Πήρε μαζί του «κάποιον λυγμό και μια ευχή»

Ο Γιάννης Πουλόπουλος, κατά τη γνώμη μου, υπήρξε ένας σπουδαίος τραγουδιστής, με ιδιαίτερα φωνητικά προσόντα. Υστερούσε βέβαια έναντι του Γιώργου Νταλάρα, του Γρηγόρη Μπιθικώτση ή του Γιάννη Πάριου. Είχε όμως μία ιδιάζουσα φωνή, ρομαντική και ευαίσθητη, που του επέτρεπε να τραγουδάει με έναν δικό του τρόπο τα λαϊκά τραγούδια. Οχι εκείνα τα λαϊκά που τραγουδούσε ο Στέλιος Καζαντζίδης, αλλά ειδικά κομμάτια. Διέθετε ένα κράμα μεταξύ Γιάννη Πάριου και Γιώργου Νταλάρα, με ένα πολύ ιδιαίτερο χρώμα. Ο Καζαντζίδης, για παράδειγμα, ήταν η απόλυτη φωνή του λαϊκού τραγουδιού, οπότε δεν μπορεί να μπει σε αυτή την κατηγορία. Επίσης οι άλλοι ερμηνευτές, τους οποίους προανέφερα, διέθεταν φωνές που ήταν πιο αρρενωπές, πιο λαϊκές και από πλευράς μεγέθους πιο στιβαρές. Ηταν βεβαίως και τέτοιες οι κοινωνικές συνθήκες που απαιτούσαν αυτή τη δύναμη στη χροιά των τραγουδιστών. Ο Γιάννης Πουλόπουλος δεν ήταν η συνισταμένη των λαϊκών φωνών, ούτε, κατά τη γνώμη μου, ήταν κάτι που τον απασχόλησε. Αλλωστε η φωνή του, που είχε τρυφερότητα την οποία δεν την είχαν άλλοι, μεγάλοι και σπουδαίοι ερμηνευτές, σαν τον Μπιθικώτση, όπως είπαμε, ή τον Στέλιο Καζαντζίδη. Εισήγαγε με τον τρόπο που τραγουδούσε έναν ρομαντισμό. Διέθετε μία εφηβικότητα και αυτό ήταν το προσόν του, το στοιχείο εκείνο που κατάφερνε να τον κάνει να διαφέρει από τους άλλους.

Ακουσα πολλούς αυτές τις ημέρες να λένε ότι «τέτοιος τραγουδιστής δεν θα βγει ποτέ» και ότι «ήταν ο μεγαλύτερος τραγουδιστής». Ας μην κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις. Ο καθένας σ’ αυτόν τον τόπο εμφανίζεται ως μεγάλος και ως ξεχωριστός. Ο Γιάννης Πουλόπουλος ήταν ένας πάρα πολύ καλός τραγουδιστής, αλλά όχι ο μεγαλύτερος λαϊκός τραγουδιστής, όπως άκουσα να τον παρουσιάζουν διάφοροι. Ηταν ένα παιδί που πέρασε πάρα πολλά χρόνια της ζωής του μέσα στη δυστυχία. Αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες από τα πρώτα χρόνια του βίου του και είχε προσαρμόσει το τραγούδι του σε ένα ύφος που ήταν κυρίως εξομολογητικό και βεβαίως κάτι μοναδικό εκείνα τα χρόνια για τον χώρο. Μεγάλωσε στην περιοχή του Μεταξουργείου, έπειτα στο Περιστέρι. Οταν ήταν πέντε ετών πεθαίνει η μητέρα του και μεγαλώνει με τον πατέρα του και τον αδελφό του. Εκανε πάρα πολλές δουλειές – ελαιοχρωματιστής , οικοδομή κ.ά. – για να ζήσει, ακόμη και όταν είχε ήδη ξεκινήσει να τραγουδάει στις μπουάτ. Εκανε μια εντυπωσιακή εκκίνηση τραγουδώντας στην παράσταση «Η γειτονιά των αγγέλων» τρία τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του μεγάλου Ιάκωβου Καμπανέλλη, ο οποίος όταν τα έγραψε έσπαγαν τα πεζοδρόμια.

