Καταλήψεις

Το Συντονιστικό Μαθητών Αττικής ανακοίνωσε πως 700 σχολεία βρίσκονται υπό κατάληψη σε όλη τη χώρα. Το υπουργείο Παιδείας πάλι – κατά την πάγια τακτική του – αποφεύγει να δώσει στατιστικά. Η κατάσταση, αναφέρουν παράγοντές του, είναι μεταβαλλόμενη, κάποια δηλώνονται κατειλημμένα το πρωί και στη συνέχεια λειτουργούν. Τα υπό κατάληψη σχολεία «δεν είναι» κατά τα λεγόμενα της Νίκης Κεραμέως «η μεγάλη εικόνα». Πράγματι, αν ο συνολικός αριθμός των σχολικών μονάδων ανά την επικράτεια είναι 3.463, ακόμη και τα 700 που υπερηφανεύονται τα τσικό του συνδικαλισμού ότι έκλεισαν είναι σχετικά μικρό νούμερο. Πολιτικά όμως είναι μεγάλο. Η κυβέρνηση δεν βλέπει πίσω από τους αυτοσχέδιους φράχτες στις εισόδους των σχολείων μόνο μια ειλικρινή μαθητική ανησυχία για τη διασπορά του Covid-19, διακρίνει και πολιτική υποκίνηση. Παρ’ όλα αυτά, ως τώρα η στρατηγική της στην αντιμετώπιση του προβλήματος συνοψίζεται στην ελπίδα πως τέτοιου είδους οι κινητοποιήσεις θα ξεφουσκώσουν κάποια στιγμή. Η στρατηγική δεν είναι πρωτότυπη, έχει εφαρμοστεί και στο παρελθόν – στην πολιτική διαχείριση της καθημερινότητας άλλωστε δεν υπάρχει παρθενογένεση.

Παράδειγμα
Οι καταλήψεις εκλαμβάνονται περίπου σαν εποχικό φαινόμενο που κάνει τον κύκλο του και τελειώνει. Εξού και αφήνεται να διαρρεύσει ότι ανάλογα με τις εξελίξεις αυτής της εβδομάδας θα συζητηθούν τα αναγκαία μέτρα – είτε απόδοση ευθυνών είτε αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών. Στο μεταξύ όμως το φιλοθέαμον κοινό τηλεόρασης και διαδικτυακών βίντεο παρακολουθεί γονείς να προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα μόνοι τους. Τους παρακολουθεί να τραβούν κάδους και σιδεριές από τις αυλόπορτες των σχολείων για να κάνουν έφοδο και να τσακώνονται με δεκαπεντάχρονα. Αυτές οι εικόνες συμπυκνώνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο τη διαχρονική αδυναμία του κράτους να ανταποκριθεί τελικά σε μια θεμελιώδη υποχρέωσή του, την παροχή δωρεάν Παιδείας – για την οποία πληρώνουν όλοι, μέχρι και όσοι επιλέγουν την ιδιωτική εκπαίδευση. Είναι εύκολο να ρίχνει κανείς την ευθύνη στους κακομαθημένους εφήβους που κλείνουν τα σχολεία. Ή να μέμφεται για την αντικοινωνική τους συμπεριφορά. Και ακόμα ευκολότερο να τους χαϊδεύει μιλώντας για το αγωνιστικό τους πνεύμα. Το δύσκολο είναι να αναλογιστεί ποιος πραγματικά τους γαλουχεί έτσι διά του παραδείγματος της συγκεκριμένης αδυναμίας.