Λύκοι και αρνάκια

Το πλαίσιο αρχών και πολιτικών θέσεων της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη μαζί με το σύνθημα «Αλλαγή, λαϊκή συμμετοχή», εκφρασμένα από την ιδιοφυή προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, με λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία στα οικονομικά, διακηρυγμένη αριστερή ιδεολογία, που έφτανε στα όρια αριστερά της Αριστεράς, με έντονη αντιδικτατορική δράση και πολιτικό πρόγραμμα, που εξέπεμπε ειλικρίνεια, κυρίως ως προς τα θέματα ανακατανομής πλούτου, υπέρ λαϊκών στρωμάτων, αναγνώρισης εθνικής αντίστασης, κατάργησης κοινωνικών φρονημάτων, ισότητας και ίσων ευκαιριών σε όλους, ήταν φυσικό να γοητεύσει και να κινητοποιήσει τον λαό που έβγαινε, με αβέβαιο μέλλον, από επτάχρονη δικτατορία. Αλλά και πολλούς από εμάς τους αριστερούς πολίτες, που βάλαμε πλάτη, ώστε το Κίνημα να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα και εν τέλει να δώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ.

«Τα Αγροτικά» μου κυκλοφόρησαν το 1975, και σημείωσαν τεράστια επιτυχία, αν και παίχτηκαν μόνο έναν μήνα, στις εκπομπές της εταιρείας. Ανεξήγητο για πολλούς πώς το έργο ενός νεότατου συνθέτη μπήκε σφήνα, από τον πρώτο του κιόλας δίσκο, ανάμεσα σε όσους είχαν εκατοντάδες και χιλιοπαιγμένους, όπως Θεοδωράκης, Χατζιδάκις και άλλοι.

Η πρώτη εξήγηση για να μειώσουν την αξία τους ήταν ότι τα έγραψα για το ΠΑΣΟΚ, ότι είναι κομματικά τραγούδια. Η συκοφαντία αυτή δεν έπιανε σε όσους άκουγαν μερικά από τα τραγούδια μου αυτά στις μπουάτ της Πλάκας επί δικτατορίας. Ηταν γνωστό ότι τα είχα συνθέσει το 1972-73. Αργότερα διαπίστωσα ότι σε αυτά υπήρχε εν σπέρματι η παραμελημένη Ελληνική Μουσική Γλώσσα, η δίδυμη αδερφή της δοξασμένης Ελληνικής Ομιλούμενης Γλώσσας, εξίσου πλούσιας και εκφραστικής.

Στο ΠΑΣΟΚ με θεωρούσαν αρχικά συνωνυμία ή συγγενή με τον συνθέτη, που ήθελαν να τον καλέσουν στην πρώτη εκδήλωσή μας. Τελικά έπαιξα εγώ και έτσι άρχισα να γίνομαι γνωστός με αστρονομική ταχύτητα σε όλη την Ελλάδα. Με σημαία «Τα Αγροτικά» αυτοοργανώνονταν χιλιάδες λαού στο Κίνημα… Ο πρόεδρος μου είχε μεγάλη συμπάθεια, ίσως γιατί είχε μάθει ότι είμαι και μαθηματικός, καθόλου λαίμαργος για εξουσία. Σε μια από τις προσκλήσεις του στο Καστρί μού έκανε την πρόταση να χειριστώ την αξιοποίηση της αγοράς οπτικοακουστικών μέσων, η μεγαλύτερη μέχρι τότε επένδυση του ΠΑΣΟΚ, με τα οποία θα εφοδιάζονταν όλες οι οργανώσεις. Του είπα ότι εγώ θα ήθελα να μείνω στη μουσική μου και κοντά στους αγώνες των εργαζομένων, όπου ήμουν πάντα παρών. Είπε ότι το γνώριζε και με ευχαρίστησε.

Από την επομένη, οι τσουκνίδες και τα κοράκια που διαγκωνίζονταν για τις θέσεις στο ΠΑΣΟΚ μού έκοψαν και την καλημέρα… Γενικότερα οι περισσότεροι καλοί απόκαμαν. Από την άλλη οι τσουκνίδες που τις ποτίζαμε να γίνουν πλατάνια, όχι μόνο δεν έγιναν, αλλά πολλαπλασιάστηκαν με αποτέλεσμα να πλημυρίσουν σταδιακά το ΠΑΣΟΚ με μυρμηκικό οξύ, που στο τέλος αδρανοποίησε και τον πρόεδρο που έμεινε και αυτός μόνος. Του είχα πει σε κάποια συνάντησή μας για τις τσουκνίδες που τον πλησιάζουν και ξεστρίφτηκε στα γέλια.

Τελικά αποφάσισα ότι, ως καλλιτέχνης με αριστερές ιδέες που προωθούσα με τα τραγούδια μου, δεν είχα καμία θέση σε αυτό τον χώρο που ποτέ δεν έγινε κόμμα, όπως το εννοούμε οι αριστεροί, και από κίνημα έγινε ακίνητο… Ετσι αδρανοποιημένος από καιρό, έδωσα συγκινημένος στον πρόεδρο την παραίτησή μου σε συνεδρίαση της ΚΕ και λυπήθηκα που τον στεναχώρησα και εγώ. Εχει ευθύνη όμως και αυτός γιατί έπρεπε να γνωρίζει ότι οι λύκοι δεν ξεμαθαίνουν ποτέ να τρώνε αρνάκια. Τελικά μας τραυμάτισαν βαριά ιδίως όσους οραματιστήκαμε την αλλαγή, την ανανέωση.

Ο Θωμάς Μπακαλάκος είναι συνθέτης και για χρόνια έχει ασχοληθεί με τα κοινά. Ολόκληρο το κείμενό του, αποκλειστικά για «ΤΑ ΝΕΑ», θα το διαβάσετε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας (tanea.gr)