Μανιφέστο

To πρώτο πρόβλημα είναι με το όνομα. Η «Ομπρέλα» παραπέμπει σε δύο πράγματα: στο γνωστό εξάρτημα που προστατεύει από τη βροχή και στο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 2014 στο Χονγκ Κονγκ. Δεδομένου ότι η νέα κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει μάλλον πολιτικό παρά μετεωρολογικό χαρακτήρα, το όνομά της λογικά υπονοεί ότι η Ελλάδα κυβερνάται από ένα καθεστώς ανάλογο με το κινεζικό, εναντίον του οποίου πρέπει να ξεσπάσουν μαζικές, παλλαϊκές διαμαρτυρίες.

Πράγματι, αν διαβάσει κάποιος ανυποψίαστος το πρώτο κεφάλαιο του «μανιφέστου» αυτής της τάσης, που αφορά την πανδημία, θα συμπεράνει ότι ο Πρωθυπουργός είναι χειρότερος από τον Σι, τον Τραμπ ή τον Πούτιν, οι χώρες των οποίων βρίσκονται πολύ μπροστά από την Ελλάδα στην εξωφρενικής ελαφρότητας έκθεση του Bloomberg που επικαλούνται στη δεύτερη κιόλας αράδα οι οπαδοί της «Ομπρέλας». Είναι φανερό ότι οι «εγκληματικές ευθύνες» της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη θα δικαιολογούσαν πρωτοβουλίες για την καθαίρεση του τελευταίου ανάλογες με εκείνες των Δημοκρατικών της Νάνσι Πελόσι. Γιατί, όμως, διάβολε, δεν αντανακλάται αυτό στις δημοσκοπήσεις; Οι «53+» είναι άραγε πιο ευαίσθητοι από την κοινή γνώμη ή γνωρίζουν κάτι παραπάνω;

Μια από τις πιθανές εξηγήσεις παρατίθεται στη συνέχεια – και εδώ βρίσκεται το ζουμί αυτής της παρέμβασης. Ισως οι πολίτες να μην αντιλαμβάνονται τις ολέθριες επιπτώσεις αυτής της «νεοφιλελεύθερης» διακυβέρνησης επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει «τεκμηριωμένη, μαχητική προγραμματική αντιπολίτευση», αλλά ασκεί «επιφανειακή και πολωτική ρητορική που υπακούει στην επικοινωνία ως προτεραιότητα», δαιμονοποιεί τις άλλες απόψεις και εκφωνεί «προσωπικές ηγετικές θέσεις». Η κριτική προς τον Αλέξη Τσίπρα είναι σαφής. Και γίνεται ακόμη σαφέστερη στο κεφάλαιο για τη διεύρυνση, όταν καταγγέλλονται τα «στερεότυπα του παλαιοκομματισμού για “μεταγραφές” και συναλλαγές για αξιώματα που εύλογα δημιουργούν δυσμενείς εντυπώσεις στον κόσμο της Αριστεράς και ευρύτερα στην κοινή γνώμη».

Οι συντάκτες του μανιφέστου θέλουν την αναδιαμόρφωση της ταυτότητας του κόμματος, που θα βρίσκεται «σε αντίθεση με έναν άνευρο πολιτικό και προγραμματικό πολυσυλλεκτισμό». Χωρίς να αποφεύγει την ξύλινη γλώσσα, από την οποία είναι αδύνατον να γλιτώσει η Αριστερά, το κείμενο εδώ παρουσιάζει σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τα σημεία όπου αναμασά τη γνωστή καραμέλα για τη «λίστα Πέτσα» και τον «ολιγαρχικό συγκεντρωτισμό» του Μητσοτάκη.

Και πάλι, όμως, από το μανιφέστο των 8.578 λέξεων λείπουν δύο βασικά πράγματα που θα το έκαναν στοιχειωδώς ελκυστικό. Η φαντασία: τόσα μυαλά μαζεύτηκαν, δεν μπορούσαν να περιγράψουν το καθεστώς που υποτίθεται ότι θέλει να επιβάλει η ΝΔ με έναν όρο πιο σύγχρονο από την «καχεκτική δημοκρατία», που παραπέμπει στη μετεμφυλιακή Ελλάδα; Και το χιούμορ: από τον φιλοπαίγμονα Ευκλείδη Τσακαλώτο, που άνοιξε τα φτερά των 53 για να αγκαλιάσει άλλους ανησυχούντες και ανησυχούσες από Κεντρικές Επιτροπές και Πολιτικά Συμβούλια, περίμενε κανείς περισσότερα πράγματα.