Mάθημα στοιχειώδους πολιτικής αντίληψης

Προσπέρασα την οργή των αριθμών

Τον ίλιγγο των αλαφιασμένων λέξεων

Αργ. Μαρνέρος, Χρόνος χαράκτης

Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ορισμένοι πολιτικοί χώροι πιστεύουν ότι έχουν να ωφεληθούν σε κάτι (ιδεολογικά ή εκλογικά) εάν – εν μέσω πανδημίας – φέρνουν συνεχώς σε αντι-παρά-θεση Ελευθερίες και Ασφάλεια. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν πρόκειται για τη γνωστή πολιτική σύγκρουση Ελευθερίας και Ασφάλειας στο επίπεδο του Κράτους Δικαίου και των Δικαιωμάτων του πολίτη, αλλά για περιορισμούς σε συγκεκριμένες ελευθερίες κίνησης για λόγους υγειονομικής ασφάλειας; Οσο κι αν θέλουν κάποιοι θεωρητικοί (μεταξύ των οποίων διάφοροι συνταγματολογούντες) να παρομοιάζουν την κρίση πανδημίας με τη δικτατορία, κάνοντας ιδιαίτερο κακό στα δημόσια ήθη, και να ταυτίζουν ένα δημοκρατικά εκλεγμένο κόμμα με ένα στρατιωτικό καθεστώς, νομίζω ότι αδικούν τους εαυτούς τους και τη δύσκολη για τη χώρα περίοδο.

Επιχειρώντας να πείσουν (ποιους άραγε; Τους νοσούντες;) ότι οι αντισταθέντες με κόστος ζωής κατά της χούντας και οι αρνούμενοι με άκαπνα βόλια το lockdown ή τα εμβόλια προέρχονται από την ίδια μήτρα του αντι-φιλελευθερισμού και των «μαχητών για τα δικαιώματα του λαού» (sic) ή της (αστικής; Συνταγματικής;) Δημοκρατίας, στην οποία στην καλύτερη περίπτωση δεν ομνύουν.

Η συνεχής μάλιστα αναφορά στην πολιτική ανυπακοή (του βιβλίου του Θορό, 1854) ή οι υπαινιγμοί για το «1984» του Οργουελ δεν τους προσφέρουν πολλούς πόντους καθώς όποιος κάνει τον κόπο να μελετήσει προσεκτικά τα δύο αυτά βιβλία μάλλον δεν θα δικαιώσει τις απόψεις των Αγανακτισμένων ή των Ψεκασμένων. Ο αντιεξουσιαστικός λόγος συχνά κρύβει – εκτός από σκοτεινό παρελθόν – και έντονο ατομικισμό ή ναρκισσισμό που δεν ξέρω πόσο συμβατοί είναι με τη λαϊκή Αντίσταση, την οποία επικαλούνται.

Αδυναμία ελέγχου της κατάστασης, ανακλαστικός αυθορμητισμός, αμοραλισμός, αλογοκρισία, θολές ασάφειες και αμφισημίες, αντινομίες, αντιφάσεις, ασυνέπειες, σοφίσματα μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη για μια Μονομαχία με κάθε «εχθρό», το Κράτος, την Παγκοσμιοποίηση, την Επιστήμη κ.ο.κ.

Οι περισσότερο «μπασμένοι» στα κόλπα προσπαθούν να διαπλάσουν μιαν άλλη πραγματικότητα που θα σερβίρουν σαν σωτηρία στους ανήσυχους ανθρώπους. Αλλοι, οι πλέον υπεύθυνοι, περιγράφοντας το story τους, ξαφνιάζονται και οι ίδιοι για το πού οδηγούνται τα πράγματα, όμως δεν μπορούν να κάνουν πίσω λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, παρά τη νέα εφόρμηση του κορωνοϊού, συνεχίζουμε να ζούμε σ’ έναν κάλπικο κόσμο:

– φοβισμένοι αλλά βέβαιοι για το αίσιον τέλος, αφού είμαστε «περιούσιος λαός»

– κλειδαμπαρωμένοι αλλά φανατικοί υπέρμαχοι της ελευθερίας (της δικής μας; Ολων;)

– ξαφιασμένοι από το απρόβλεπτο αλλά πρόθυμοι να διοχετεύσουμε fake news

– αμήχανοι για την αυριανή έκβαση αλλά έτοιμοι να χειριστούμε επικοινωνιακά παίγνια ή να προβούμε σε κομματικούς τακτικισμούς

– συνειδητοποιούντες ότι ουδείς αισθάνεται ασφαλής αλλά ασχημονούντες για τη μοίρα των αντιπάλων που προσεβλήθησαν

– κατανοούντες ότι σε αυτές τις συνθήκες μάς χρειάζεται ορθολογισμός αλλά ευάλωτοι / ευπαθείς στα κελεύσματα των λαϊκιστών.

Απαντες για κάτι διαδηλώνουν, μερικοί κάποιο μυστικό υποδηλώνουν, αλλά οι περισσότεροι αρνούνται να δηλώσουν ότι δεν θα τη «βγάλουμε καθαρή» χωρίς ειλικρινή και άδολη συναίνεση ειδικού σκοπού.

Η Δημοκρατία μας χρειάζεται ενέσεις, φάρμακα και εμβόλια, όχι για να μπει σε καταστολή (από τους μεν και τους δε πολιτικούς θεράποντες), αλλά για να κατανοήσουν τα 10 εκατομμύρια των νοσούντων, από παντογνωσία και εμμονές, Ελλήνων ότι δεν μαχόμαστε ο ένας τον άλλον και δεν ρωτάμε τον πλαϊνό μας τι πιστεύει για το 1940, το 1944, το 1967, το 1973. Τόσο απλά, τόσο ανθρώπινα και τόσο δύσκολα για τους αρτηριοσκληρωτικούς.

ΥΓ: Πόσες Αντιγόνες αντέχει μια Δημοκρατία για να μη διασπαστεί;

ΥΓ2: Από το 1-2-3 Πολυτεχνεία στο 1-2-3 Νοσοκομεία, μιας πανδημίας δρόμος / τρόμος

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών