ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ

Η απάντησή της είναι μια επανεκκίνηση του 70ετούς μηχανισμού συναίνεσής της – αλλά και μια αναγνώριση ότι πρέπει να γίνει ένας παγκόσμιος «player», ένας παγκόσμιος παράγοντας. Η ΕΕ χρειάζεται μια νέα νοοτροπία, στρατηγικά αντανακλαστικά. Οι Βρυξέλλες δυσκολεύονται να εγκαταλείψουν την παλιά αυτοεικόνα του διαιτητή. Για να γίνει κάποιος player, πρέπει πρώτα να αποδεχθεί πως είναι απλώς μια από τις πολλές κυρίαρχες δυνάμεις που εμπλέκονται στον επίγειο καβγά για εδάφη, τεχνολογία, υποδομές, πλούτο, κυριαρχία και επιρροή.

Αντίθετα με τους διαιτητές, οι players μπορεί να έχουν συμφέροντα και στρατηγικές υπεράσπισής τους. Το καλύτερο: δικαιούνται να είναι εγωιστές. Η ΕΕ θα μπορούσε να πει πως απλά δεν είναι πρόσφορο να διακινδυνεύσει μια διαμάχη με τη Ρωσία στο εγγύς εξωτερικό της. Ή θα μπορούσε να διαβεβαιώσει ότι η Ευρώπη πρέπει απλώς να σταματάει κάπου, για παράδειγμα στα σύνορα της ΕΕ με τη Λευκορωσία ή την Τουρκία, αντί να πασχίζει για καλές σχέσεις στη «γειτονιά» της με μικρό αντάλλαγμα. Μπορεί να είναι ακόμα σωστό να επιβάλλει κυρώσεις σε δικτάτορες όπως ο Λουκασένκο, ή να αποκρούει τον Ερντογάν όταν καταπατά ευρωπαϊκά χωράφια. Αλλά οι players δεν έχουν υποχρέωση να το κάνουν.

Κάποιοι ευρωπαίοι πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου του Εμανουέλ Μακρόν, μοιάζουν ήδη να κάνουν αυτές τις βλάσφημες σκέψεις. Μόνο όταν πάψουν να είναι ταμπού θα μπορέσει να ξεκινήσει πραγματικά η αντεπίθεση της Ευρώπης.

Hans Kribbe (Από το Politico)