Πάντα ο ίδιος

Η προχθεσινή ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη και, κυρίως, η χθεσινή συνέντευξη Τύπου επιβεβαίωσαν για ακόμα μία φορά ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίαρχος στον κομματικό του χώρο, δεν ενδιαφέρεται να δώσει λύσεις ή, έστω, την προσέγγισή του, βάσει των ιδεών του, στα προβλήματα. Νοιάζεται μόνο πώς θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Ειδικά στη συνέντευξη, αυτό δεν φάνηκε μόνο στον τρόπο με τον οποίο κωλυσιεργούσε σε δύσκολες ερωτήσεις, προκειμένου αφού πει διάφορα γενικόλογα να αποφύγει να απαντήσει επί της ουσίας, αλλά και στις απαντήσεις που υποτίθεται ότι είναι η βάση της πολιτικής την οποία εισηγείται, λόγω της οποίας ασκεί και δριμεία κριτική στην κυβέρνηση. Ετσι, απλώς πλειοδοτεί σε παροχές.

Τι θα έκανε αυτός για τους χειμαζόμενους εργαζομένους και επιχειρηματίες όσο διαρκεί η πανδημία; Προσλήψεις στο Δημόσιο: 15.000 στα νοσοκομεία κι άλλες 15.000 στα σχολεία. Οσο διάστημα κρατήσει η κρίση, θα μοίραζε χρήματα: θα επιδοτούσε την εργασία (κάλυψη από το κράτος του συνόλου των ασφαλιστικών εισφορών και του 40% του μισθού των εργαζομένων), θα έδινε 700 ευρώ σε μια τριμελή οικογένεια (συν 100 για κάθε επιπλέον παιδί), ενίσχυση μέχρι 100.000 στις επιχειρήσεις χωρίς την υποχρέωση να επιστρέψουν το ποσό. Ποιος είναι, ο θείος απ’ την Αμερική; Οχι βέβαια. Ο πρωθυπουργός του Ευκλείδη (όπως με συντροφική, ασφαλώς, οικειότητα ο Τσίπρας αποκαλεί τον Τσακαλώτο) ισχυρίζεται ότι το «μαξιλάρι» για το οποίο φρόντισε ο υπουργός του έχει μέσα τα λεφτά του λεφτόδεντρου, που περιμένουν να μοιραστούν. Αν δεν ήσουν ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, λέει του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήδη θα μοίραζες λεφτά στον λαό, άλλωστε δεν υπάρχει δημοσιονομικός περιορισμός – λες και αυτό θα συμβαίνει για πάντα, λες και δεν θα ξαναέλθει μια (ευτυχισμένη, διότι θα έχουμε νικήσει την πανδημία) μέρα όπου οι δεσμεύσεις της οικονομίας θα επιστρέψουν και μαζί θα επιστρέψουν τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που ο Τσίπρας υπέγραψε και που θα συνεχίσουν να δεσμεύουν τη χώρα.

Αλλά όταν έχεις στο σακούλι τα λεφτά του λεφτόδεντρου, τότε γιατί να σε νοιάζουν οι τράπεζες; Είπε, λοιπόν, ο Τσίπρας ότι οι τράπεζες πρέπει να λειτουργήσουν σαν κρατικές. Να τις κρατικοποιήσουμε, δηλαδή; ρωτάει εύλογα ο δημοσιογράφος, που εκείνη τη στιγμή θα σκέφτεται ότι αυτή τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει τον κομμουνισμό. Οχι, τον καθησυχάζει ο πρόεδρος, αλλά πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα πλειοψηφικά πακέτα μετοχών που έχει στα χέρια του το Δημόσιο. Εχει ξεχάσει (ή, ακόμα χειρότερα, δεν έχει καταλάβει) ότι το διάστημα της «περήφανης διαπραγμάτευσης» του 2015, όταν έφυγαν 45 δισ. καταθέσεις, και μετά τα capital control οι τράπεζες κατέρρευσαν, έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της αξίας τους και ξεπουλήθηκαν με την περίφημη τρίτη ανακεφαλαιοποίηση για κάτι ψιλά (λιγότερα από 5 δισ. ευρώ) στους ξένους.

Οταν έχεις ξεχάσει τις επιπτώσεις της πολιτικής σου στη χώρα και επιστρέφεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα με ένα νέο πρόγραμμα παροχών, είναι μοιραίο να μη θυμάσαι ούτε πώς ανέβηκες στην εξουσία ούτε τι έκανες πριν και κατά τη διάρκεια, αλλά να ανακαλείς την εξωραϊσμένη από την ανάμνησή σου εικόνα αυτής της εξουσίας. Γι’ αυτό και όταν ο Τσίπρας ρωτήθηκε γιατί δεν χτύπησαν τα νταούλια και δεν χόρεψαν οι αγορές ή γιατί δεν έσκισε το Μνημόνιο απάντησε ότι άλλος ο ΣΥΡΙΖΑ τότε, άλλος αργότερα, άλλος σήμερα.

Ναι, αλλά εσείς, κύριε Τσίπρα, είστε ίδιος.