Πα-Πάγος

Πολλοί ονειρεύονται την έκλειψη ή την κατάψυξη του ΣΥΡΙΖΑ. Στις περιγραφές σαν να εικονογραφούν κάτι που μοιάζει με το 1952,  με τον κυρίαρχο, τότε, «Ελληνικό  Συναγερμό» του Παπάγου και τα ρακένδυτα και πολυδιασπασμένα αριστερά και κεντρώα κομματικά γκρουπούσκουλα. Θα ήθελαν και μια  διάδοχη κατάσταση όπως αυτή που διαμόρφωσε η ΕΡΕ του 1956 και εφεξής. Μια δεκαετία κυριαρχίας και εξουσιαστικής ησυχίας.

Δεν είναι ακριβώς φαντασιώσεις περασμένων μεγαλείων. Υπάρχει μια βαθύτερη ανάκληση στερεοτύπων που φορμάρουν την αχανή, αντιφατική πολιτική και πολιτιστική επιθυμία. Μια αναβιωτική αντίδραση, απέναντι σε υπαρκτά οικονομικά, θεσμικά και πολιτικά αδιέξοδα. Η αναπαλαίωση του λόγου  εκφράζει την αναβίωση ενός συστήματος εθίμων μετεμφυλιακού τύπου. Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος που είδαμε, κυρίως στις φάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών, ή της προσφυγικής κρίσης, ο  λόγος περί  «μιασμάτων» και  «προδοτών», επιζεί σε ευρύ τμήμα της διαδικτυακής ύλης. Σχεδόν εξωπολιτικός, ηθικιστικός, τιμωρητικός, καταδιωκτικός λόγος – δέρμα μιας θεωρησιακής τερατογονίας.

Τον χρησιμοποιούν εκτός από τους γνωστούς ακροδεξιούς, εκτός από τα όντα της διαδικτυακής ανωνυμογραφίας, και ορισμένοι «διανοούμενοι». Σαν να συλλέγουν προσεκτικά μίσος, να το εμφιαλώνουν φροντισμένα και συμπιεσμένα, για να εκραγεί με την πρώτη αφορμή και να πλημμυρίσει τον κόσμο ακαθαρσίες.

Πάνε οι πολυτέλειες των αναλυτών, των «κουλτουριαραίων» όλου του πολιτικού φάσματος. Ποιος κάνει κουμάντο, ποιος είναι ο διαμοιραστής, έχει σημασία.

Πολλοί ξεχνούν βέβαια ή δεν εκτιμούν, ότι η  αρτιμέλεια της ΝΔ δεν οφείλεται  (φυσικά) στην ιδεολογική συνοχή της, αφού ένα κόμμα του απόλυτου αυτοσχεδιαστικού εμπειρισμού, είναι αδύνατον να συγκροτήσει ένα στοιχειωδώς συνεκτικό ιδεολογικό κέλυφος, πολύ περισσότερο, να αφομοιώσει αναγωγικά,   τις ιδεολογικές διαφορές. Οι διακηρυγμένες προθέσεις ή και οι τίτλοι από τη διεθνή βιβλιογραφική επικαιρογραφία – με το άσαρκο νοηματικά, πρόσημο του «φιλελευθερισμού», πολύ απλά, δεν υφίσταται ως ιδεολογική πλατφόρμα, (γι’ αυτό οι σώφρονες και μορφωμένοι δεξιοί, κάνουν μεγάλες αφαιρέσεις στους συλλογισμούς τους για να γλιτώσουν από τις αγεφύρωτες αντινομίες).

Δεν είναι πρώτη φορά που μια έννοια υποκαθιστά την ιδεολογική δημιουργία. Η Σοβιετική Ενωση αποτέλεσε το σχήμα, την αναφορά, που εν πολλοίς υποκατέστησε την ιδεολογική παραγωγή ολόκληρης της Αριστεράς, ακόμα και την κριτικής  ευρωκομμουνιστικής της διάστασης. Το ιδεολογικό πρόβλημα και η ιδεολογική καχεξία, συνέχισε να υπάρχει, παρόλη τη μεγάλη κειμενογραφική παραγωγή περί σοσιαλισμού, δικαιωμάτων,  νεοφιλελευθερισμού και  ιστορικού αναπότρεπτου.

Σε μια μορφή ανεστραμμένου λάθους, ακόμα εντονότερου, αιχμαλωτίζεται και ο συντηρητικός χώρος στον τόπο μας, ιδίως ο ηγεμονικός εκφραστής του, η ΝΔ. Χρησιμοποιώντας ένα νεφέλωμα  «φιλελευθερόμορφων» δοξασιών,  προσπαθεί να διασκεδάσει την απίστευτη αναλυτική φτώχεια και την πενιχρή στρατηγική συγκρότηση. Πολύ περισσότερο να διασκεδάσει την απογοητευτικού επιπέδου διοικητική και πολιτική παραγωγή, που ήρθε να απαντήσει στις υποτιθέμενες αδολεσχίες της Αριστεράς. Οι πολιτικές και διοικητικές κακοτεχνίες, αναπτύσσονται – ίσως μάλιστα αποτελούν τη μόνη αναπτυξιακή ζώνη αυτή την περίοδο. Ο εμπειρισμός εκτός από την αιχμαλωσία σε μια  «τωρινότητα», καθηλώνει τον πολιτικό λόγο στα εννοιολογικά όρια  διαφήμισης. Ο βασικότερος, τελικά, λόγος συνοχής της κυβερνητικής παράταξης είναι η ανθεκτικότητα του εκλογικού της ανταγωνιστή.