Το στοίχημα

H πρώτη αντίδραση στα σχέδια αστυνομικής προστασίας των Πανεπιστημίων, που οι αντίπαλοι του μέτρου χαρακτηρίζουν «αστυνόμευση», είναι ότι δεν θα εφαρμοστούν ποτέ. Oι λόγοι είναι πολλοί, άλλοι σοβαροί, άλλοι όχι. Αν θέλουμε όμως να τους συμπυκνώσουμε καλόπιστα σε μια λέξη, αυτή θα ήταν η εμπιστοσύνη. Το βαρύ της έλλειμμα και η ανάγκη αποκατάστασής της.

Υπάρχει πάντα ένα σημείο καμπής, ένα γεγονός που αλλάζει εντελώς τους όρους της συζήτησης. Στην περίπτωσή μας είναι η φασιστικού χαρακτήρα επίθεση που έγινε τον περασμένο Οκτώβριο στον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρη Μπουραντώνη. Σε καμιά ευνομούμενη πολιτεία δεν έχουν θέση τέτοιες εικόνες διαπόμπευσης. Καμιά φιλελεύθερη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να ανεχθεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Κάτι έπρεπε να γίνει για να προστατευθούν οι ναοί της γνώσης και οι λειτουργοί τους – ακόμη και παρά τη θέλησή τους.

Η πρόταση του Νίκου Φίλη για συγκρότηση ενός «δημοκρατικού μετώπου» που θα διασφαλίζει την ηρεμία και την ειρήνη ακούγεται ασφαλώς πολύ ωραιότερη από την ίδρυση μιας πανεπιστημιακής αστυνομίας. Τα τριαντάφυλλα είναι πάντα καλύτερα από τα κλομπ. Αλλά εδώ υπάρχει ένα διπλό πρόβλημα: η πρόληψη και η καταστολή. Εχουν αποτύχει και τα δύο. Στα Πανεπιστήμια μπαίνει όποιος θέλει και κάνει ό,τι θέλει. Και όταν συλλαμβάνεται κάποιος για διάπραξη παράνομων πράξεων, συνήθως αθωώνεται.

Η υπογραφή της υπουργού Παιδείας και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη στο νομοσχέδιο που παρουσιάστηκε χθες αποσκοπεί στην επίλυση αυτού του διπλού προβλήματος. Θα υπάρξουν φυσικά αντιστάσεις. Οι πρυτάνεις θα προτιμούσαν η αστυνομία να υπάγεται στους ίδιους και όχι απλώς να «συνεργάζεται» μαζί τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί μπροστά στον πειρασμό να κάνει αυτή την «αντιδημοκρατική εκτροπή» σημαία του. Οι κάθε λογής αντιεξουσιαστές, εντός και εκτός Πανεπιστημίων, θα επιδιώξουν να καταργήσουν το μέτρο «στην πράξη». Και οι περισσότεροι φοιτητές θα βρεθούν για άλλη μια φορά παρατηρητές μιας αντιπαράθεσης που δεν έχει καμιά σχέση με τις σπουδές τους.

Ποιος θα επικρατήσει; Θα αποκτήσουν επιτέλους τα ΑΕΙ μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή εικόνα ή θα νικήσουν και πάλι οι δυνάμεις της αδράνειας και της αντίδρασης; Η απάντηση θα εξαρτηθεί πρωτίστως από το αν η κυβέρνηση θα πείσει για τις καλές της προθέσεις. Αν οι ειδικοί φρουροί που θα αναλάβουν τη φύλαξη των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων κάνουν καλά τη δουλειά τους – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό -, η απαραίτητη εμπιστοσύνη σιγά-σιγά θα χτιστεί. Αν πάλι αρχίσει ο Χρυσοχοΐδης να απειλεί, ο Αδωνις να προκαλεί και ο Τσίπρας να υποκινεί, αν δηλαδή ένα κοινωνικό αίτημα εκφυλιστεί σε αντικείμενο διαμάχης στα τηλεπαράθυρα, το στοίχημα θα χαθεί.

Και αντί να συζητάμε τα μεγάλα προβλήματα των Πανεπιστημίων, θα συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε για τους τραμπούκους.