Λευτέρης Γιοβανίδης

Ζω με τα όνειρά μου. Ο,τι μου συμβεί στη διάρκεια της ημέρας, όταν κλείνω τα μάτια, ο εγκέφαλός μου το αναπλάθει. Ξανά από την αρχή. Παίζει σαν παιδί. Φτιάχνει σκηνές, κάνει μοντάζ, μπλέκει μεταξύ τους υλικά καταχωνιασμένα σε μέρη που ούτε καν ήξερα ότι υπήρχαν. Κάποιες φορές νιώθω σαν να βλέπω ταινία.

Θυμάμαι πάντα τα όνειρά μου. Ετσι τουλάχιστον πιστεύω. Θυμάμαι και όνειρα που είχα δει παλιά ή μάλλον περισσότερο θυμάμαι την αίσθησή τους.

Οταν έχω φορτωμένο πρόγραμμα μια μέρα ή είμαι συναισθηματικά φορτισμένος ή πλησιάζει μια πρεμιέρα μου, τη νύχτα μετά πάντα κάνω προβολή των γεγονότων στα όνειρά μου. Δεν κοιμάμαι βαριά και γενικά ξυπνάω εύκολα κι αυτό με κάνει να νιώθω ότι έχω μια πιο συνειδητή σχέση με αυτό που βλέπω. Σαν να μπορώ να ανοίξω έναν διάλογο μαζί του, να επέμβω και να καθορίσω εγώ την εξέλιξή του.

Ενα όνειρο που βλέπω αρκετά συχνά είναι ότι χάνω την πτήση μου. Τρέχω, τρέχω και δεν φθάνω! Αγχος! Ετσι λένε οι «ειδικοί». Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι πάντα, μα πάντα πάω καθυστερημένος στο αεροδρόμιο και το αστείο είναι ότι ποτέ δεν έχω χάσει πτήση!

Δεν βλέπω μόνο εφιάλτες ή άσχημα όνειρα, βλέπω και ευχάριστα. Βλέπω όνειρα σε συνέχειες ή και κατά καιρούς επαναλαμβανόμενα το ίδιο όνειρο.

Μου αρέσει να βλέπω όνειρα. Να χάνομαι μέσα στο υποσυνείδητό μου. Υπάρχει ένας χώρος ανάμεσα στον ύπνο και τη συνειδητότητα πολύ γόνιμος. Τα όνειρα είναι σαν ένα είδος ψυχανάλυσης. Σαν να συνομιλείς με τον εαυτό σου. Να έρχεσαι αντιμέτωπος με τις ενοχές σου και τις ανασφάλειές σου, με τους φόβους, αλλά και τις επιθυμίες σου, τους στόχους σου.

Μου αρέσει να κάνω όνειρα. Ονειρα με ανοιχτά μάτια, αναζητώντας το ωραίο. Καλό είναι ό,τι κάνουμε να το κάνουμε με ομορφιά, όπως λέει ο Ιψεν. Ο καθένας με την αλήθεια του. Πολλές φορές έρχεται σαν σύννεφο και κάθεται από πάνω μας ο φόβος και δεν μας αφήνει να ονειρευτούμε. Μας περιορίζει τον ορίζοντα και η πραγματικότητα γίνεται κάτι βαρύ και ανέμπνευστο. Χάνεται η μαγεία της ζωής, χάνεται το όνειρο.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του πραγματικού και του ονειρικού; Ποια η διαφορά του τώρα με το πριν αλλά και με το μετά; Αυτόν τον καιρό όλοι πιεζόμαστε, δοκιμάζεται, με τρόπο που δεν έχει συμβεί στο δικό μας παρελθόν, η ψυχική μας υγεία. Αυτή η έλλειψη δυνατότητας κοινωνικοποίησης είναι κάτι που έρχεται σε μεγάλη σύγκρουση με το είναι του ανθρώπου. Αλλά ακόμα και μέσα από αυτή την αρνητική κατάσταση μπορούμε να βρούμε τρόπο να βγούμε κερδισμένοι. Να αφήσουμε αυτή η δυσκολία να μας εμπνεύσει.

Σαν όνειρο είναι το ταξίδι που ζω αυτόν τον καιρό σκηνοθετώντας τον «Λουκή Λάρα». Εναν αντιήρωα, μια μοναδική προσωπικότητα, χαμένη μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, που ανακαλεί μνήμες που τον έχουν στοιχειώσει. Ολο αυτό το ονειρικό ταξίδι του Λουκή το ζω μαζί με τον Μανώλη Μαυροματάκη που ερμηνεύει αυτόν τον ήρωα.

Μερικές φορές νιώθω ότι ύστερα από χρόνια οι μνήμες μας με τα όνειρά μας είναι σαν να μπερδεύονται. Σαν να χάνουν τα όριά τους και να γίνονται ένα.

Ο Λευτέρης Γιοβανίδης είναι εδώ και λίγους μήνες ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Αν τα μέτρα προστασίας απέναντι στην πανδημία το επιτρέψουν, σύντομα θα δούμε τη νέα του θεατρική σκηνοθεσία, πάνω στο εμβληματικό διήγημα του Δημήτριου Βικέλα «Λουκής Λάρας» (1879), που θα ανέβει σε έναν χώρο που ο ίδιος οραματίστηκε και δημιούργησε στην αρχή κιόλας της θητείας του, στη νέα Σκηνή Ωμέγα, στα σπλάγχνα του ΔΘΠ. Μέχρι τότε συνεχίζει να δουλεύει, να ελπίζει και να… ονειρεύεται