Το δεύτερο φάουλ

Το δεύτερο φάουλ

Ημέρα επιστροφής δεύτερη: τι έχουμε; Κορωνοϊό, κορωνοϊό, κορωνοϊό. Ελληνοτουρκικά, ελληνοτουρκικά, ελληνοτουρκικά. Αλλο; Α, έχουμε και οικονομία. Υπερκαλύφθηκε – κατά πολύ μάλιστα – το «αίτημα» της Ελλάδας για άντληση από την αγορά 1,5 έως 2 δισ. ευρώ. Οι προσφορές ξεπέρασαν τα 12,5 δισ. και με επιτόκια που θυμίζουν πολικές θερμοκρασίες. Τόσο χαμηλά. Αρα αυτό είναι ένα καλό νέο, μέσα στη γενική μαυρίλα. Δεύτερο καλό νέο: ο υπουργός Βρούτσης αποσύρει τη διάταξη που καθιέρωνε 11ωρη εργασία (αμάν; γίναμε Ιαπωνία ξαφνικά και δεν το πήραμε χαμπάρι;) και μάλιστα χωρίς απλήρωτες υπερωρίες. Αποσύρθηκε διότι διαπιστώθηκε, λέει, «πρόβλημα νομιμότητας στη ρύθμιση, η οποία παραβιάζει τις διατάξεις για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας». Τούτου δοθέντος έχουμε δεύτερο φάουλ του Γιάννη Βρούτση μέσα σε μερικούς μήνες. Το πρώτο υποθέτω το ενθυμείσθε, είναι εκείνο με τα ΚΕΚ και το πάρτι που έγινε με τις επιδοτήσεις. Δεύτερο φάουλ, το οποίο δεν καταλαβαίνω γιατί αφήνει ασυγκίνητο τον πρόεδρο Κυριάκο. Ακόμη και αν επενδύει στη μεγαθυμία του αρχηγού του ο Βρούτσης για να κάνει όσα κάνει και να μην κάνει όσα δεν έπρεπε, δεν θα ήταν λογικό πριν εισηγηθεί την… κραταιά, από πλευράς συλλήψεως, αυτή διάταξη, να ζητήσει από δύο νομικούς να του πουν την άποψή τους; Αν είναι νόμιμη; Εγώ αν ήμουν υπουργός (λέμε τώρα…) το πρώτο που θα έκανα θα ήταν αυτό. Ο Βρούτσης πάλι, ο οποίος έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του – είναι προφανές -, όχι.

Ο πρόεδρος Κυριάκος, προϊστάμενος και εποπτεύων Βρούτση, τι κάθεται και τον κοιτάζει;

Δεν άνοιξε μύτη

Ευκαιρίας δοθείσης, να ρωτήσω για το τι έγινε τελικά και με την υπόθεση των ΚΕΚ και των επιδοτήσεων σε συγγενείς και φίλους. Είχε αναφερθεί εκείνη την περίοδο, τον περασμένο Απρίλιο συγκεκριμένα όταν «έσκασε» το σκάνδαλο, ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα ερευνούσε την υπόθεση και θα απέδιδε ευθύνες σε υπευθύνους, κατά το κλασικό, «όσο ψηλά κι αν βρίσκονται». Εγινε κάτι; Δεν έγινε, ενημερώνω. Ολοι είναι στη θέση τους, δεν έχει ανοίξει μύτη, παρά το γεγονός ότι η δημοσιογραφική έρευνα αποκάλυψε το σύνολο σχεδόν των διαστάσεων του σκανδάλου. Μια εκδοχή είναι ο υπουργός Βρούτσης και η γραμματέας του υπουργείου – και απολαύουσα της «εμπιστοσύνης» μέρους του Μεγάρου Μαξίμου – κυρία Στρατινάκη να έδωσαν εξηγήσεις, και αυτές οι εξηγήσεις κρίθηκαν ικανοποιητικές. Μια άλλη εκδοχή είναι οι εξηγήσεις να μην κρίθηκαν ακριβώς ικανοποιητικές, άλλα να αποφασίστηκε να κρατηθεί χαμηλά το θέμα, για να μην πάρει αύξοντα αριθμό ένα στον κατάλογο «γαλάζια σκάνδαλα». Μια τρίτη εκδοχή είναι να δούμε τις αποφάσεις Μητσοτάκη στον επόμενο, πραγματικό, ανασχηματισμό.

