Γαλλία, Δημοκρατία, Ισλάμ

Η βάρβαρη δολοφονία ενός γάλλου εκπαιδευτικού ήδη επιτυγχάνει τον σκοπό κάθε ισλαμοφασίστα τρομοκράτη: να διαιρέσει τη Δημοκρατία. Η κυρία Λε Πεν παρουσιάζει εαυτήν σαν μοναδική υπερασπίστρια των ευρωπαϊκών αξιών, ενώ ο επίσημος διανοούμενος της Ακροδεξιάς Ερίκ Ζεμούρ θεωρεί ότι δικαιώνεται όταν αναλύει το Ισλάμ σαν δομικά ασύμβατο με τις αξίες του Διαφωτισμού και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής ενώ βλέπει σε όλους ανεξαιρέτως τους ανήλικους πρόσφυγες μελλοντικούς βιαστές και δολοφόνους.

Ποια είναι, επιτέλους, η αλήθεια; Διότι στο κάτω – κάτω αν έχουν δίκιο, καιρός είναι να ξυπνήσουμε και εμείς οι πολιτικορθάκηδες – λελέδες – διανοούμενοι και να το βουλώσουμε απέναντι στην Ακροδεξιά που έχει το θάρρος να φωνάξει αυτήν ακριβώς την αλήθεια που εμείς, ως ντροπαλές κορασίδες, αρνούμαστε.

Στα «Πέντε ηθικά κείμενα» ο Ουμπέρτο Εκο παρατηρεί πως όλες οι φασίζουσες ιδεολογίες χτίζονται χάρη στην πτώχευση και του λεξιλογίου και της σκέψης. Το ότι υπάρχει ένας καινούργιος φασισμός με ισλαμικό προσωπείο δεν νομίζω ότι χρήζει συζήτησης, όπως και ότι κάλλιστα τον πολεμάμε με βομβαρδισμούς και στρατιωτικές επιχειρήσεις εδάφους στο Μάλι και αλλού. Σεβασμός για τους εικοσάχρονους στρατιώτες μας που χάνουν εκεί τη ζωή τους επιβάλλει να σκεφτούμε και να μην πέσουμε στην παγίδα της ισλαμοφασιστικής τρομοκρατίας. Της οποίας πρωταρχικό συμφέρον είναι η άνοδος της ακροδεξιάς ψήφου που εγκυμονεί την απόρριψη του κατ’ εξοχήν μουσουλμανικής κουλτούρας προλεταριάτου των προαστίων.

Στην τρομοκρατική επίθεση με μαχαίρι εδώ και δυο εβδομάδες ο μόνος που είχε το θάρρος να παρέμβει και να σώσει γάλλους περαστικούς ήταν ένας τριαντάχρονος Αλγερινός, ο Γιουσέφ. Που όταν παρουσιάστηκε στο αστυνομικό τμήμα συνελήφθη… σαν ύποπτος. Επιβεβαιώνοντας τη ρητορική των στρατολόγων του ισλαμικού κράτους πως «ό,τι και να κάνετε, ηλίθιοι, οι Γάλλοι θα σας μισούν».

Δεν είναι μόνο αυτός ο σύγχρονός μας Γιουσέφ ένας μουσουλμάνος υπερασπιστής του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Οι μουσουλμάνοι αποτέλεσαν γέφυρα για να περάσουν οι αρχαιοελληνικές αξίες στη σύγχρονη Ευρώπη.

Χάρη στο Ισλάμ διαβάζουμε σήμερα Πλάτωνα και Αριστοτέλη – οι πρώτες μεταφράσεις στα Λατινικά έγιναν από τα αραβικά σε μια εποχή που ο Χριστιανισμός έκαιγε και τα αρχαιοελληνικά φιλοσοφικά κείμενα αλλά και τους φιλοσόφους, τον Giordano Bruno στο μέσον της Ρώμης το σωτήριον έτος 1600. Η Παλμύρα καταστράφηκε από τους χριστιανούς 1500 χρόνια πριν από την καταστροφή της από το ισλαμικό κράτος. Οσοι δε δίνουν πρωτεία βίας στο Κοράνι προφανώς δεν διάβασαν την Αγία Γραφή: στο Λευιτικόν, όπου η βία περιγράφεται με πορνογραφική λεπτομέρεια, έμβρυα δολοφονούνται στην κοιλιά της μάνας τους κατ’εντολήν και στο όνομα του Θεού.

Ο σεβασμός τόσο για την ιστορική ακρίβεια όσο και για τη σύγχρονη πραγματικότητα (ο συντριπτικός αριθμός των θυμάτων του ισλαμοφασισμού είναι… μουσουλμάνοι) δεν είναι πολυτέλεια αλλά υποχρέωση κάθε δημοκράτη που δεν θέλει να επικρατήσει ο θανατηφόρος χορός της τρομοκρατίας με την Ακροδεξιά. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου κάθε Σάββατο σε σεβαστή αστική εφημερίδα ένας χριστιανορθόδοξος αρθρογράφος «κατανοεί» την ισλαμοφασιστική τρομοκρατία, παρομοιάζει τους τρομοκράτες των δίδυμων πύργων με τους ήρωες του ’21, και  ειρωνεύεται τον Διαφωτισμό με εισαγωγικά.

Ο Διονύσης Δερβιτσιώτης – Μπουρνιάς (Dionysios Dervis-Bournias) είναι ελληνογαλλικής καταγωγής μαέστρος. Εχει, μεταξύ άλλων, διευθύνει τη Royal Philharmonic Orchestra, την Orchestra of the Age of Enlightenment και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Πράγας