Η στρατηγική του Τραμπ

Στο επιβλητικό φινάλε του συνεδρίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος όλα έδειχναν εντυπωσιακά: οι φωτισμένες αμερικανικές σημαίες με τους χρυσούς αετούς στην κορυφή, ο Ντόναλντ και η Μελάνια, οι παθιασμένες ομιλίες, ο εθνικός ύμνος, τα πυροτεχνήματα. Οι αναλυτές αναρωτιούνται για τη «στρατηγική του Τραμπ» και αναζητούν λογική και γεγονότα σε μια προεκλογική πλατφόρμα που δεν υπάρχει – για πρώτη φορά στην τρέχουσα μνήμη. Οι αναλυτές βρίσκουν λογικές ασυνέπειες: ο Τραμπ αυτοχαρακτηρίζεται «πρόεδρος της τάξης και του νόμου», ενώ στο κανάλι Fox συγκρίνει τους πυροβολισμούς των αστυνομικών με χτυπήματα στο γκολφ. Καθημερινά αναρτά διχαστικά tweets. Επτά από τους πιο στενούς συμβούλους του έχουν καταδικασθεί. Λέει ψέματα ανερυθρίαστα, όπως «οι ΗΠΑ έχουν τα λιγότερα θύματα της πανδημίας από τις μεγάλες χώρες». Ολα αυτά τα ασυνάρτητα οδηγούν κάποιους αναλυτές να θεωρούν πως ο Τραμπ δεν διαθέτει στρατηγική. Ομως έχει. Είναι μια στρατηγική του συναισθήματος και μάλιστα, πολύ αποδοτική. Σκοπός του είναι να προκαλέσει ή να περιορίσει μια σειρά αισθημάτων – φόβο, καταπίεση, θυμό για τους «ψευτο-αμερικανούς», αγάπη για τους «αληθινούς αμερικανούς» και πάνω απ’ όλα, θαυμασμό για τον ίδιο. Τα πάντα βασίζονται στα συναισθήματα.

Και άλλοι πολιτικοί έχουν χρησιμοποιήσει τέτοιες στρατηγικές, όμως ως μέρος μιας ευρύτερης προσέγγισης. Αλλά ο Τραμπ ταυτίζεται με το κοινό του – λευκοί, φοβισμένοι, αρνητικοί, ταπεινωμένοι. Ο Τραμπ χρησιμοποιεί την «αλήθεια» ως δραματουργικό εργαλείο. Αντιμετωπίζει την πραγματικότητα – την κλιματική αλλαγή, τον Covid-19 – ως άλλον έναν διακόπτη που μπορεί να ανοίξει ή να κλείσει, κάτι σαν τα πυροτεχνήματα.

Βασικοί στόχοι αυτής της στρατηγικής, και πιο ευάλωτοι, είναι οι λευκοί, ηλικιωμένοι, με μέση μόρφωση και ευαγγελική πίστη, άνδρες. Ζουν κυρίως στην επαρχία που αισθάνεται εντονότερα την οικονομική ύφεση ή είναι υπάλληλοι στα προάστια των αμερικανικών πόλεων. Ο Τραμπ εκμεταλλεύεται την αβεβαιότητα που αισθάνονται – τόσο για τη δουλειά τους όσο και για τις εύθραυστες οικογενειακές σχέσεις σε αυτή την εποχή της εξάρτησης και της απελπισίας.