Τον Γιάννη Πουλόπουλο δεν θα τον έβαζα πότε να τραγουδήσει ένα τραγούδι λαϊκό, σιδερένιο. Δεν θα του έδινα ποτέ να τραγουδήσει την «Καισαριανή». Αλλά του έδωσα άλλα, όπως είναι τα τραγούδια που υπάρχουν στον «Δρόμο» (1969, μουσική Μίμη Πλέσσα) και τα είπε υπέροχα, έτσι όπως κανείς δεν θα μπορέσει να τα αποδώσει ποτέ ξανά. Μπορεί να μην είναι βαριά τραγούδια, είναι όμως λαϊκά που έχουν από μέσα τους μία σάρκα βελούδινη, κοριτσίστικη. Ξεχωρίζω όμως από εκείνο τον δίσκο για την ερμηνεία και τον τρόπο που απέδωσε το «Αγαλμα» και το «Επεφτε βαθιά σιωπή».

Επίσης του έδωσα και 12 τραγούδια του Λόρκα – ενός μέθυσου ποιητή, τα οποία είχε μελοποιήσει ο Γιάννης Γλέζος – και τα είπε πραγματικά αξιοθαύμαστα. Του ταίριαζε απόλυτα αυτό το ύφος και η μουσική που συνέθεσε ο Γιάννης Γλέζος.

Εκείνη την εποχή που ετοιμάζαμε τον δίσκο με τα «12 τραγούδια του F.G. Lorca» (1969) – εγώ μετέφραζα και ο Γλέζος έγραφε τη μουσική -, είχε βγει και είχε πει «την ώρα που οι άλλοι λένε ευτελή τραγούδια, εγώ είπα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο και στον Γιάννη Γλέζο να μου ετοιμάσουν τραγούδια με τον Λόρκα». Οτι δηλαδή εκείνος μάς είχε αναθέσει αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά έπειτα από δική του πρωτοβουλία. Του απάντησα δημόσια. Παρ’ όλ’ αυτά οι σχέσεις μας μπορώ να πω ότι αποκαταστάθηκαν γρήγορα. Αλλωστε ο Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος που στο βάθος ήταν πολύ γλυκός. Απλώς πολλές φορές στην καθημερινή του συμπεριφορά ήταν δριμύς. Πριν απ’ αυτή τη συνεργασία μας δεν τον γνώριζα. Αρχίσαμε να κάνουμε πολλή παρέα μετά τον «Δρόμο» και τον «Λόρκα». Εγιναν η αφορμή για να έρθουμε πιο κοντά. Μέσα από τη δουλειά αντιλήφθηκα ότι ο Γιάννης ότι ήταν ένας πάρα πολύ δυνατός τραγουδιστής, σε σημείο που να τον κατατάσσω ανάμεσα στους 10 καλύτερους τραγουδιστές.

Η επαφή και η συναναστροφή μαζί του όμως μου έδωσε τη δυνατότητα ν’ ανακαλύψω ένα παιδί, το οποίο είχε περάσει πάρα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, οπότε μπορούσα να ερμηνεύσω πιο εύκολα τον τρόπο που ενεργούσε. Θυμάμαι ότι, όταν απέκτησε χρήματα, αγόρασε ακριβό αυτοκίνητο και του άρεσε να φοράει ακριβά ρολόγια. Ηταν μία συμπεριφορά που έχουν όλοι οι άνθρωποι όταν αποκτούν αιφνίδια χρήματα στη ζωή τους. Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό, διότι όλοι θέλουν να γευτούν την πολυτέλεια και την καλή ζωή που έχουν στερηθεί. Είχε την αγωνία της κοινωνικής αποδοχής στον κύκλο όπου είχε αρχίσει να κινείται – κάτι απολύτως θεμιτό. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν αλλοιώθηκε. Το χρήμα, η δόξα και η διαφορετική ζωή που άρχισε να ζει δεν άλλαξαν τον χαρακτήρα του. Ηταν ένα πάρα πολύ καλό παιδί, τρυφερό και ευαίσθητο.

Επέλεξε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση όταν ήταν 58 ετών και μπορούσε να τραγουδάει ακόμη με εκείνον τον ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο. Ετσι θα τον θυμόμαστε.