Αγκαλιά στις λάσπες

«Πότε προβλέπετε να έχουμε αφήσει πίσω μας την πανδημία; Πότε θα ξαναρχίσουμε να ζούμε όπως πριν;».

Οσοι – έξι – οι άνθρωποι γύρω από το γιορτινό τραπέζι, τόσες και οι γνώμες. «Κατά το Πάσχα…» υποστήριξε ο οικοδεσπότης μας ενώ η οικοδέσποινα – φαρμακοποιός, με βαρύνουσα άρα γνώμη – τοποθετήθηκε πιο συντηρητικά. «Πρέπει να έχει αποκτήσει ανοσία το 60% με 70% του πληθυσμού. Κι όλα ρολόι να πάνε, μην περιμένετε να χαλαρώσουμε εντελώς πριν απ’ το καλοκαίρι». «Σιγά μη φοράμε μάσκες στις πλαζ!» εξανέστη η κόρη της.

«Δεν αποκλείεται» πήρα τον λόγο εγώ «να δημιουργηθούν κοινότητες “covid free”. Να λειτουργούν τα εστιατόρια, τα θέατρα – και τα μπουζούκια ακόμα – αποκλειστικά όμως για εκείνους που θα διαθέτουν πιστοποιητικό ότι εμβολιάστηκαν. Μέρα με την ημέρα το εν δυνάμει κοινό τους θα μεγαλώνει…». «Τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο δηλαδή, ίσως και τον Απρίλιο» κάγχασε ο ξάδελφός μου «η εστίαση και η διασκέδαση θα απευθύνεται στους ηλικιωμένους και στις ευπαθείς ομάδες! Από τους καταλόγους τους θα εξοβελιστούν τα τηγανητά – νερόβραστα θα σερβίρονται για ευαίσθητα στομάχια. Τα δε προγράμματα των νυχτερινών μαγαζιών θα είναι νοσταλγικά, θα θυμίζουν στην πελατεία τα νιάτα της. “Νέο Κύμα”, άντε και ποπ επιτυχίες της δεκαετίας του 1980. “Τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνο ή δυο – δυο”, “Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλες”, τέτοια!». «Ποιος σου είπε ότι ένας σημερινός εβδομηντάρης έχει καθηλωθεί στο παρελθόν;» θίχτηκε η οικοδέσποινα. «Αφήστε δε το νοσηλευτικό προσωπικό!» πρόσθεσα εγώ. «Δεν έχετε δει γιατρούς να ραπάρουν;».

Κι ενώ – βοηθούντος του ανοιξιάτικου καιρού, των μεζέδων και του κρασιού – ευθυμούσαμε στη βεράντα, «δεν θα τις βγάλουμε τις μάσκες ποτέ!» αποφάνθηκε σαν Κασσάνδρα η γυναίκα του εξαδέλφου μου. «Στο Βιετνάμ, στην Ιαπωνία, εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφορούν όλοι με τα πρόσωπα καλυμμένα. Στους δρόμους, στα καταστήματα. Οι πωλητές και οι ταξιτζήδες φορούν άσπρα γάντια. Απολυμαίνουν διαρκώς κάθε επιφάνεια. Δέκατα να ανεβάσεις, θεωρείται απαράδεκτο, αντικοινωνικό, να ξεμυτίσεις από το σπίτι σου!». «Υπερβάλλεις νομίζω…» τόλμησα να φέρω αντίρρηση.

«Κούνια που σε κούναγε! Τη δημόσια υγεία πρέπει να την προστατεύουμε πριν εκδηλωθεί το κακό. Προτού σκάσει κορωνοϊός ή άλλη μάστιγα. Αποτελεί ζήτημα πολιτισμού. Θα ανεχόσουν γύρω σου τους Γάλλους του 17^ου αιώνα – αριστοκράτες, τρομάρα τους! – οι οποίοι δεν πλένονταν ποτέ παρά λούζονταν με κολώνιες για να καλύψουν την αποφορά τους; Ετσι ακριβώς φαίνεσαι εσύ στους Ασιάτες, που η κουλτούρα τους -σε αυτό τουλάχιστον – υπερέχει ασυγκρίτως της ευρωπαϊκής. Μία μολυσματική βόμβα ήσουν, Χρηστάκο, μέχρι που σε έβαλε ο Κόβιντ σε τάξη! Αγκάλιαζες τους πάντες με το άλλοθι της εγκαρδιότητας. Γύρευε πόσους δυστυχείς έχεις κολλήσει…». Θα με έφτυνε στα μούτρα εάν δεν της το απαγόρευαν οι αρχές της.

Εχω συναντήσει κάμποσους με την ιδιοσυγκρασία της εξ αγχιστείας εξαδέλφης μου. Μικροβιοφοβικούς τους λέγαμε, υποχόνδριους, όταν τους βλέπαμε να βγάζουν στην ταβέρνα οινοπνευματούχα μαντηλάκια και να τρίβουν τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα. Οταν κουβαλούσαν στις διακοπές νεσεσέρ με αντισηπτικά. Κι επέπληταν δριμύτατα τα πιτσιρίκια τους άπαξ και απλώνονταν πέρα από την πετσέτα παραλίας, στην άμμο – «την έχουν κατουρήσει σκύλοι!» υστερίζονταν.

Με το που ξέσπασε η πανδημία, όχι απλώς έπαψαν να φαντάζουν γραφικοί αλλά έγιναν και παραδείγματα προς μίμηση. Ούτε στον ύπνο τους τέτοια αναπάντεχη δικαίωση. Γίνεται να δεχθούν πως το όραμά τους – ενός αποστειρωμένου κόσμου, με αυστηρές αποστάσεις – θα καταρρεύσει εξαιτίας ενός ή δέκα εμβολίων; Οτι θα ξαναρχίσουμε να μπλέκουμε τα χνώτα μας, να φιλιόμαστε, να δικαιώνουμε το σώμα μας μέσα απ’το σώμα του άλλου;

Οσοι στην καραντίνα νιώθουν στο στοιχείο τους μοιράζονται με τους θρησκόληπτους την ίδια απέχθεια για τη σάρκα που ποθεί και σπαρταράει και ξεχειλίζει από χυμούς. Εχθρεύονται προσέτι την επιστήμη, η οποία απελευθερώνει τον άνθρωπο από τον φόβο κι από τα δεσμά του.

Οσο για μας, μία είναι η ευχή μας για το 2021. Να κυλιστούμε αγκαλιά στις λάσπες!