«Ο ηθοποιός είναι μονίμως σε φάση παιχνιδιού»

Τέρμα πια το κυνήγι των ευρώ! Ηρθε η ώρα του γεν! Το νέο καθημερινό παιχνίδι ερωτήσεων του Mega «Ενα εκατομμύριο yen» με τη Σμαράγδα Καρύδη έρχεται από σήμερα στις 18.40 για να μοιράσει πραγματικά ιαπωνικά νομίσματα. Πρόκειται για ένα καθηλωτικό παιχνίδι, με παραπλανητικές αλλά και ταυτόχρονα απλές ερωτήσεις, γιατί εκφωνούνται… ανάποδα. Πρώτα ακούγονται οι απαντήσεις και μετά θέτονται οι ερωτήσεις, με τη λέξη-κλειδί να έρχεται τελευταία. Οι παίκτες που συμμετέχουν έχουν μόνο πέντε δευτερόλεπτα για να απαντήσουν. Αν απαντήσουν σωστά κερδίζουν γεν, ενώ αν κάνουν λάθος το πληρώνουν ακριβά. Σε ένα σκηνικό επηρεασμένο από την Απω Ανατολή που για πρώτη φορά συναντάται στην ελληνική τηλεόραση, τα πάντα μπορούν να ανατραπούν μέχρι και την τελευταία στιγμή. Η Σμαράγδα Καρύδη μάς βάζει στο κλίμα του παιχνιδιού μιλώντας στα «ΝΕΑ».

Γιατί «Ενα εκατομμύριο γεν»;

Δεν ήταν δική μου ιδέα. Απλώς θεώρησαν οι άνθρωποι της παραγωγής ότι επειδή το παιχνίδι είναι κάπως ανάποδο και παράξενο, θα έχει πλάκα να έχει κι έναν παράξενο τίτλο. Στην πραγματικότητα δίνουμε γεν. Οποιος θέλει βέβαια μπορεί να πάρει το έπαθλο σε ευρώ.

Δίνετε και σούσι;

Δίνουμε σούσι στον χαμένο του κάθε παιχνιδιού. Γιατί ξεκινάει το παιχνίδι με 10 παίκτες, σε κάθε γύρο φεύγουν δύο και στο φινάλε μένουν δύο μονομάχοι. Αυτός που χάνει τρώει το σούσι, ο άλλος παίρνει όσα γεν έχει μαζέψει. Παίζουν 10 παίκτες όλη την εβδομάδα που αντικαθίστανται κάθε φορά από έναν. Ο νικητής φεύγει κι έρχεται άλλος στη θέση του.

Ποιο είναι το ιδιαίτερο στοιχείο αυτού του παιχνιδιού;

Αυτό το twist που κάνει στην ερώτηση που δεν το περιμένεις. Κι επίσης εμένα μου αρέσει που παίζουν οι ίδιοι παίκτες για πέντε παιχνίδια την εβδομάδα. Οπότε από το δεύτερο παιχνίδι τούς έχω γνωρίσει κι έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μια σχέση μεταξύ μας. Κάνουμε πλάκα, έχω μάθει το πώς αντιδρούν, κι αυτό είναι ενδιαφέρον.

Αυτό είναι το τρίτο παιχνίδι που παρουσιάζετε στην τηλεόραση. Βλέπετε διαφορά σε εσάς στον τρόπο παρουσίασης;

Μάλλον είμαι πιο έμπειρη, αλλά νομίζω ότι δεν έχω τρομερή διαφορά. Γιατί για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, από την πρώτη εκπομπή του «Celebrity game night» στο Μega προσπάθησα να το φέρω πάνω σε μένα και να είναι όσο πιο κοντά στον εαυτό μου, οπότε αναγκαστικά ήμουν λυμένη. Δεν προσπάθησα ούτε να μιμηθώ έναν τρόπο, ούτε κάποιον άλλον παρουσιαστή. Πήγα με το πώς ήμουν εγώ, οπότε ήμουν σχετικά λυμένη από την αρχή. Εκτός από την αγωνία που είχα την πρώτη ημέρα, νομίζω ότι η συνταγή που προσπάθησα να ακολουθήσω είναι ότι χαλαρώνω, αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο όπως είμαι στο σπίτι με τους φίλους όταν παίζουμε ένα επιτραπέζιο και το απολαμβάνω.

