Αυτό που θέλαμε {LF}πολύ

Απορώ που αναρωτιέστε τόσοι πολλοί στα σόσιαλ και τα λοιπά μίντια γιατί άνοιξαν τα κομμωτήρια/κουρεία/νυχάδικα και όχι τα υπόλοιπα μαγαζιά. Γιατί αυτό θέλαμε όλοι, μην κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας. Αλλωστε οι κυβερνήσεις απανταχού της γης αυτή τη δουλειά κάνουν (δυστυχώς): αντί να αποφασίσουν ό,τι θεωρούν σωστό για το καλό του τόπου, αναζητούν με δημοσκοπήσεις τι θεωρεί η πλειονότης των ψηφοφόρων καλό για την πάρτη τους και αυτό κάνουν! Αυτό θέλαμε λοιπόν, άντρες και γυναίκες, και αυτό πήραμε. Οχι μόνον εμείς, Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, όλοι!

Υπενθυμίζω ότι το γνωστό περιοδικό «Foreign Policy» είχε εξώφυλλο την άνοιξη έναν τύπο στο μπαρμπέρικο με σαπουνάδες στο μούσι. Στη Γερμανία άνοιξαν Δευτέρα τα σχετικά μαγαζιά και αυτομάτως κλείσαν σε 5 ώρες τα ραντεβού μέχρι τον Ιούλιο. Τα ξανανοίξανε πρώτα πρώτα λοιπόν γιατί εμείς τα θέλαμε τόσο πολύ, που βουτηχτήκαμε στην παρανομία όσο και να χτυπιόνταν ο ΕΟΔΥ και o Παγκόσμιoς Οργανισμός Υγείας μαζί, ενώ ο (γλύκας) κ. Τσιόδρας έψαλλε για τη σωτηρία της ψυχής μας. Μόνο εγώ ξέρω τουλάχιστον έξι περιπτώσεις γνωστών μου, ανδρών και γυναικών, που τρύπωναν τον κουρέα, την κομμώτρια ή τη νυχού κρυφά στο σπίτι για τα δέοντα. Οπότε τι βρεγμένοι, τι μούσκεμα… Αφού θα το κάναμε που θα το κάναμε, μας το επέτρεψαν για να γευτούμε και μια μικρή δόση ελευθερίας.

Το πραγματικά ενδιαφέρον είναι: γιατί το θέλαμε όλοι τόσο πολύ; Τι σημαίνει αυτή η κάπως αστεία λαχτάρα μας να φτιάξουμε το μαλλί και το νύχι ακόμα και με κίνδυνο της ζωής μας; Η πρώτη και πιο επιφανειακή ίσως εξήγηση είναι ο εγγενής ανθρώπινος ναρκισσισμός. Οταν όλα γκρεμίζονται γύρω μου, θέλω να νιώσω καλά για να μπορέσω να το αντιμετωπίσω. Αν νιώθεις ωραίος, δεν πέφτεις στα χάπια, παίρνεις άλλη στάση απέναντι στη ζωή: έξω οι ώμοι, μέσα η κοιλιά, ψηλά το κεφάλι! Επειτα, το να φτιάξεις τα νύχια σου ας πούμε κοστίζει λίγο, 10-12 ευρώ, αλλά σου δίνει μια πανάκριβη αίσθηση πολυτέλειας που τονώνει το ανοσοποιητικό του φτωχού.

Εχετε προσέξει πόσο άνθησαν τα νυχάδικα μέσα στη μαύρη κρίση όπου έκλειναν όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά; Τότε όλες, μα όλες (ακόμα κι εγώ η λατρεύουσα τα φαγωμένα νύχια) κάναμε μανικιούρ! Για ρούχα δεν υπήρχαν λεφτά, για διακοπές δεν φτάναν, αλλά 10 ευρώ είχαν όλες για να νιώσουν βασίλισσες για μια μέρα. Δεν ξεχνάω ποτέ πως στο μυθιστόρημα που διάβαζα παιδί, το «Ενα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν», η πάμφτωχη ηρωίδα πετούσε στον νεροχύτη το ένα ποτήρι γάλα που της αναλογούσε μόνο και μόνο για να νιώσει ότι είχε αυτήν την πολυτέλεια. Γιατί είναι καλύτερα πεινασμένος παρά αξιολύπητος…