Παίρνοντας στα σοβαρά τις εθνικές επενδύσεις

Το «Χτίζουμε ξανά καλύτερα» έχει γίνει ένα δημοφιλές σύνθημα ακριβώς επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να κοιτάξουν μπροστά και να δημιουργήσουν ένα λαμπρό μέλλον μετά την πανδημία COVID-19. Για να επιτευχθεί αυτό θα απαιτηθεί από τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τις επενδύσεις και να επαναξιολογήσουν τους εθνικούς ισολογισμούς, κάνοντας περισσότερα για την καλλιέργεια του φυσικού και κοινωνικού κεφαλαίου.

Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων πρέπει να υιοθετήσουν μια πιο μακροπρόθεσμη προοπτική. Οι ορίζοντες στις επιχειρήσεις και την πολιτική γίνονται όλο και πιο σύντομοι. Πολλά διευθυντικά στελέχη, επικαλούμενα την αξία των μετόχων, λαμβάνουν αποφάσεις που αποσκοπούν αποκλειστικά στην αύξηση των κερδών, ενώ οι ορίζοντες εξόδου επιχειρηματικών κεφαλαίων μόλις επτά ή οκτώ ετών θεωρούνται μακροπρόθεσμοι. Οι πολιτικοί, εν τω μεταξύ, έχουν περάσει από το να κυνηγούν τις εμφανίσεις στο επόμενο τηλεοπτικό δελτίο, στο να πληκτρολογούν μερικές εκατοντάδες χαρακτήρες στο επόμενο tweet τους. Ομοίως, οι ηλικιωμένοι έχουν επηρεάσει τις θυσίες κατανάλωσης των προηγούμενων γενιών. Οι πολύ χαμηλές δαπάνες συντήρησης οδήγησαν σε κατάρρευση γεφυρών και αποσύνθεση δρόμων, ενώ οι φυσικοί πόροι έχουν καταστραφεί και εξαντληθεί. Σε ορισμένες χώρες του ΟΟΣΑ, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, οι επιχειρήσεις έχουν υποτιμήσει την κατάσταση εδώ και δεκαετίες, αντισταθμίζοντας την έλλειψη κεφαλαίου με την απασχόληση εργαζομένων σε θέσεις εργασίας χαμηλής ποιότητας και χαμηλού μισθού. Υπάρχουν και ενθαρρυντικά και ανησυχητικά σημάδια στις νεότερες γενιές. Για παράδειγμα, οι νέοι ενδιαφέρονται περισσότερο από τις παλαιότερες γενιές για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά είναι όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι με τη δημοκρατία.

Ορισμένες κυβερνήσεις λαμβάνουν σοβαρά υπόψη την ανάγκη μακροπρόθεσμης προοπτικής για τον εθνικό πλούτο. Η Ισλανδία και η Νέα Ζηλανδία, μεταξύ άλλων, έχουν υιοθετήσει πλαίσια πολιτικής ευημερίας, ενώ οι δημόσιοι φορείς στην Ουαλία έχουν νομική ευθύνη για τη διασφάλιση της ευημερίας των μελλοντικών γενεών. Πολλές ακόμη κυβερνήσεις πρέπει να στραφούν σε ένα παρόμοιο πλαίσιο. Η τρέχουσα υγειονομική και οικονομική καταστροφή ήλθε μια δεκαετία μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Εάν δεν επιφέρει συστηματική αλλαγή στη χάραξη πολιτικής και στις επιχειρήσεις, θα είναι μία από τις πολλές κρίσεις που θα έρθουν, διότι μια μη βιώσιμη κατάσταση δεν μπορεί ποτέ να γίνει βιώσιμη. Ελπίζουμε ότι υπάρχει ακόμα χρόνος για να διαμορφωθεί η αλλαγή.

Η Νταϊάν Κόιλ είναι καθηγήτρια δημόσιας πολιτικής
στο University of Cambridge