Μαρία Γεωργοπούλου

Καθώς ένας καινούργιος χρόνος ανοίγεται μπροστά μας, αυτήν τη σουρεαλιστική περίοδο που μοιάζει να μας χλευάζει κλέβοντάς μας τη χαρά και τη ζεστασιά της γιορτινής συντροφιάς, μου φαντάζει δύσκολο να επικεντρωθώ στα όνειρά μου. Διότι τα όνειρα που βλέπει κανείς με κλειστά μάτια στον ύπνο του αλλά κι αυτά που πλάθει στο μυαλό του για το μέλλον – με κλειστά ή ανοιχτά μάτια -, τα όνειρα αυτά για μένα είναι πάντοτε όνειρα χαράς, σενάρια και προκλήσεις που είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα συμβάλλουν στη δημιουργικότητά μου.

Είμαι πολύ ορθολογική για να πιστέψω ότι τα όνειρά μου κρύβουν κάποιο βαθύτερο νόημα, γελάω άλλωστε με τον ονειροκρίτη όπως και με τη χαρτορίχτρα… Θεωρώ πάντως ότι τα όνειρα που με συντροφεύουν τις νύχτες με αναζωογονούν γιατί βγάζουν στην επιφάνεια τους κρυφούς μου πόθους και ενδόμυχα συναισθήματα που ίσως δεν τολμώ να ομολογήσω.

Αν και δεν τα θυμάμαι, τα όνειρα που με ξυπνούν στη μέση της νύχτας τους τελευταίους μήνες είναι σίγουρα εφιάλτες που παλεύουν υποσυνείδητα με την έμφυτη αισιοδοξία μου. Αγωνιώδεις αγώνες δρόμου όπου με κομμένη την ανάσα τρέχω για να γλιτώσω από κάποιον που με κυνηγάει μαρτυρούν τη στενάχωρη μοναξιά και τον φόβο που μάταια προσπαθώ να ξορκίσω μήνες τώρα. Κλείνω λοιπόν και πάλι τα μάτια για να πείσω τον εαυτό μου ότι σύντομα ο εφιάλτης θα περάσει, ότι ο ύπνος θα γίνει πιο γαλήνιος και πιο ανάλαφρος – ότι η χαρά της ζωής θα κερδίσει. Οτι θα μπορέσουμε και πάλι να βρεθούμε με την οικογένειά μας, να αγκαλιάσουμε τους καλούς μας φίλους, να βγούμε στους δρόμους χωρίς περιορισμούς, να ταξιδέψουμε και να ονειρευτούμε μια φυσιολογική ύπαρξη χωρίς μάσκες και προσωπεία.

Με ερμητικά κλειστά τα μάτια λοιπόν θέλω να ξαναγυρίσω στην «ομαλότητα» των ονείρων μου που μοιάζουν με τις ονειροφαντασίες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων και με ταξιδεύουν σε κόσμους μαγικούς και αλλόκοτους. Τα όνειρά μου είναι γεμάτα μικρές ή μεγάλες πόρτες που σε καλούν να τις ανοίξεις και να δρασκελίσεις νέους ορίζοντες, να ακολουθήσεις νέες προκλήσεις. Στα όνειρά μου γίνομαι ό,τι δεν έχω καταφέρει στ’ αλήθεια. Τολμώ να βγω από τον άνετο κόσμο μου, να πηδήξω στο κενό, να πετάξω, να προσπαθήσω κάτι καινούργιο. Κι ελπίζω ότι κάτι απ’ όλα αυτά με συντροφεύει κι αφού ξυπνήσω.

Ονειρεύομαι ότι η ζωή είναι γεμάτη δυνατότητες αλλά και πειρασμούς, αντιφάσεις και ερωτηματικά που με ωθούν πάντα προς τα μπρος, προς το απέραντο άγνωστο. Στα όνειρά μου αυτό το άγνωστο έρχεται πιο κοντά μου, με παροτρύνει να υπερβώ τον εαυτό μου, να δράσω αντισυμβατικά, να τολμήσω πράγματα που με τρομάζουν, να ξεπεράσω τις δυνατότητές μου μέσα από τη φαντασία μου.

Βάζω λοιπόν τη γιορτινή μάσκα από μετάξι που ξορκίζει τη θλίψη, σφίγγω τα χέρι των αγαπημένων μου, κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι ένα όμορφο απέραντο ηλιόλουστο γαλάζιο όπου όλα είναι δυνατά. Ας ονειρευτούμε το αδύνατο, ας κάνουμε ένα μεγάλο άλμα προς τα μπρος για να ξεκινήσουμε τη χρονιά με αισιοδοξία, χαρά και ελπίδα. Καλή μας χρονιά γεμάτη όνειρα γλυκά, ροζ και μπλε.

Η Μαρία Γεωργοπούλου είναι ιστορικός τέχνης και διευθύντρια της Γενναδείου Βιβλιοθήκης. Αυτή την περίοδο ετοιµάζει µια έκθεση µε θέµα τον αµερικανικό φιλελληνισµό και πολλές παράπλευρες εκδηλώσεις για το 2021