«Οι καλλιτέχνες πρέπει να βγαινουν μπροστά»

Είναι από τις περιπτώσεις όπου μια λαϊκή τραγουδίστρια που δεν χρειάζεται συστάσεις – κι αυτό δεν αποτελεί δημοσιογραφική υπεκφυγή. Κάνοντας «πρωταθλητισμό» όπως η ίδια λέει στη συνέντευξή μας, επί δύο δεκαετίες και πλέον, είναι από τις πλέον αναγνωρίσιμες φωνές σ’ αυτό που όλοι αποκαλούμε σύγχρονο λαϊκό τραγούδι, ακόμη και αν δυσκολευόμαστε να το ορίσουμε. Η Νατάσα Θεοδωρίδου ανανεώνει την επαφή της με το κοινό, σε πείσμα των περιοριστικών μέτρων μετά τον νέο κορωνοϊό, καθώς απόψε είναι προγραμματισμένη η εμφάνισή της στο Κατράκειο Θέατρο της Νίκαιας: -µαζί της η Ηβη Αδάµου- και στις 23 του μήνα στο Θέατρο Γης της Θεσσαλονίκης.

Για μένα η μουσική ήταν πάντοτε – πόσω μάλλον τώρα – ο δίαυλος επικοινωνίας και η γέφυρα με τους φίλους μου. Αυτή είναι η γλώσσα που ξέρω καλύτερα και δεν θα ήθελα να χάσω με τίποτε την επαφή με το κοινό. Είμαι μια απόδειξη, λοιπόν, οι εμφανίσεις μου, ακόμη και εν μέσω κορωνοϊού – στο Instagram, στο Mega, σήμερα στο Κατράκειο και μετά στη Θεσσαλονίκη – ότι θέλω να επιστρέφω μέρος αυτής της επαφής. Σκέφτηκα ότι αφού τόσοι φίλοι με στηρίζουν επί χρόνια, είτε στις εμφανίσεις μου είτε αγοράζοντας τους δίσκους, οφείλω να συνεχίσω την επικοινωνία μαζί τους. Είναι σαν να τους λέω: παρέα, με τη μουσική, μπορούμε να προχωρήσουμε και να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Η μουσική μάς κάνει καλύτερους.

Η λογική σε μια συναυλία λέει ότι υπάρχουν και ορισμένοι θεατές τους οποίους δύσκολα θα κερδίσεις και ότι πρέπει πιθανότατα να τους αφήσεις και λιγάκι «κλειδωμένους» στις σκέψεις τους. Αν με ρωτάτε όμως ως «αθλήτρια» – γιατί κι εγώ ένα είδος πρωταθλητισμού κάνω στο τραγούδι – θέλω να κερδίζω όλο αυτό που συμβαίνει μπροστά μου. Χαιρόμουν κάθε φορά όταν έρχονταν άνθρωποι στο καμαρίνι και μου έλεγαν ότι δεν τους άρεσαν μέχρι πριν τα λαϊκά, αλλά τους παρέσυρε ο τάδε φίλος. Αλλά τελικά ομολογούσαν ότι αυτό που είδαν δεν το περίμεναν. Αυτό, αν θέλετε, είναι το κέρδος και τα «παράσημα» κάθε τραγουδιστή. Το νέο κοινό, όχι μόνο ηλικιακά, αλλά από διαφορετικά μουσικά ακούσματα, που έρχεται να σε παρακολουθήσει. Θεωρώ, δηλαδή, ότι το πρωταρχικό ερέθισμα για να αλλάξεις και να βελτιωθείς είναι το κοινό – όχι απαραίτητα η μουσική. Πρέπει συνεχώς να προστίθενται εμπειρίες. Για μένα είναι σημαντικό να ξέρω ότι με ανακαλύπτουν νεότερα παιδιά. Κάποια που ξέρουν το «Δεν σε αδικώ» του 1997 και αναρωτιούνται πλέον ποιο είναι το «Δεν σε αδικώ» του 2020. Τα 12χρονα παιδιά που με ακούνε μου δίνουν, χωρίς υπερβολή, άλλα 15 χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά. Κι αυτή είναι η μαγεία της μουσικής: τους χωράει όλους. Λαϊκούς, ελαφρολαϊκούς, ρεμπέτες, ροκάδες και τα παιδιά που σήμερα ακούνε Tik Tok.