Διαλέγετε και παίρνετε…

Στο Καστελλόριζο

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς φωστήρας για να καταλαβαίνει ότι καθετί που αγγίζει ευαίσθητες χορδές της ελευθεροτυπίας και της ενημέρωσης μπορεί να αξιοποιηθεί στο έπακρο από τον αντίπαλό σου. Και να σου κάνει και ζημιά. Πολλαπλή. Παράδειγμα, αυτή η ιστορία με έναν δημοσιογράφο του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolou και έναν φωτογράφο που μάλιστα είναι έλληνας υπήκοος και κατάγεται από την Κομοτηνή. Οι δύο αυτοί μετέβησαν στο Καστελλόριζο προχθές, για να κάνουν ένα κλασικό ρεπορτάζ του είδους «μια ανάσα από τις τουρκικές ακτές το Καστελλόριζο», «από το δικό μας Κας ψωνίζουν ντομάτες οι καστελλοριζιοί» και ίσως και κανένα πιο… βαρύ του είδους «εκεί που περπατούσαμε στο λιμανάκι, με τον φίλο μου, είδαμε και κάτι στρατιώτες να κάθονται σε ένα καφενείο και να πίνουν κόκα κόλα – η Ελλάδα έχει παραβιάσει τη Συνθήκη της Λωζάννης, διότι έχει στρατιωτικοποιήσει το νησί», τέτοια.

Το πράγμα θα είχε περάσει άκαπνο, χωρίς να ασχοληθεί κανείς δηλαδή, αν δεν βρισκόταν ένα περίεργο site υπό την επωνυμία «tourkikanea.gr», να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες διαβατηρίων των δύο δημοσιογράφων. Το αναπαρήγαγαν και κάτι άλλοι πρόθυμοι βλάκες και το αποτέλεσμα ήταν να βγει απειλητικά η τουρκική κυβέρνηση και να προειδοποιεί για την προστασία των δύο δημοσιογράφων. Φυσικά θα δικαιώσω τις τουρκικές διαμαρτυρίες για την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των δύο δημοσιογράφων. Θα καταγγείλω επίσης και την προβοκάτσια που συνιστά η αποκάλυψη των ταυτοτήτων τους. Αλλά και θα γελάσω τρανταχτά με την απόπειρα της τουρκικής κυβέρνησης να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί μια προβοκατόρικη ανοησία και να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της ελευθερίας του Τύπου, όταν το καθεστώς αυτό έχει στείλει εκατοντάδες δημοσιογράφους στη φυλακή με πολυετείς φυλακίσεις, επειδή τόλμησαν κάποια στιγμή να αντιταχθούν στον σουλτάνο…

451 συνεδριάσεις

Είναι φορές που αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό και να μην παίρνεις απάντηση. Ή η απάντηση να σε εξοργίζει τόσο που να μετανιώνεις ακόμη και που υπέβαλες την ερώτηση. Μήνες και χρόνια αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν μια δίκη για μια δολοφονία στην οποία είναι γνωστές οι συνθήκες του εγκλήματος, γνωστός ο φυσικός αυτουργός, γνωστοί και οι ηθικοί αυτουργοί, να τρενάρει τόσο και να περνούν χρόνια πάνω στα χρόνια και να μην εκδίδεται απόφαση. Αναφέρομαι στη δίκη της Χρυσής Αυγής για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τον Σεπτέμβριο του 2013 στη Νίκαια. Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 7 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία και το δικαστήριο συνεχίζει με ρυθμούς κουτσής χελώνας στον ανήφορο να εκδικάζει, και να εκδικάζει, και να εκδικάζει. Τι άραγε; Αφού όλα είναι τόσο φανερά, και επίσης είναι τόσο καθαρό το τι συνέβη. Απάντηση φυσικά δεν υπάρχει. Τι υπάρχει; Ο καημός μιας μάνας που δεν βλέπει τους δολοφόνους του γιου της να τιμωρούνται, και η αφασία μιας κοινωνίας η οποία δεν αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί, γιατί η υπόθεση αυτή δεν αφορά την οικογένεια του Φύσσα, αλλά όλους μας! Δεν τη θέλουμε αυτή τη Δικαιοσύνη. Αυτό πρέπει να φωνάξουμε. Ακου 451 συνεδριάσεις και ακόμη να βγει απόφαση…