Τα βάρη του παρελθόντος

Το όχι και τόσο μακρινό 2015 μέσα σε λίγους μήνες έγιναν «καπνός» από τις τράπεζες αξίες άνω των 32 δισ. ευρώ. Το κόστος για το ελληνικό Δημόσιο ξεπέρασε τα 18 δισ. Χρειάστηκε μια νέα τρίτη ανακεφαλαιοποίηση. Ηταν η εποχή του τρίτου, αχρείαστου, Μνημονίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια περίοδο, οι τράπεζες ως αποτέλεσμα της αναγκαστικής τους διάσωσης, υποχρεώθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού, έναντι της κρατικής βοήθειας που έλαβαν, να μικρύνουν.

Κατήρτισαν πλάνα εκποίησης κάθε λογής περιουσιακού στοιχείου που είχε απομείνει από τις προηγούμενες ανακεφαλαιοποιήσεις στο χαρτοφυλάκιό τους. Ηταν κατά κάποιον τρόπο η τελευταία πράξη του δράματος συρρίκνωσης των τραπεζών. Ισως το λιγότερο γνωστό από τις επιπτώσεις εκείνης της περιόδου.

Τα σχέδια είχαν τριετή περίοδο εφαρμογής. Στο πλαίσιο αυτό μέσα σε 36 μήνες και με την οικονομία να μην έχει πατήσει ακόμα καλά στα πόδια της, υποχρεώθηκαν να πουλήσουν (για κάποιους να ξεπουλήσουν) τις θυγατρικές τους στα Βαλκάνια και μια σειρά από μετοχικά ποσοστά σε σημαντικές εταιρείες της χώρας. Ολα αυτά έγιναν υπό μεγάλη χρονική πίεση προς τις διοικήσεις τους. Σαν να έφταιγαν αυτές για τον μηδενισμό των μετοχών και τα capital controls που προκάλεσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνη την περίοδο πωλήθηκαν χωρίς καμία πρόνοια αναμονής, ώστε να επιτυγχάνονται οι καλύτερες τιμές στην αγορά, δεκάδες περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών, που είχαν χτιστεί με πλάνο και στρατηγική την προηγούμενη δεκαετία. Είπαμε ήταν υποχρεωτικό. Μια μόνο σημαντική πώληση έμεινε σε εκκρεμότητα από εκείνη την περίοδο. Ηταν η μόνη άλλωστε που μπορούσε διά των συνδικαλιστών της να ασκήσει πολιτική πίεση στην τότε κυβέρνηση. Η προσπάθεια πώλησης της Εθνικής Ασφαλιστικής πέρασε από χίλια κύματα. Οι προσπάθειες ήταν συνεχείς. Αλλες για τα μάτια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού, άλλες πραγματικές.

Φτάσαμε στο 2021, έξι χρόνια από την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ακόμα παραμένει η εκκρεμότητα.  Ετσι για να θυμίζει αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε. Το κακό μας παρελθόν. Ορισμένες από τις χειρότερες μέρες της κρίσης. Την πιο ντροπιαστική ίσως υποχώρηση των εθνικών συμφερόντων, με την πώληση ισχυρών εμβληματικών θυγατρικών όπως η Finansbank στην Τουρκία. Η οπισθοχώρηση της εθνικής μας επιρροής. Για κανένα από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεν δόθηκε καμία μάχη. Η μόνη μάχη που συνεχίζει να δίνεται από τη σημερινή διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας είναι για την Εθνική Ασφαλιστική. Ας είναι και έτσι. Το θέμα είναι το καλύτερο για τη χώρα.

Ενδιαφέρον για την απόκτηση της μεγαλύτερης ασφαλιστικής της χώρας έδειξε μόνο μία εταιρεία. Ο βασικός ξένος επενδυτής την τελευταία τριετία στην Ελλάδα, το αμερικανικής προελεύσεως με έδρα το Λουξεμβούργο, ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο CVC Capital Partners. Το πρόβλημα είναι ότι οι συζητήσεις έχουν παγώσει. Το CVC που έχει ήδη αποκτήσει τα περισσότερα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία της χώρας, συν τη μεγαλύτερη εταιρεία τροφίμων της χώρας (Vivartia), νιώθει ότι έχει το πάνω χέρι. Θέλει την ασφαλιστική και τους πελάτες της, αλλά όχι το σύνολο των υποχρεώσεών της. Η άσκηση για τη διοίκηση Π. Μυλωνά είναι δύσκολη. Θα προχωρήσει με κάθε κόστος ώστε να ολοκληρώσει τις δεσμεύσεις του 2015; Ή θα πατήσει «πόδι» και θα ματαιώσει μια πώληση που δεν πιστεύει; Από τις επιπτώσεις που προκαλεί η όποια απόφασή του στο δίλημμα, καταλαβαίνει κανείς ότι το βάρος της δεν πρέπει να το πάρει μόνο ο κ. Μυλωνάς…