Το γεγονός ότι είστε και ηθοποιός σάς βοήθησε;

Νομίζω πως σίγουρα σε βοηθάει να είσαι και ηθοποιός. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ηθοποιός ένας παρουσιαστής, αλλά η εξοικείωση με το κοινό, την απεύθυνση, την έκθεση σίγουρα βοηθάει. Που δεν σημαίνει ότι όλοι μπορούν να τα κάνουν και τα δύο. Υπάρχουν και ηθοποιοί που δεν μπορούν να παρουσιάσουν, δεν μπορούν να νιώσουν άνετα σε κάτι τέτοιο. Γιατί εκεί πρέπει να είσαι πολύ ο εαυτός σου και δεν έχεις κείμενο που ακολουθείς. Αισθάνονται πιο ασφαλείς μέσα στο κείμενο και υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που δεν είναι ηθοποιοί και αισθάνονται μια χαρά να αυτοσχεδιάσουν και να το πάρουν στα χέρια τους γιατί μια εκπομπή δεν ξέρεις πού θα καταλήξει.

Εχει να κάνει δηλαδή με την προσωπικότητα.

Ετσι νομίζω, αλλά και με τα χρόνια που πια είμαι στη δουλειά και νιώθω εγώ πιο σίγουρη κι άνετη για τον εαυτό μου γενικότερα, όχι μόνο ως ηθοποιός. Και ως άνθρωπος έχω χαλαρώσει, οπότε αυτό με βοηθάει να είμαι πιο κοντά στον εαυτό μου.

Αν κερδίζατε το ένα εκατομμύριο γεν, τι θα το κάνατε;

Δεν ξέρω. Γενικά νομίζω ότι όταν κερδίζεις κάτι για το οποίο δεν έχεις δουλέψεις πολύ, το ξοδεύεις και πάρα πολύ εύκολα. Δηλαδή αν είναι κάτι που σου έτυχε σε παιχνίδι ή στα ζάρια ή στο καζίνο, δεν το πολυεκτιμάς όταν δεν το έχεις δουλέψει. Ανάλογα βέβαια και με τις ανάγκες σου.

Γενικά σας αρέσει να παίζετε;

Μου αρέσει να παίζω, εξ ου κι έγινα ηθοποιός. Ο ηθοποιός είναι ένας άνθρωπος που δεν κόβει ποτέ το νήμα με την παιδική του ηλικία με έναν τρόπο. Είναι σε μια φάση παιχνιδιού έτσι κι αλλιώς.

Δεν μεγαλώνει ποτέ σχεδόν;

Θα έπρεπε κανονικά να μεγαλώνει για τα πράγματα που λέει και κάνει και που έχει ευθύνη αλλά να αφήνει κι ένα κομμάτι που δεν μεγαλώνει και που μπορεί να τον βοηθήσει να παίξει και να έχει όρεξη να εκτεθεί και να κινδυνεύσει και να ρισκάρει και να μπει μέσα σε κάτι άλλο. Θέλει μια ισορροπία. Δεν θέλει να είσαι εντελώς παιδί γιατί μετά μπορείς να καταλήξεις ένας ανεύθυνος καλλιτέχνης που λέει διάφορα καλλιτεχνικά του. Κι αυτό δεν μ’ αρέσει. Δεν μ’ αρέσουν οι καλλιτέχνες που αρχίζουν και λένε πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με τον ορθολογισμό όταν το ζητούμενο είναι να πούμε κάτι χρήσιμο. Επίσης εκείνη τη στιγμή που είναι η παράσταση ή η πρόβα, αυτό να το αφήνεις πίσω και να βουτάς περισσότερο με το ένστικτό σου και την παιδική σου ορμή. Αυτή την ισορροπία θέλεις.