Στραβά αρμενίζουμε…

Χαίρομαι ως πολίτης που το κράτος πολλαπλασίασε (επιτέλους!) τα τεστ κορωνοϊού. Αλλά με ενοχλούν και με θυμώνουν τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά. Πετάς λοιπόν από τη Μύκονο (που «μαζί με τη Σαντορίνη και την Πάρο έχουν το βαρύτερο ιικό φορτίο», όπως μας είπαν αρμοδίως στο Ελ. Βενιζέλος) με ένα χαρτί στα χέρια που «θα παραδώσετε κατά την άφιξή σας». Τίποτα για το τεστ και τα παρεπόμενα. Μέχρι που φθάνεις σε μια απομονωμένη πύλη και μπαίνεις υποχρεωτικά στην ουρά. Ακόμα κι αν έχεις ξανακάνει τεστ πριν από τις διακοπές. Οι συνεργάτες του ΕΟΔΥ άψογοι. Οργανωμένοι, γρήγοροι και εντυπωσιακά πολλοί. Σε 30′ τελειώσαμε όλοι.

Την ίδια ώρα, η υπόλοιπη παρέα, που προτιμά τον μετεφηβικό χαβαλέ του καταστρώματος, έφθανε στη Ραφήνα. 700+ άτομα από τα τρία νησιά της γραμμής σε σαλόνια πήχτρα! Με μια απλή θερμομέτρηση στην είσοδο (λες και θα ταξίδευε κάποιος που τον ψήνει ο πυρετός) κι ένα χαρτί όπου βεβαιώνεις ότι δεν βρέθηκες κοντά σε νοσούντα (λες και εξέτασες όλη την παραλία). Ο κίνδυνος ήταν οι σαράντα τόσοι επιβάτες της πτήσης! «Δες το θετικά» μου είπε μια φίλη. «Μας ζήτησαν οικειοθελή εγκλεισμό επτά ημερών. Κι εσύ περίμενες μόνο 48 ώρες». Σωστό. Δεν έχασα δύο ημέρες. Αντίθετα. Κέρδισα πέντε!