Δεν φταίνε μόνο οι ψεκασμένοι

Η κοπέλα που προετοιμάζει την παραγγελία με ρωτάει τι θα γίνει με τον Ερντογάν. «Με τον κορωνοϊό να δούμε τι θα γίνει», της αντιτείνει μία κυρία που στέκεται λίγο πιο πέρα. «Ελάτε τώρα αλήθεια το πιστεύετε; Δεν βλέπετε κι εσείς ότι φουσκώνουν τους θανάτους και λένε ότι έφυγε από κορωνοϊό όποιος πεθαίνει από οποιαδήποτε αιτία;».

Αμέσως μου έρχεται στο μυαλό η έρευνα που λέει ότι οι Ελληνες είμαστε ο δεύτερος λαός που πιστεύει στη συγκεκριμένη θεωρία συνωμοσίας μετά τους Νιγηριανούς. Διηγούμαι την ιστορία σε φίλους και γνωστούς και σχεδόν όλοι έχουν να αφηγηθούν κάτι ανάλογο. Ο λόγος είναι προφανής. Γιατί ένας πολίτης να πιστέψει ότι ο κορωνοϊός οδηγεί σε θάνατο όταν ο ίδιος ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας τα πίνει με τα φιλαράκια του σε σπίτι φίλων που έχουν οργανώσει μάζωξη εν μέσω καραντίνας;

Γιατί ένας πολίτης να πειθαρχήσει στα μέτρα όταν βλέπει ολιγωρία της πολιτείας να επιβάλλει πρόστιμο στον εν λόγω πρώην υπουργό; Εξ όσων γνωρίζουμε στους λόγους μετακίνησης δεν προβλέπεται η προσέλευση σε πάρτι. Γιατί κάποιος να πιστέψει ότι αυτό αποτελεί παράπτωμα με θανάσιμες ενδεχομένως συνέπειες όταν ο αρχηγός του κόμματος του πρώην υπουργού τον καλύπτει με την πάγια τακτική του «ναι μεν αλλά»;

Ζαλισμένοι πολίτες σε ταραγμένους καιρούς, που λαμβάνουν αντικρουόμενα μηνύματα, από πομπούς που χρησιμοποιούν τη μεγαλύτερη υγειονομική κρίση της σύγχρονης ιστορίας ως ευκαιρία, μόνιμοι θαυμαστές της εμβληματικής φράσης – και του εμπνευστή της – «μεγάλη αναταραχή θαυμάσια κατάσταση». Ατομα που αμφισβητούν τον επιστήμονα με το 17 σελίδες βιογραφικό βάζοντας κι εκείνον στον ανεμιστήρα που πετάει λάσπη. Κι ενώ οι πολίτες μουδιασμένοι βλέπουν τη μάζωξη φίλων του πρώην υπουργού, διερωτώμενοι γιατί δεν μπορούν τότε κι εκείνοι να κάνουν ατιμώρητοι το ίδιο, ακούνε ταυτόχρονα νοσοκομειακούς γιατρούς να καλούν σε συμμετοχή στην πορεία για το Πολυτεχνείο. Ποιος μπορεί μετά να κατηγορήσει έναν πολίτη που αδυνατεί να πιστέψει πράγματι ότι ο κορωνοϊός οδηγεί στον θάνατο;

Και σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου έρχεται και η «συνδρομή» των media που κατηγορούν την κυβέρνηση ταυτόχρονα που έκλεισε και άνοιξε τον τουρισμό. Που έκλεισε και άνοιξε την εστίαση. Οι κατηγορίες αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν βασικός στόχος και παρονομαστής όλων είναι τα νούμερα τηλεθέασης, που πάντα έρχονται πιο εύκολα όταν έχεις κάτι να καταγγέλλεις.

Απέναντι σε όλο αυτό ζαλισμένοι πολίτες που προσπαθούν να βρουν πού είναι η αλήθεια, ζώντας στην ανασφάλεια και τον φόβο. Διότι όταν κάποιοι φώναζαν για τα κρυφά πάρτι, τις πορείες διαμαρτυρίας, τους συνωστισμούς σε μπαρ και πλατείες δεν το έκαναν από προσωπική εμμονή. Αλλά για να μη δουν τη μητέρα και τον πατέρα τους στην εντατική. Για να μη δουν το παιδί τους να μένει άνεργο, να μπαίνει σε αναστολή, να κλείνει τη δουλειά του. Στην εποχή του Μνημονίου είδαμε ολόκληρες πολιτικές καριέρες να χτίζονται στα αποκαΐδια της πόλης. Στην εποχή του κορωνοϊού το τίμημα θα είναι πολύ πιο ακριβό.