NON PAPER

Μια εξίσωση χωρίς λύση

Δέχθηκα την ερώτηση τρεις – τέσσερις φορές τις τελευταίες ημέρες. Με αφορμή, βέβαια, την υπόθεση Μπεκατώρου και με μια υπολανθάνουσα αμφισβήτηση για τις καταγγελίες της ολυμπιονίκου ή τον χρόνο που επέλεξε να τις κάνει. «Καλά, εσύ τριγυρνούσες από τα 18 σου δεξιά και αριστερά. Δεν έτυχε ποτέ να δεχθείς σεξουαλική παρενόχληση;». Ναι, από τα 18 μου, όχι μόνο τριγυρνώ από ‘δώ κι από ‘κεί, αλλά δουλεύω και σε ανδροκρατούμενους χώρους. Πριν μπω μάλιστα στη δημοσιογραφία, η πρώτη μου δουλειά ήταν στη δισκογραφική εταιρεία Lyra του Αλέκου Πατσιφά, όπου συναναστρεφόμουν καθημερινά όχι μόνο κατά πολύ μεγαλύτερούς μου, αλλά και τους έχοντες, τότε, την εξουσία στον χώρο της τέχνης. Και ναι, κάποιες φορές με παρενόχλησαν σεξουαλικά, με πολιόρκησαν ασφυκτικά, με στρίμωξαν, προσπάθησαν να μου βάλουν χέρι. Τους το έκοβα από την πρώτη, ασκώντας μάλιστα, όποτε χρειάστηκε, σωματική και κυρίως λεκτική βία – από μικρή έβριζα σαν καραγωγέας. Και μετά πήγαινα στην παρέα μου ή στους συναδέλφους μου και διακωμωδούσα το περιστατικό.

Γιατί; Συγγνώμη, αλλά δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Τα «διότι το περιβάλλον σου καλλιέργησε την αυτοπεποίθησή σου», «διότι είχες υποστηρικτικούς γονείς», «διότι δεν εξαρτιόσουν από τη δουλειά ή τις φιλοδοξίες σου», ακόμη και το «διότι είχες τσαμπουκά» είναι μπούρδες. Σκέτες μπούρδες. Η ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας, ενός ανθρώπου γενικότερα, ειδικά όσον αφορά τη σεξουαλικότητα, είναι μια «εξίσωση» που δεν λύνεται με τα γνωστά «μαθηματικά». Μπορεί να μη λύνεται και καθόλου. Επειδή είναι εξαιρετικά πολυσύνθετη. Και διαμορφώνεται από παράγοντες που ούτε μπορούμε να φανταστούμε. Μια σκηνή που είδε ένα νέο κορίτσι, μια κουβέντα που άκουσε τυχαία, ένα γεγονός που για τους άλλους πέρασε απαρατήρητο μπορεί να διαμορφώσουν καθοριστικά τις ανοχές, τις αντοχές, τις αντιδράσεις του σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Και αυτό που για τη μία μπορεί να είναι απλώς ενοχλητικά επίμονο φλερτ, για την άλλη μπορεί να είναι τραυματική εμπειρία. Μιλάμε για ιδιοσυστασιακά χαρακτηριστικά, δεν υπάρχουν εδώ καλύτερες, γενναιότερες ή πιο τσαμπουκαλούδες γυναίκες. Εγώ, για παράδειγμα, αν ακολουθούσα για δύο ημέρες το πρόγραμμα προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς της Μπεκατώρου ή οιασδήποτε άλλης πρωταθλήτριας, θα κατέρρεα και θα κλεινόμουν σε νοσοκομείο για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.

Ας σταματήσουν λοιπόν τα «Γιατί το είπε τώρα;». Κι αυτοί που μετράν την ειλικρίνεια, το κόστος, τα ψυχικά τραύματα της Σοφίας Μπεκατώρου – που δεν υπέστη παρενόχληση αλλά κανονικότατη κακοποίηση – με το υποδεκάμετρο της μνήμης, ας το βάλουν στην τσέπη τους.

Σχεδόν άσφαιρα

Εδώ και αρκετούς μήνες, τα πυρά των οπαδών της αντιπολίτευσης έχουν μόνο ένα είδος σφαίρας. Σφαίρας τώρα που λέει ο λόγος, διότι τι είδους αντιπολιτευτική σφαίρα μπορεί να είναι η επαναλαμβανόμενη γενικώς και αορίστως «χούντα του Κούλη»; Πρόκειται απλώς για έναν εγωκεντρικό παροξυσμό αυτών που, επειδή θέλουν να αισθάνονται επαναστάτες μέσα από τα σαλονάκια τους, χρειάζονται από δίπλα και μια φαντασίωση χούντας γιατί, διαφορετικά, εναντίον τίνος θα επαναστατούν; Εναντίον της αστικής δημοκρατίας; Δεν λέει.

Προχθές, εφημερίδα φίλα προσκείμενη στην αντιπολίτευση το πήγε παραπέρα. Παρομοίασε, σε σκίτσο, τα μέτρα προστασίας της τάξης στα πανεπιστήμια με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – φαντάζομαι ότι δεν δουλεύει τώρα εκεί ο πρώην βουλευτής των ΑΝΕΛ Δημήτρης Καμμένος που μια εμμονή με το Αουσβιτς την είχε αφού, σε αναρτήσεις του, το ταύτιζε με την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Περιττό να μιλήσω για προσβολή της μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος (το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας έβγαλε αυστηρή ανακοίνωση) και το ξέπλυμα των Ναζί. Ούτε καν για την κατάντια μιας αυτοσυστηνόμενης Αριστεράς που δεν έχει καμία απολύτως πρόταση, απλώς πετάει πέτρες στους απέναντι. Θα σταθώ στο πόσο θλιβερό είναι να κινείται η αντιπολίτευση μιας χώρας αποκλειστικά και μόνο εντός των ορίων της γραφικότητας.