Πληρωμένα παπαγαλάκια

Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, αλλά… Στην προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για την πανδημία, χωρίς εντάσεις αλλά ρητώς, επανήλθαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι κατηγορίες για τους δημοσιογράφους και τη δουλειά που κάνουν – αλλά, κυρίως, για τους δημοσιογράφους που επιλέγουν να εκτίθενται, να εκφράζουν τη γνώμη τους, να ασκούν κριτική.

Για μεν τον ΣΥΡΙΖΑ, όσοι δημοσιογράφοι και όσα ΜΜΕ τού ασκούν κριτική δεν είναι τίποτα παραπάνω από καλοταϊσμένα όργανα της κυβέρνησης. Από ανθρώπους που γράφουν ό,τι γράφουν και όπως γράφουν επειδή τους πλήρωσε αδρά ο Πέτσας από την περίφημη λίστα του.

Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του που διακινεί αυτούς τους ισχυρισμούς, οι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά είναι οπωσδήποτε πληρωμένοι. Απαξιώνοντας ηθικά τους επαγγελματίες του δημόσιου λόγου, είναι ολοφάνερο ότι δεν έχει καμία υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη τους ή έστω να τη γνωρίζει. Πληρωμένη είναι η άποψή τους. Ετσι, προχωρεί ανενόχλητος, διαβάζοντας τα έντυπα που του λένε μπράβο, τον κομματικό Τύπο και τους συμπαθούντες. Ακούγοντας και τους κόλακες που ενδημούν σε κάθε σύστημα εξουσίας, πορεύεται στην αυτάρκεια της κομματικής αυτοπραγμάτωσης. Ζώντας σε ένα σοσιαλιστικό κουκούλι, προστατευμένο από τον κακό καπιταλισμό και τα ζιζάνια που ενδημούν στους κόλπους του.

Για δε τη Φώφη Γεννηματά, η αυτοπραγμάτωση είναι πιο εύκολη. Η κριτική γι’ αυτήν ή η επιλογή να μη δίνεται έκταση ή χρόνος στις ηθικολογικές συνήθως παρεμβάσεις της δεν έχει καμία σημασία, επειδή οι επαγγελματίες που δεν αναγνωρίζουν το μεγαλείο των παρεμβάσεων του ΚΙΝΑΛ είναι «παπαγαλάκια».

Η απόδοση σε παπαγαλάκια ή σε προκατειλημμένους εχθρούς ή σε πληρωμένους κονδυλοφόρους της μειωμένης απήχησής σου μπορεί να είναι βολική για τα κομματικά ακροατήρια, για όσους προσδοκούν μερίδιο νομής εξουσίας από την κομματική ένταξή τους είτε ακόμα και για τους αγνούς ιδεολόγους (αν δεχτούμε ότι υπάρχουν αγνοί ιδεολόγοι). Αλλά υποτιμά ένα βασικό συστατικό της δημοκρατίας: την κριτική. Την ανάγκη της. Την υποχρέωση όσων έχουν αυτό το καθήκον να ασκούν κριτική αντί να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Την υποχρέωση του δημόσιου λόγου να εκτιμά και να αποτιμά.

Επίσης, υποτιμά την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, την πληροφόρηση και τον σχολιασμό της. Τα κομματικά συστήματα που επιδιώκουν να ζουν σε κενό κριτικής πρέπει να κουραστούν για να κρύψουν την αυταρχική καταγωγή τους. Ομως, σε γυάλινη σφαίρα, χωρίς τη σκληρή, ενίοτε και την άδικη κριτική του Τύπου, δεν υπάρχει δημοκρατία. Κι ας μην αρέσει στους πολιτικούς.