Τάμα στο ξωκκλήσι

Για όσους δεν το κατάλαβαν: πατήθηκε το κουμπί της αντίστροφης μέτρησης για την εκπαραθύρωση του Πάμπλο Γκαρσία από τον ΠΑΟΚ.

Από το «μας πολεμάνε από παντού, εγώ περπατάω με ψηλά το κεφάλι, όχι σαν κατσαρίδα», στο «μόνο τον Τσόλακ είχαμε στην επίθεση», μια δρασκελιά δρόμος.

Η έλλειψη αυτοκριτικής και η μετάθεση ευθυνών από τους προπονητές μετά από αρνητικά αποτελέσματα δεν άρεσε ποτέ σε καμία ηγεσία συλλόγου. Είναι ζήτημα φυσικής. Τα ομώνυμα απωθούνται. Η περίπτωση Γκαρσία και ΠΑΟΚ δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η πίστωση χρόνου προς τον Ουρουγουανό δεν αποτελεί λευκή επιταγή. Ούτε ο οπαδικός φανατισμός βελτιώνει τους όρους της συμφωνίας.

Το πολύ πολύ να διατηρήσει τον Γκαρσία σε μόνιμη παοκτζίδικη τροχιά, να του επιτραπεί η επιστροφή στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και να γίνεται «Κωστένογλου» κάθε φορά που θα απολύεται προπονητής στην Τούμπα.

Το πιο εύκολο πράγμα στο ποδόσφαιρο – και όχι μόνο – είναι τα μεγάλα λόγια. Με την ίδια ευκολία που κάποιοι έταζαν σκισμένα μνημόνια κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να τάζουν ποδοσφαιρικούς λαγούς με πετραχήλια. Κι όταν ο λαγός την κοπανάει με ελαφρά πηδηματάκια, όπως έγινε στο ντέρμπι με τον Αρη ή στο παιχνίδι με τη Λάρισα, τότε το πετραχήλι είτε δεν αναγνωρίζει τις ήττες, είτε κατηγορεί τη διοίκηση για το φτωχό ρόστερ. Γιατί αυτό άφησε να εννοηθεί ο Γκαρσία στις δηλώσεις του μετά το παιχνίδι με τη Λάρισα.

Την Πέμπτη ο ΠΑΟΚ κατεβαίνει στην Αθήνα για το παιχνίδι με τον Ατρόμητο. Φρόνιμο θα ήταν για τον Γκαρσία να κάνει ένα τάμα στο ξωκκλήσι του Αγίου Προδρόμου στο ομώνυμο χωριό της Χαλκιδικής, μήπως τον βοηθήσει να βγει από την ατραπό. Γιατί αν συνεχίσει να παραμένει εγκλωβισμένος μεταξύ φανατισμού και αποδιοπομπαίων τράγων δεν θα προλάβει να φάει λαγάνα. Και ποιος την ακούει μετά τη δραστήρια στα social media Λάουρα Γκαρσία.