Γιώτα Νέγκα

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα όνειρα του ύπνου με ενδιέφεραν πολύ λιγότερο από τα όνειρα του ξύπνιου.

Ετσι λοιπόν δεν μου έκανε ποτέ ιδιαίτερη εντύπωση που έβλεπα σπάνια κάποιο όνειρο και ακόμα πιο σπάνια το θυμόμουν. Μόνο που με έπιανε λίγο το παράπονο όταν οι άλλοι είχαν να πουν όνειρα τόσο μεγάλα, σαν μυθιστορήματα, και μάλιστα ακραίας επιστημονικής φαντασίας. Τότε αναρωτιόμουν τι συμβαίνει με μένα κι αν έχω κάποιο πρόβλημα…

Μεγαλώνοντας άρχισα να το αποδέχομαι αυτό το «κουσούρι» και να ακούω με ενδιαφέρον κάθε όνειρο που μοιράζονταν μαζί μου, ανεξάρτητα από το πόσα πράσινα ανθρωπάκια θα είχε, πόσες ξαφνικές εμφανίσεις προσώπων από το πουθενά – τη μια στιγμή μιλάς με έναν γνωστό σου και την άλλη στιγμή γίνεται κάποιος άγνωστος, ενώ αυτό δεν διαταράσσει καθόλου τη συνέχεια του ονείρου.

Οταν έπαψε λοιπόν να με απασχολεί το θέμα αυτό, άρχισα σιγά σιγά να βλέπω και να θυμάμαι κάποια όνειρά μου που έρχονταν ήσυχα και φεύγαν το ίδιο ήσυχα μέσα σε χρώματα, περίεργες συναντήσεις και φυσικά αυτές τις ξαφνικές πτώσεις που όλοι έχουμε αισθανθεί στον ύπνο μας.

Ολο αυτό άλλαξε και γύρισα στην αγωνία των παιδικών μου χρόνων όταν έχασα τον πατέρα μου. Ολους τους επισκεπτόταν στον ύπνο τους αλλά σε μένα δεν ερχόταν. Πήγαινε στη μαμά, στους θείους, στα ξαδέρφια, σε μένα τίποτα. Ενιωθα ότι κάτι κακό είχα κάνει και με είχε τιμωρία. Ημουν τόσο θυμωμένη και μπερδεμένη.

Ενα βράδυ τού είπα «δεν πειράζει που δεν έρχεσαι, εγώ σ’ αγαπάω πάντα» και ξάπλωσα ανάλαφρη να κοιμηθώ.

Βρισκόμουν σε μια γέφυρα, έμοιαζε με γέφυρα στην Αμερική. Είχα κατέβει από το αυτοκίνητο και είχα γυρίσει μερικά μέτρα πίσω ψάχνοντας κάτι… ή κάποιον να ρωτήσω… δεν είμαι σίγουρη. Αλλά δεν υπήρχε κανείς γύρω. Απογοητευμένη που δεν έβρισκα κανέναν, γύρισα και άρχισα να περπατάω προς το αυτοκίνητο και τότε τον είδα.

Ξεπρόβαλε πίσω από το αυτοκίνητο και ερχόταν με το χαρακτηριστικό του περπάτημα χαμογελαστός προς το μέρος μου. Με λευκό παντελόνι και γαλάζιο πουκάμισο.

«Είσαι καλά;» του είπα. «Το στομάχι σου; Μήπως σε πείραξε το ταξίδι;».

«Μια χαρά είμαι» μου απάντησε και χαμογέλασε. «Μην ανησυχείς… Κι εσύ μια χαρά είσαι». Ξανά χαμόγελο. «Να μην ανησυχείς ούτε για τον δρόμο. Μια χαρά είναι κι αυτός…». Και μου ξαναχαμογέλασε…

Πήρα μια ανάσα να τον ρωτήσω… χάθηκε…

Πετάχτηκα. Με την ίδια ανάσα. Με το ίδιο χαμόγελο.

Η Γιώτα Νέγκα είναι τραγουδίστρια. Φέτος κυκλοφόρησε τον νέο της δίσκο «Αυτό που θέλεις στη ζωή το καταφέρνεις» από την Panik Records. Την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου δίνει συναυλία στην Τεχνόπολη.