Δεν είμαι υπέρ της αντίληψης ότι πρέπει να μετανιώνω συνέχεια για πράγματα που έχω κάνει και να πασχίζω για να τα διορθώσω. Δεν θέλω να παίρνω τη ζωή μου στα σοβαρά, ώστε να είμαι έτοιμη για να αναγνωρίσω το πραγματικά σοβαρό όταν έρθει. Η ανθρώπινη φύση σε εκπλήσσει με τις δυνατότητες που κρύβει και χρειάζεται να τις επιστρατεύσει κανείς την ώρα που πρέπει. Ευχαριστιέμαι, λοιπόν, και διακωμωδώ τα όσα μου συμβαίνουν. Για να το πω με άλλο τρόπο: μ’ αρέσει να πέφτω στα λάθη μου και να τα ζω.

Δεν πείθομαι εύκολα από τα συνθήματα περί επανάστασης. Η επανάσταση πρέπει να γίνεται όταν υπάρχει ο ορίζοντας του αποτελέσματος. Οταν κάτι δεν περνάει απ’ το χέρι μου – και επειδή δεν θέλω να χρωστάω σε κανέναν, ούτε να μου χρωστάνε – δεν ξεκινάω οτιδήποτε. Σε αυτό, λοιπόν, που μας συνέβη με τον κορωνοϊό είπα από την αρχή «μείνε μέσα στο σπίτι σου και ακολούθησε τα μέτρα». Από την άλλη, σε τέτοιες δύσκολες εποχές είναι που αξίζει οι καλλιτέχνες να βγαίνουν μπροστά και να παίρνουν το ρίσκο μιας συναυλίας, ακόμη και αν δεν «γεμίσει». Δεν σταματάει η ζωή. Ξέρετε πόσο εύκολο θα ήταν να μείνουμε πίσω, ειδικά όσοι είχαμε κάνει μια αποταμίευση όλα αυτά τα χρόνια; Κι όμως, νιώθω σαν να είμαι 15 χρόνων. Δεν μπορούμε να τραγουδάμε μόνο σε καλές συνθήκες.

Γύρω μου ζουν κανονικοί άνθρωποι και αυτή είναι μια εικόνα που πιθανότατα χάνεται μέσα στον επικοινωνιακό θόρυβο. Ολοι πιστεύουν ότι οι τραγουδιστές ή οι άλλοι καλλιτέχνες καθόμαστε στα σπίτια, μας περιποιείται ένας στρατός από βοηθούς, μας βάφουν, μας κάνουν μασάζ και κάποια στιγμή πέφτουμε για ύπνο. Ε, δεν είναι έτσι. Σκέφτομαι ότι λίγο-πολύ όλοι την ίδια αγωνία για επιβίωση ζούμε. Κι επίσης βρίσκουμε λύσεις στην καθημερινότητά μας επειδή συζητάμε μεταξύ μας. Αναρωτιέμαι μάλιστα ότι αφού αυτό μπορεί να το πετύχει ο απλός άνθρωπος που αγωνίζεται απ’ το πρωί ως το βράδυ, γιατί δεν μπορούν να το πετύχουν όσοι έχουν την τύχη του στα χέρια τους;

Εχω πάντα κλεισμένα στην ψυχή μου λαϊκά τραγούδια στα οποία επανέρχομαι: το «Νυχτερίδες κι αράχνες» και στην ίδια ευθεία το «Θολωμένο μου μυαλό» με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Το «23 Απρίληδες» της Μαρινέλλας και τα ερωτικά της. Η φωνή της, όπως και του Πάριου στα αντίστοιχα δικά του, με ανατριχιάζουν. Είναι φωνές που έρχονται από πηγάδι βαθύ. Ειδικά η Μαρινέλλα είναι το είδος ερμηνεύτριας που παρακολουθούσα πάντα επειδή ήταν λαμπερή. Μας θυμίζει ότι η μουσική είναι μια λάμψη και ένα καταφύγιο.

Θυμάμαι να μεγαλώνω με κανονικότητα, αυτό που σήμερα αναζητούμε όλοι σαν να ήταν κάτι εξωτικό. Θυμάμαι τη λαϊκή γειτονιά μου στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης και ωραίες εικόνες ζωής. Η οικογένεια μού έδωσε αυτή την αίσθηση κανονικότητας, η οποία με «οχύρωσε». Το κατάλαβα όταν χρειάστηκε να πάρω κάποιες δύσκολες αποφάσεις, μόνη μου, ως Νατάσα Θεοδωρίδου.