Κείμενο

Αν μείνει κάποιος στη σκηνογραφία της συνέντευξης Τύπου θα πει πως η αξιωματική αντιπολίτευση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών. Τα πριβέ για κάθε δημοσιογράφο τραπεζάκια, τοποθετημένα σε απόσταση το ένα από το άλλο, υπονόησαν – σημειολογικά μιλώντας – μια συριζαϊκή προσαρμογή στο πνεύμα της εποχής. Στην πολιτική ωστόσο, όπως και στο θέατρο, τα ισχυρότερα μηνύματα εκπέμπονται από το κείμενο – κι εκείνο της ομιλίας του αρχηγού το Σάββατο, πάνω στο οποίο βασίστηκαν κι οι χθεσινές του απαντήσεις, θα μπορούσε να έχει γραφθεί το μακρινό πια 2012. Ή το 2013. Ή το 2014. Θα μπορούσε, δηλαδή, να το έχει εκφωνήσει ο προ κυβερνώσας Αριστεράς Τσίπρας. Και τότε άλλωστε διακήρυττε ότι «η εποχή της δημοσιονομικής ασφυξίας, της σκληρής λιτότητας, η εποχή των πλεονασμάτων τελείωσε». Ή υποσχόταν «το Δημόσιο ως βασικός μέτοχος να έχει αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο στις στρατηγικές αποφάσεις των συστημικών τραπεζών. Και αξιοποιώντας τις μετοχές του, σε μία τουλάχιστον από τις συστημικές τράπεζες, να έχει και τον απόλυτο έλεγχο του μάνατζμεντ».

Χρεοκοπία

{ARXMEG}Το τσιπρικό χειρόγραφο μιας κρίσιμης εμφάνισης επιβεβαίωσε λοιπόν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στα έδρανα της αντιπολίτευσης δεν επανεφηύρε τον αντιπολιτευτικό του εαυτό, υπόσχεται πάλι τη γη της σοσιαλιστικής επαγγελίας. Δημοσκοπικά λογικό. Το παράλογο είναι πως ύστερα από τεσσεράμισι χρόνια στα ενδότερα της κυβερνητικής διαχείρισης προτείνει στο εκλογικό σώμα να ακολουθήσει προς εκείνη τον ίδιο δρόμο που του εισηγήθηκε όταν κουβαλούσε μόνο τις αυταπάτες του αντιπολιτευομένου. Σύμφωνα με τον Τσίπρα «σήμερα η κυβέρνηση έχει: τα ταμεία γεμάτα από τα 37 δισ. που εμείς αφήσαμε. Ενα χρέος ρυθμισμένο από τη συμφωνία που εμείς πετύχαμε το 2018. Ανοιχτή πρόσβαση στις αγορές και πολύ φθηνό δανεισμό. Κανέναν δημοσιονομικό περιορισμό, αφού είναι πλέον σε αναστολή το Σύμφωνο Σταθερότητας. Και περίπου 70 δισ. σε ευρωπαϊκούς πόρους από το Ταμείο Ανάκαμψης», και δεν τα αξιοποιεί. Στην ανάλυσή του, άρα, ο τρόπος εξόδου από τη νέα οικονομική κρίση είναι το κράτος να αρχίσει πάλι να δανείζεται αλόγιστα. Για να μπορέσει μάλλον – αφού χρεοκόπησε μια φορά – να χρεοκοπήσει ξανά. Και να χρεοκοπήσει καλύτερα{ARXMEG}.