Προθέσεις

Οι ανακοινώσεις έγιναν την Πέμπτη από τη γερμανίδα καγκελάριο. Εκείνη πρώτη μίλησε για τη γαλλογερμανική πρωτοβουλία να υποδεχθούν Βερολίνο και Παρίσι κάποιους από τους ανήλικους πρόσφυγες που ζούσαν στη Μόρια – εκφράζοντας ταυτόχρονα την ευχή να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους αρκετοί από τους ευρωπαίους εταίρους. Ο Εμανουέλ Μακρόν το επιβεβαίωσε στη διάσκεψη της Κορσικής. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το επανέλαβε χθες στην καθιερωμένη πρωθυπουργική συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη, ενώ αποκάλυψε μια προχθεσινή κουβέντα του με τη Μέρκελ «για το πώς η Γερμανία μπορεί να υποδεχθεί κάποιες οικογένειες που έχουν ήδη πάρει έγκριση στο αίτημα του ασύλου». Τα 406 παιδιά και έφηβοι βρίσκονται πια σε δομές φιλοξενίας στη Βόρεια Ελλάδα, ενώ η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται τη μετεγκατάστασή τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οφείλει να αναγνωρίσει κανείς ότι η ταχύτητα με την οποία απομακρύνθηκαν από τη Λέσβο μετά την πυρκαγιά στο καμπ είναι εντυπωσιακή – ειδικά αν αναλογιστεί τους πάγια αργούς ρυθμούς αποσυμφόρησης των νησιών.

Πραγματικότητα
Αυτή η ευελιξία ωστόσο δεν συνεπάγεται απαραίτητα πως και το ταξίδι όλων τους προς την Ευρώπη θα γίνει τόσο γρήγορα. Σύμφωνα με πληροφορίες από το παρασκήνιο τέτοιων διαπραγματεύσεων – που φυσικά δεν ξεκίνησαν με την καταστροφή της Μόριας, γίνονται εδώ και καιρό –, προκύπτει σχεδόν πάντα ένα μεγάλο αγκάθι: οι χώρες υποδοχής συνηθίζουν να θέτουν τα αποκαλούμενα στη γραφειοκρατική αργκό «κριτήρια επιλεξιμότητας φύλου και ηλικίας» μέχρι και για την πιο ευάλωτη ομάδα προσφύγων, τους ανήλικους ασυνόδευτους. Συνηθίζουν, δηλαδή, να εκφράζουν την προτίμησή τους να πάρουν μικρά παιδιά και όχι εφήβους. Το πολιτικό τους σκεπτικό είναι απλό, μπορούν ευκολότερα να πείσουν την κοινή τους γνώμη να δεχθεί τη μετεγκατάσταση παιδιών κάτω από τα 14 αντί 16χρονων ή 17χρονων που βρίσκονται μερικά βήματα πριν από την ενηλικίωση – το ακροατήριό τους άλλωστε δεν διαφέρει πολύ από εκείνο των πόλεων της ελληνικής ενδοχώρας που αρνείται να φιλοξενήσει πρόσφυγες. Ακόμα λοιπόν κι όταν οι καλές ευρωπαϊκές προθέσεις θεωρητικά υπάρχουν, η πραγματικότητα της διαχείρισης του Μεταναστευτικού αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.