Περιστέρι

Και τώρα που έσφιξαν τα γάλατα, ο Ερντογάν ντύθηκε ξαφνικά Ευρωπαίος

και… περιστέρι!

Μέσα σε ένα τριήμερο θυμήθηκε δυο φορές ότι η χώρα του αποτελεί «αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης».

Ετσι είναι, αν έτσι νομίζει. Δεν ξέρω πάντως πολλούς στην Ευρώπη που θεωρούν την Τουρκία αναπόσπαστο μέρος της.

Πρόσθεσε ότι «δεν θα λυγίσουμε σε απροκάλυπτες επιθέσεις εναντίον της χώρας και του έθνους μας, συγκαλυμμένες αδικίες και δυο μέτρα και δυο σταθμά» (22/11).

Ψευτομαγκιές. Είναι προφανές ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο. Κι ότι το αδιέξοδο αρχίζει να κοστίζει.

Ηδη η τουρκική Βουλή ψήφισε νόμο για την προστασία των εταιρειών που θα θιγούν από (ενδεχόμενες) κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το βλέπουν να έρχεται.

Ο υπουργός Αμύνης Ακάρ που πρόσταζε την Ελλάδα «να σωπάσει για να μη γίνει μεζές» (11/9) θυμήθηκε τώρα ότι όλα λύνονται με καλή γειτονία. Αλλά και με «ουσιαστικό διάλογο χωρίς προϋποθέσεις» (22/11).

«Χωρίς προϋποθέσεις» διάλογο κάνει μόνο ο νικητής με τον ηττημένο. Δεν είναι η περίπτωσή μας.

Πάμε λίγο πίσω.

Στις 18 Φεβρουαρίου, μιλώντας στο κόμμα του, ο Ερντογάν είχε πει ότι «με την αποφασιστική μας στάση οι υπόλοιπες χώρες της περιοχής αλλά κυρίως η Ελλάδα σιγά – σιγά ξεκίνησαν να αποδέχονται το καθεστώς που κηρύξαμε στη Μεσόγειο».

Ομολογώ ότι δεν ξέρω τι καθεστώς κήρυξε ο Ερντογάν, ούτε πώς το κήρυξε. Αλλά ο διάλογος που θυμήθηκαν τώρα τι θα αφορά; Το καθεστώς που κηρύχθηκε; Ή μήπως εν τω μεταξύ ξεκηρύχθηκε;

Στις 12 Οκτωβρίου, ο Μητσοτάκης δήλωνε στα «ΝΕΑ» ότι «θα ξεκινήσουν οι διερευνητικές επαφές». Ο τούρκος ΥΠΕΞ είχε ενημερώσει τον Δένδια «ότι πολύ σύντομα θα δώσουν ημερομηνία διερευνητικών».

Από τότε πέρασε ενάμισι μήνας. Η Τουρκία φυσικά δεν έδωσε καμία ημερομηνία. Δεν το λες και «πολύ σύντομα»!

Η μια ερμηνεία είναι ότι τώρα ο Ερντογάν μετάνιωσε ή έστω κατάλαβε ότι το μαλλί κοστίζει. Και κάνει κωλοτούμπα.

Η άλλη είναι ότι ο Ερντογάν παίζει τον Ευρωπαίο για να γλιτώσει τις κυρώσεις από την επόμενη Σύνοδο Κορυφής (10-11/12).

Δεν χρειάζεται να με ρωτήσετε. Είμαι σαφώς υπέρ της δεύτερης ερμηνείας. Πρέπει να αποφασίσουμε (κι εμείς και η Ευρώπη) ότι αυτός είναι ο Ερντογάν. Δεν υπάρχει άλλος.

Θα του προσφερθεί άλλη μια φορά άλλη μια ευκαιρία να κοροϊδέψει την κοινωνία;

Ελπίζω όχι. Αλλά δεν βάζω και το χέρι στη φωτιά.

Αλλωστε ένα βασικό χαρακτηριστικό της ηλιθιότητας είναι να επαναλαμβάνεις κάθε φορά τα ίδιο σφάλμα και να ελπίζεις ότι θα έχει διαφορετικό αποτέλεσμα.