Όλα είναι πολιτική;

Μου φαίνεται πως όλη η «οικογένεια των Νέων» (αναγνώστες, συντάκτες, αρθρογράφοι) ήμασταν ήδη πεπεισμένοι πως η «Χρυσή Αυγή» ήταν νεοναζιστικό κόμμα – και ως εκ τούτου εγκληματική οργάνωση: ο ναζισμός ως ιδεολογία συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του ανθρωπισμού και, ως πολιτική πράξη, κατά συγκεκριμένων ανθρώπων. Αυτή η πολιτική άποψη δικαιώθηκε από την απόφαση του δικαστηρίου ότι μέλη της ΧΑ διέπραξαν εγκλήματα που προσιδιάζουν σε «εγκληματική οργάνωση». Δικαιούμαστε λοιπόν να πανηγυρίζουμε γιατί οι αντιφασιστικές, αντιναζιστικές, αντιολοκληρωτικές  πεποιθήσεις μας δικαιώνονται και στην πράξη και να ελπίζουμε ότι θα προβληματιστούν και θα συνετιστούν όσοι ψήφιζαν ΧΑ ή όσοι σκέφτονται να συνεχίσουν στον δρόμο που άνοιξαν Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Παππάς, και υπόλοιπη συμμορία.

Πολύ ευχαριστημένος όμως πρέπει να είναι και ο κ. Παφίλης που δήλωσε στη βουλή, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει «να καταδικαστούν με τις ανώτατες ποινές και όχι με βάση την πρόταση της εισαγγελέως  που αθωώνει τη ΧΑ και υιοθετεί την επιχειρηματολογία της, λες και είναι στέλεχος της ΧΑ». Αλλά και ο κ. Τσακαλώτος -που ξεκίνησε την εκτός ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη βουλή περί της αναμενόμενης απόφασης: «Όλη η Ευρώπη μας κοιτάει … για να δώσουμε ένα χτύπημα στο ναζισμό … Πρέπει αύριο να δικαιωθούν όλοι αυτοί οι μετανάστες που σε όλη την Ευρώπη είναι θύματα ναζιστικής, εγκληματικής δράσης…». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν οι εκπρόσωποι όλων των κομμάτων – με κάποιους να μην ξεχνούν το φιλελεύθερο φύλο συκής και να δηλώνουν υπέρμαχοι της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης. Αν τους άκουγαν, ο  Αντρέι Βισίνσκυ και ο Καρλ Σμιτ θα γελούσαν ειρωνικά και θα τους έλεγαν να το πετάξουν.

Αν δηλαδή η χθεσινή ημέρα ήταν λαμπρή για τη δημοκρατία, επειδή νίκησε και στα δικαστήρια, η προχθεσινή ήταν μαύρη για τον κοινοβουλευτισμό. Τα κόμματα έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια τη  διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, αποφάνθηκαν ότι η απόφαση είναι πολιτική υπόθεση και απαίτησαν να υπηρετεί τη βούλησή τους.

Όταν εκπρόσωποι κομμάτων -που ορισμένοι έχουν διατελέσει υπουργοί- καλούν από το βήμα της βουλής τους δικαστές να εκδώσουν αποφάσεις σύμφωνες με τις  απόψεις τους, σημαίνει πως είναι πεπεισμένοι ότι ανεξαρτησία της δικαιοσύνης  δεν υπάρχει, ότι οι αποφάσεις της υπαγορεύονται από τον «κυρίαρχο». «Είναι πεπεισμένοι» εννοώ  ότι είτε το γνωρίζουν είτε το επιδιώκουν. Και στις δύο περιπτώσεις, με την στάση τους οι πολιτικοί ακυρώνουν την απόφαση του δικαστηρίου και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την επανεμφάνιση εγκληματικών μορφωμάτων.