Μαθήματα από την Αρμενία

Αν απολύτως κυνικά αφήσουμε στην άκρη την αγριότητα και τον πόνο του πολέμου, οι πληροφορίες που μεταδίδουν τα ελληνικά και διεθνή μέσα αναδεικνύουν ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για τη σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. Πρώτον, οι ρωσικές βάσεις δεν απέτρεψαν την επίθεση του Ιλχάμ Αλίεφ ούτε την ήττα της Αρμενίας· δεύτερον, η Γαλλία που πρωτοστατούσε σε καταγγελίες κατά της τουρκικής ανάμιξης δεν μπορούσε να κάνει και δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει την Αρμενία –  στις ΗΠΑ, μάλλον δεν έμαθαν καν ότι έγινε πόλεμος. Τρίτον, τη νίκη έδωσαν στους Αζέρους οι μισθοφόροι από τη Συρία που νοίκιασε η Τουρκία και οι δρόνοι (drones) που τους πουλά η ίδια και ο μεγάλος εχθρός της -σύμφωνα με ορισμένες ελληνικές και κυπριακές θεωρίες-, το Ισραήλ.

Αν οι δημοσιογράφοι έχουν δίκιο και τον πόλεμο τον έκριναν τα  ρομπότ που σκοτώνουν από ψηλά και οι μπαρουτοκαπνισμένοι επαγγελματίες, οι απλοί φαντάροι του αρμενικού εθνικού στρατού που στάλθηκαν στο μέτωπο με την εντολή «ή ταν ή επί τας», δεν ήσαν παρά αυτό που κάποτε αποκαλούσαν «τροφή για τα κανόνια». Και τώρα διαδηλώνουν για να ανατρέψουν την κυβέρνηση.

Το καθεστώς Ερντογάν δεν κάνει τέτοια λάθη: παρά τον τεράστιο στρατό που διαθέτει, χρησιμοποιεί δρόνους και μισθοφόρους – ακριβώς για να αποφύγει το πολιτικό κόστος των φέρετρων που θα έφθαναν καλυμμένα με σημαίες στα χωριά της Τουρκίας. Και κερδίζει όπου χρησιμοποιεί αυτή τη συνταγή: στο Κουρδιστάν, στη Συρία, στη Λιβύη και τώρα στο Αζερμπαϊτζαν.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η ελληνική πολιτική μακράς υποχρεωτικής θητείας  έχει κάποιο νόημα, τη στιγμή μάλιστα που στις 22 από τις 27 χώρες της Ένωσης έχει πλήρως καταργηθεί ως κοινωνικά επιζήμια και στρατιωτικά αναποτελεσματική. Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας γνωρίζει κάτι που δεν το ξέρουν οι άλλοι και επιμένει στον μαζικό ερασιτεχνικό στρατό, απορρίπτοντας τον μικρό, επαγγελματικό και καλά οργανωμένο στρατό;

Διαβάζουμε μάλιστα ότι πρόκειται να αυξηθεί η θητεία και ότι στέλνονται φρουρές στη Γαύδο και τους Οθωνιούς – για να μας φυλάξουν από ποιους; Και πώς, όταν μικρές μονάδες σε μικρά νησιά θα είναι η χαρά κάθε χειριστή εναέριου φονικού ρομπότ;

Αν σκοπός της μακράς υποχρεωτικής θητείας είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η χώρα κινδυνεύει και άρα απαιτούνται νέοι εξοπλισμοί, αυτό μου φαίνεται ουδείς το αμφισβητεί. Φοβάμαι όμως ότι μπορεί να μας κοστίσει ακριβότερα από τους εξοπλισμούς: αν έλθει η απευκταία κρίσιμη στιγμή, οι δικοί μας επαγγελματίες θα έχουν στα πόδια τους πλήθη άσχετων και πανικόβλητων πολιτών που απλώς θα τους εμποδίζουν να κάνουν τη δουλειά τους.