Σκακιέρα και πιόνια

Με τα γεωπολιτικά της πιόνια προωθημένα στο ευρύτερο περιβάλλον της, η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει την εικόνα της περιφερειακής δύναμης. Πέρα από τη δημιουργία μιας δωδεκάδας «παρατηρητηρίων» στο συριακό έδαφος, έχει εγκαταστήσει στο Ιράκ περί τους 200 τούρκους στρατιώτες. Το Κατάρ δέχτηκε την πρότασή της για δημιουργία στρατιωτικών  βάσεων στο έδαφός του. Πιο νότια, θεμελιώνει  στρατιωτική βάση κοντά στην πρωτεύουσα της Σομαλίας, ενώ το Χαρτούμ τής παραχωρεί το λιμάνι του Σουακίν. Στη Λιβύη, η Αγκυρα συνεννοείται  με την κυβέρνηση της Τρίπολης για την εγκατάσταση στρατιωτικής βάσης. Αλλά και στο ευρωπαϊκό έδαφος η Τουρκία είναι στρατιωτικά εγκατεστημένη, ανοικοδομώντας τον ναύσταθμο του Αυλώνα στην Αλβανία και αποκτώντας το δικαίωμα χρήσης του.

Η Αγκυρα, έχοντας αποσείσει τον «άχθος της Συνθήκης των Σεβρών», θεωρεί σήμερα και τη Συνθήκη της Λωζάννης ως μη εξυπηρετούσα τα συμφέροντά της δηλώνοντας επίσημα ότι πρέπει να  επανεξετασθεί. Παράλληλα, με τη μέσω «διαπραγμάτευσης» επιδίωξη της αναθεώρησης, η Αγκυρα εμφανίζει το σκληρό προσωπείο του ισχυρού που δρα δυναμικά όταν το κρίνει σκόπιμο. Οχι μόνο έναντι της Ελλάδας αλλά και έναντι τρίτων όπως προκλητικά  έπραξε το περασμένο καλοκαίρι έναντι γαλλικής φρεγάτας.

Η επεκτατική δραστηριοποίηση της Τουρκίας δημιουργεί προβλήματα σε ευρωπαϊκά κράτη τον ρόλο των οποίων επιδιώκει να αναλάβει η ίδια. Τόσο όσον αφορά την άσκηση επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και σε σχέση με την υποκατάστασή τους στην προμήθεια πολεμικού και άλλου υλικού στον βορρά της Αφρικής. Οι πρόσφατες συνεννοήσεις με την Τυνησία αντικατοπτρίζουν τις προθέσεις της αυτές. Οι σχέσεις της με τη Λιβύη  ενοχλούν το Παρίσι που βλέπει την Αγκυρα να εμφανίζεται ως η «αδελφή ισλαμική δύναμη» έναντι της «ιμπεριαλιστικής» και «ισλαμοφοβικής» Γαλλίας. Και μαζί με το πολιτικό και το θρησκευτικό όπλο της Αγκυρας, το Παρίσι, η Ρώμη και η Μαδρίτη βλέπουν ότι με την παγίωση της τουρκικής παρουσίας στη βόρεια Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο η Αγκυρα θα μπορεί να χρησιμοποιήσει, όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, το «Μεταναστευτικό – Προσφυγικό» ως μοχλό πίεσης στο υπογάστριο της Ευρώπης για την επιβολή των βουλήσεών της σε ένα όχι μακρινό μέλλον. Η οθωμανικών στοχεύσεων προώθηση των συμφερόντων της Τουρκίας, η κύκλωση της Ανατολικής Μεσογείου με στρατιωτικές βάσεις και η ενοχλητική της προκλητικότητα, οδηγούν αργά τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στη συνειδητοποίηση των κινδύνων που επικρέμανται. Κάποιες αρχίζουν να διακρίνουν το μέγεθος του προβλήματος, άλλες όμως δεν συγκινούνται με όσα συμβαίνουν μακριά τους. Η Γαλλία μόνο κινήθηκε τόσο διότι τα εξωτερικά της συμφέροντα κινδυνεύουν όσο και διότι οι Τούρκοι της Γαλλίας ελέγχονται πολιτικά και θρησκευτικά από την Αγκυρα που έχει καταφέρει, σε ένα σύνολο 300 θρησκευτικών λειτουργών στη Γαλλία οι μισοί να είναι Τούρκοι!

Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οφείλουν να εγκύψουν στο «πρόβλημα Τουρκία». Ο τούρκος πρόεδρος πράγματι έχει ευρωπαϊκό όραμα για τη χώρα του. Οχι όμως όπως το αντιλαμβάνονται οι «27» και οι φιλοευρωπαϊστές συμπατριώτες του. Αν δεν πετύχει αυτό που επιθυμεί, έχει άλλες εναλλακτικές, επώδυνες για τις Βρυξέλλες και πέρα από αυτές.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