«Μαύρες σελίδες»

Βία και τιμωροί, τραμπουκισμός και προπηλακισμοί δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία μας. Η εικόνα της διαπόμπευσης του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ ήταν αποτρόπαια και  σοκαριστική. Εφερε στον νου σκηνές νέων που στιγματίζονταν ως τεντιμπόηδες, οροθετικών γυναικών πιο πρόσφατα, των ερυθροφρουρών της κινεζικής «πολιτιστικής επανάστασης» του ’60. Ολα αυτά ανήκουν στις  μαύρες σελίδες της Ιστορίας. Μάθαμε ότι υπάρχουν πολιτικά όρια, ακόμη κι όταν το δίκαιο της εξέγερσης είναι ισχυρό, ακόμη κι όταν η πρόκληση σε δικαιώματα και διεκδικήσεις είναι υπέρμετρη. Η πολιτική σύγκρουση δεν μπορεί να μετατρέπει την κοινωνία σε ζούγκλα. Πολύ περισσότερο, μια ομάδα φοιτητών δεν μπορεί να υπονομεύει τον θεσμό του δημόσιου πανεπιστημίου σε πεδίο του Λιντς.

Τα διακυβεύματα για την ανώτατη δημόσια εκπαίδευση είναι πολύ μεγαλύτερα από όσα έχουν στο μυαλό τους οι κάθε είδους μπαχαλάκηδες, αλλά και όσοι βλέπουν αυτούς αποκλειστικά ως το πρόβλημα. Τα διακυβεύματα βρίσκονται στη λειτουργία την ίδια του πανεπιστημίου, στην αξιοκρατία, την ακαδημαϊκή ελευθερία, το αυτοδιοίκητο, την έρευνα, την ασφάλεια και το όραμα της δημοκρατικής παιδείας. Θα ήταν αφελές να υποστηρίξουμε ότι τα παραπάνω μπορούν να εκπληρωθούν με γενική πολιτική συμφωνία. Οχι, οι πολιτικές προσεγγίσεις είναι πολύ διαφορετικές για την επίτευξή τους. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις ξεσηκώνουν πολιτικές συγκρούσεις. Κι αυτό θα συνεχιστεί, ωσότου τα ίδια τα πανεπιστήμια, οι εκλεγμένοι θεσμικοί τους εκπρόσωποι, η κοινότητα των καθηγητών και των φοιτητών συγκλίνουν σε αποφάσεις που διασφαλίζουν τους όρους καθημερινής λειτουργίας των γενικών παραδοχών. Ωσότου συμβεί αυτό, οι υπουργοί θα βλέπουν τις μεταρρυθμιστικές στοχεύσεις τους να ναυαγούν. Εκπαίδευση και έρευνα δεν υπάρχουν κάτω από επιβολή και αυταρχισμό. Η συναίνεση είναι αναγκαίος όρος.

Υπάρχουν σοβαρές ευθύνες στην κυβέρνηση. Τι έκανε αφότου ψήφισε τον νόμο για την κατάργηση του ασύλου πριν από 15 μήνες, διαβεβαιώνοντας ότι είναι η μαγική λύση; Πόσο τήρησε τις υποχρεώσεις της ώστε να αποτρέψει εικόνες σαν την πρόσφατη; Πόσο λαμβάνει υπόψη τις απόψεις των πρυτανικών αρχών και τις ανάγκες των ιδρυμάτων; Γιατί η κυβέρνηση και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη υπήρξαν επιμυθείς και με τον καουμπόικο αναχρονιστικό εντυπωσιασμό των επικηρύξεων θέλησαν να αποσείσουν τις ευθύνες τους, μάλιστα με έντονη τη διαφορά αντανακλαστικών όσον αφορά τον χρυσαυγίτη Παππά;

Το πρόβλημα της ομαλής λειτουργίας της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης αφορά την κοινωνία στο σύνολό της, διότι εκεί έχουμε εναποθέσει τις προσδοκίες μας για το μέλλον. Είναι ένα βαθύ πολιτισμικό και κοινωνικό ζήτημα και μόνο ως τέτοιο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Κανένα δόγμα νόμου και τάξης δεν το διασφαλίζει. Μόνο δίνοντας στις Αρχές του πανεπιστημίου τη δυνατότητα να εφαρμόσουν τα μέτρα φύλαξης και ασφάλειας που θεωρούν κατάλληλα μπορεί να λυθεί.  Αλίμονο σε έναν πρωθυπουργό και μια υπουργό Παιδείας που παραδίδουν το όραμα της εκπαίδευσης στην αστυνόμευση και τις κάμερες παρακολούθησης.

Η Μυρσίνη Ζορμπά είναι τέως υπ. Πολιτισμού