Αμφισβητώντας την Eϊμι Κόνεϊ Μπάρετ

Το τελευταίο ρεπουμπλικανικό μείζον θέμα συζήτησης: ότι οι Δημοκρατικοί είναι φανατικοί αντικαθολικοί, γι’ αυτό αντιτίθενται στον διορισμό της Εϊμι Κόνεϊ Μπάρετ στον Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Οι φιλελεύθεροι έχουν εγείρει ερωτήματα όσον αφορά τη συμμετοχή της Μπάρετ σε μια συντηρητική οργάνωση που επιβάλλει παραδοσιακούς ρόλους στα φύλα (οι άνδρες ως ηγέτες, οι γυναίκες ως βοηθοί τους) και τις πολλές συντηρητικές ετυμηγορίες της που μοιάζει να υποδηλώνουν πως παίρνει μαζί της τη συντηρητική της θρησκευτικότητα στο έδρανο όταν κρίνει νομικά ζητήματα. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα τα ξανασυσκεύασε πονηρά όλα αυτά παρουσιάζοντάς τα ως θρησκευτική μισαλλοδοξία.

Το θέμα όμως δεν είναι η πίστη της Μπάρετ. Είναι οι συντηρητικές, κατά της ισότητας απόψεις της.

Δύσκολα μπορεί να επιχειρηματολογήσει κανείς πως οι φιλελεύθεροι είναι εχθρικοί έναντι των καθολικών, όταν ο Δημοκρατικός υποψήφιος για την προεδρία είναι ο ίδιος καθολικός και όταν οι περισσότεροι σημερινοί δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ είναι καθολικοί. Δύσκολα, επίσης, μπορεί να επιχειρηματολογήσει κανείς πως οι συντηρητικές απόψεις της Μπάρετ τής επιβάλλονται από την πίστη της, και άρα η εναντίωση σε αυτές συνιστά θρησκευτική διάκριση. Οι καθολικοί, όπως και οι άνθρωποι κάθε δόγματος ανά τον κόσμο, επιλέγουν τις αρχές της πίστης τους που θα ακολουθήσουν.

Το να αμφισβητεί κάποιος τις απόψεις της Εϊμι Κόνεϊ Μπάρετ – οι οποίες, ναι, μπορεί να επηρεάζονται από την καθολική της πίστη – δεν ισοδυναμεί με αμφισβήτηση του καθολικισμού ή της θρησκευτικής πίεσης ή με διωγμό της Μπάρετ εξαιτίας της θρησκείας της. Σημαίνει αμφισβήτηση ενός αντιδραστικού είδους συντηρητισμού, το οποίο επιζητεί να υπονομεύσει τη σημαντική πρόοδο που έχει γίνει προς την κατεύθυνση των γυναικείων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων της LGBT κοινότητας και της φυλετικής ισότητας.