Γιορτινές μέρες χαράς

Περιμέναμε πώς και πώς αυτές τις μέρες για πολλούς λόγους. Κυρίως γιατί κλείνουν τα σχολεία και μετά γιατί είναι γιορτές για τα παιδιά με δώρα, κάλαντα, χαρές και πανηγύρια. Τότε φορούσαμε πηλήκιο πάντα όταν κυκλοφορούσαμε έξω και ο κινηματογράφος απαγορευόταν. Μόνο όταν είχε μαθητική επιτρεπόταν, με την έγκριση βεβαίως βεβαίως του γυμνασιάρχη, για έργα κατάλληλα, εξυπακούεται.

Ομως η προσμονή ήταν μεγάλη και οι προσδοκίες μας για χαρούμενες γιορτές ακόμη μεγαλύτερες. Ετοιμαζόμασταν να πούμε τα κάλαντα και προετοιμαζόμασταν γι’ αυτό και ποιος θα κρατούσε τα χρήματα, που ορισμένοι έδιναν, για να τα μοιραστούμε. Ισχνό όμως το ταμείο αφού οι περισσότεροι έδιναν γλυκίσματα και την ευχή τους, που όμως δεν μας αρκούσε… Γυρίζαμε στα στενά και παίζαμε στριφτό τάλιρα και δίφραγκα: κορόνα, γράμματα και κάναμε κι έναν πήδο για να πάρουν καλύτερη τροχιά.

Τα καλά όμως χρήματα τα παίρναμε την Πρωτοχρονιά από τους θείους που μας έδιναν καλό μεροκάματο! Μας τα έπαιρνε η μάνα μου, όμως, τα χρήματα όταν γυρίζαμε σπίτι το μεσημέρι. Ηξερε και πόσα περίπου είναι. Ηθελα ωστόσο να ξοδέψω κάτι απ’ αυτά για δικές μου ανάγκες, όπως για γυαλένιες κυρίως, καραμέλες και κάνα πιστόλι ή αυτοκινητάκι στις μικρές ηλικίες, που όμως ήταν απαγορευτικά. Σκεφτόμουν λοιπόν να κρύψω κάτι λίγα φράγκα για τη συνέχεια, αλλά δεν ήξερα πού. Ολα υπό έλεγχο κι οι κρυψώνες ήταν γνωστές στη μάνα μου. Τζίφος λοιπόν οι προσπάθειες…

Πιο πολύ μας ενδιέφερε το τρεχαλητό στα στενά, στα σοκάκια που είχαν στενάξει από μας. Τα γνωρίζαμε με κλειστά μάτια απ’ τη μια άκρη μέχρι την άλλη. Δεν ήταν δα και μεγάλη η Λευκάδα. Ανετα την περπατούσαμε τότε και σχεδιάζαμε τα παιχνίδια που μόνο εκεί απόμερα μπορούσαμε να παίζουμε. Τώρα έχει απλωθεί πολύ. Τίποτε δεν θυμίζει τη Λευκάδα των παιδικών μας χρόνων.

Οι μεγάλοι μαζευόντουσαν στα σπίτια να γιορτάσουν μαζί και κάποιοι έπαιζαν κάνα χαρτάκι. Εμείς περιοριζόμασταν στη σβούρα: πάρε ένα και πάρ’ τα όλα.

Ακόμα θυμάμαι που παρακαλούσαμε, μέσα μας, ο καθένας για τον εαυτό του να σταθεί η σβούρα στο πάρ’ τα όλα και να κερδίσουμε τα φραγκοδίφραγκα! Ή παίζαμε τόμπολα ή γκρινιάρη, που μας δώριζαν οι γονείς μας, ενώ άλλα περιμέναμε… Ηταν μέρες ζεστασιάς και όλοι λίγο – πολύ τις χαιρόμασταν με τα καλούδια τους, φτωχικά κατά το πλείστον, αλλά συνήθιζες και τα θεωρούσες πλούσια και μοναδικά. Πώς να ξεχάσεις, άλλωστε, το πρωινό χριστουγεννιάτικο ξύπνημα του πατέρα μας, να πάμε στην εκκλησία της ενορίας μας, του Αγίου Νικολάου, να εκκλησιαστούμε, να προσκυνήσουμε και να γευτούμε τη μυσταγωγία της μεγάλης αυτής μέρας. Χαραγμένη μέσα μας, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της να μας καθοδηγεί στον δρόμο που Εκείνος χάραξε με τόση ταπεινότητα κι αγάπη που θα ‘πρεπε να προσδιορίζει τις σκέψεις και πράξεις μας στην εποχή του κορωνοϊού, με τα τόσα προβλήματα που έφερε.

Χρόνια πολλά και αλληλεγγύη. Και του χρόνου με λιγότερα προβλήματα.

Οι μέρες όμως περνάνε γρήγορα και, χωρίς να το καταλάβουμε, έφθανε η μέρα που θα πηγαίναμε σχολείο ξανά! Και περιμέναμε μετά το Πάσχα και μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, που ήταν οι μεγαλύτερες και καλύτερες.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας