Το κομψοτέχνημα της Jyoti

Εχει και τα καλά του το Ιντερνετ. Μπορείς να ψάχνεις και να ψάχνεις για ώρες και τελικά εκτός από μουσικά σκουπίδια ή τέλος πάντων ημιτελή πρότζεκτ, να πέσεις πάνω σε διαμάντια. Οπως για παράδειγμα συνέβη με την Georgia Anne Muldrow ή Jyoti, που η τελευταία της δουλειά με τίτλο «Mama, You Can Bet!» είναι ένα κομψοτέχνημα. Ενας από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών, μια σειρά συνθέσεων που συνδυάζουν την τζαζ, την ηλεκτρονική μουσική, το φανκ και το χιπ-χοπ.

Στα 36-37 της χρόνια, με πλούσια είναι η αλήθεια δισκογραφία πίσω της και συνεργασίες, παραμένει εν πολλοίς άγνωστη. Γνωστή μόνο στους μυημένους παρότι το ταλέντο της είχε φανεί από το 2009. Τότε στους «New York Times» o ράπερ Μος Ντεφ έγραφε ότι η Τζορτζια Αν Μόλντροου μπορεί να συγκριθεί με τις Ρομπέρτα Φλακ, Νίνα Σιμόν και Ελα Φιτζέραλντ. Ενώ το AllMusic την έχει χαρακτηρίσει μία από τις πιο τολμηρές και σημαντικές (αν και υποτιμημένες) καλλιτέχνιδες της εποχής της.

Και δεν έχει άδικο. Η Jyoti – ένα όνομα που της δόθηκε όταν ήταν νεαρή από την οικογενειακή φίλη τους Αλις Κολτρέιν, τη σύζυγο του Τζον Κολτρέιν – στο νέο της πρότζεκτ εξερευνεί την avant-garde jazz και την ηλεκτρονική μουσική περισσότερο και λιγότερο το χιπ-χοπ και τη φανκ. Το σημαντικό είναι ότι η αμερικανή συνθέτρια από την πρώτη της δουλειά το 2006 έως σήμερα δείχνει συνεπή εξέλιξη. Εχει αποφύγει να επαναλάβει τον εαυτό της και ειδικά το «Mama» είναι η πλέον ώριμη εργασία της. Μια άλλη εξέλιξη είναι η παρουσία μιας άλλης μουσικού, της Λακέσια Μπέντζαμιν, στο σαξόφωνο.

Κατά τη διάρκεια μιας ραδιοφωνικής συνέντευξής του το 1961, ο συγγραφέας Τζέιμς Μπόλντουιν έκανε την παρακάτω διάσημη δήλωση: «Για να είσαι μαύρος που ζει στην Αμερική, και να είσαι σχετικά συνειδητός, πρέπει να είσαι σε κατάσταση οργής σχεδόν όλη την ώρα». Σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα, αυτή η «οργή» δεν έχει ακόμη καταργηθεί. Ο πόνος των Αφροαμερικανών για την ελευθερία, την ισότητα και την πολιτική χειραφέτηση, τις δολοφονίες τους ακόμη και από αστυνομικούς, πέρασε στα τραγούδια τους, μέσα για παράδειγμα από τη Νίνα Σιμόν, για να φτάσει σε δημιουργούς όπως είναι η Τζόρτζια Αν Μόλντροου. Στο φόντο της αχαλίνωτης βίας και των δολοφονιών των άοπλων Αφροαμερικανών, το τελευταίο της άλμπουμ παίζει ως ένα παθιασμένο, φιλόξενο ερωτικό γράμμα προς τους αμέτρητους μουσικούς της προγόνους. Από το blues στο «The Cowrie Waltz», τα πλούσια ηχητικά τοπία των «Ancestral Duckets» και «Bop for Aneho», στα ουράνια χτυπήματα ψυχής του «Zane, The Scribe», η φίλη μας δημιουργεί το δικό της Afrofuturistic βασίλειο.