Ο νέος αντισυστημισμός

Δεν είναι πλέον, απλώς, μια τάση αρνητών του κορωνοϊού, που από γραφικότητα αρνούνται να φορέσουν μάσκα για την προφύλαξή τους. Ούτε απλώς εύπιστοι που ψάχνουν νόημα για τη ζωή τους σε θεωρίες συνωμοσίας. Δεν είναι, απλώς, «ψεκασμένοι».

Οχι ότι στις τάξεις των αρνητών δεν συγκαταλέγονται αφελείς και αθώοι – αλλά, πλέον, όπως συμβαίνει συχνά σε εποχές κρίσεων, οι αθώοι γίνονται άθελά τους άθυρμα στις βουλήσεις επιτήδειων που, πίσω από τον αντισυστημισμό της άρνησης, κρύβουν επιδιώξεις πολύ πιο φιλόδοξες.

Τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο αντισυστημισμός τον ζήσαμε το 2010. Πίσω από έναν αντιμνημονιακό αντιευρωπαϊσμό κρύφτηκαν συγκεκριμένες υστεροβουλίες που επιδίωξαν να αποκτήσουν κύρος και πολιτική επιρροή. Και το κατάφεραν πολλοί. Αυτή τη στιγμή στη Βουλή υπάρχει ένα κόμμα που γιγάντωσε ο αντισυστημισμός εκείνης της εποχής (ΣΥΡΙΖΑ), με πολλά στελέχη που προέρχονταν από το κίνημα της Πλατείας Συντάγματος. Υπάρχει και η παραφυάδα του (ΜέΡΑ 25).

Η Χρυσή Αυγή, που πρόλαβε να σπείρει βία, θάνατο, αντισυστημικό μίσος και ρατσισμό, βρίσκεται εκτός Βουλής – αλλά ανέτως μπορεί να στεγαστεί ή και να υποκινήσει οποιονδήποτε ανορθολογισμό για να πάρει, ακόμα μια φορά, το τρένο της επιστροφής στους μηχανισμούς που επιχορηγεί το σύστημα. Αυτό είναι ένας ακόμα λόγος που πρέπει να μας βρει στρατευμένους απέναντι στον νέο ανορθολογισμό των αρνητών, που στην ουσία είναι ο νέος αντισυστημισμός.