσύνη παρά στην οποιαδήποτε φυλλάδα ή στην αλάνα του Διαδικτύου. Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν εισαγγελείς, υπάρχουν δικαστήρια που μπορούν να λύσουν το πρόβλημα. Κι ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του ή στο κάτεργό του. Δεν είμαστε εμείς δικαστές να πάρουμε τις πέτρες και να αρχίσουμε τον δημόσιο λιθοβολισμό.

Αυτή τη στιγμή το θέατρο χτυπιέται από παντού. Η ανεργία χτυπάει κόκκινο. Η πολιτεία μάς αντιμετωπίζει σαν να μην υπάρχουμε. Ανακοινώνουν πότε πιθανόν θα αρχίσουν τα σχολεία, η εστίαση, τα κουρεία, η περιποίηση νυχιών, και μύρια άλλα, για το θέατρο, λέξη. Σαν να μην υπάρχουμε. Και εμείς δηλώσαμε παρών μ’ αυτό το αίσχος. Δεν λέω ότι κακώς βρήκανε το κουράγιο να μιλήσουν αυτά τα πληγωμένα πλάσματα. Πολύ καλά κάνανε και χίλια μπράβο. Εμείς όμως το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να φροντίσουμε με κάθε τρόπο να τις αγκαλιάσουμε και να γλυκάνουμε την πληγή τους. Κι αν χρειαστεί να πάμε στο δικαστήριο δίπλα τους και να τους δώσουμε κουράγιο. Το να γράφει ο κάθε άσχετος το μακρύ του και το κοντό του και να λερώνει την τέχνη μας δεν πρέπει να το αφήσουμε έτσι. Πρέπει να φροντίσουμε να του κλείσουμε το στόμα. Πώς; Μην απαντάμε, μη γυρνάμε στα κανάλια, στα ραδιόφωνά και στις εφημερίδες μέχρι να βγάλουν τον σκασμό και να αφήσουμε τη δικαιοσύνη να μιλήσει.

Και μη νομίζετε πως και για μένα είναι εύκολο. Καθόλου. Αλλά δεν βλέπω άλλη λύση. Τα έχω τόσο πολύ χαμένα, ήταν τέτοια η απελπισία μου που, χθες το βράδυ, έψαχνα Θεό να προσευχηθώ. Δεν είμαι σίγουρος αν με άκουσε.