«Σιχαίνομαι την έννοια του πολιτικά ορθού»

Ο Νικόλας Γεωργίου έχτισε τον τίτλο του ως διευθυντής μόδας καθώς δημιουργούσε οπτικές ιστορίες στα εντιτόριαλ που επιμελήθηκε στα ελληνικά περιοδικά που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο της μόδας ως προϊόν του υλικού πολιτισμού. Συνεργάτης σε πολλούς έλληνες σχεδιαστές και «συνεργός» στις εμπνευσμένες παρουσιάσεις των συλλογών τους σε μέρη απρόσμενα (το σόου της Λουκίας στο παλιό Χρηματιστήριο Αθηνών στη Σοφοκλέους, η εγκατάσταση-περφόρμανς των μοντέλων στη συλλογή Collage Social του Γιώργου Ελευθεριάδη σε ένα μπαρ στην Καπνικαρέας είναι κάποια αλησμόνητα δείγματα της δουλειάς του) είναι ο image maker της ελληνικής μόδας. Αλλά και ένας οξυδερκής παρατηρητής και ερμηνευτής της μόδας έτσι όπως αυτή δημιουργείται και προβάλλεται στις μητροπόλεις της μόδας.

Και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όπως πολλοί άλλοι από τον χώρο του, χρησιμοποίησε τον επιπλέον χρόνο στο σπίτι ως ευκαιρία να σταματήσει και να σκεφτεί τι πραγματικά έχει σημασία για αυτόν. Είχε επίσης χρόνο να σκεφτεί τον ρόλο του στη βιομηχανία της μόδας, όπου έκανε ένα όνομα για τον εαυτό του τόσο ως επιτυχημένος στυλίστας όσο και ως συνεκδότης ενός σύγχρονου περιοδικού νέας ματιάς για τους άνδρες, το «Dapper Dan». Συναντηθήκαμε σε ένα υπαίθριο καφέ στα Ιλίσια ένα ζεστό μεσημέρι. Είχε ακουμπήσει στο τραπέζι μαζί με το κινητό του και το νέο του αξεσουάρ: μία υφασμάτινη μάσκα και ένα μαντίλι με ασπρόμαυρα prints.

«Επειδή δεν είναι πολύ ωραίο να φαίνεται η μάσκα, δένω το μαντίλι από πάνω και νιώθω περισσότερο προφυλαγμένος. Μέσα στο στούντιο όταν κάνουμε φωτογράφιση είναι δύσκολο να φοράς τη μάσκα. Πάντως η πρώτη μας φωτογράφιση μετά την καραντίνα που κάναμε για τη Vogue Greece στο Μιλάνο ήταν μοναδική εμπειρία. Φωτογραφίζαμε στην πλατεία του Ντουόμο και ήμασταν μόνοι μας! Σαν να είχες ένα τεράστιο μπάτζετ και μπορούσες να νοικιάσεις το Ντουόμο, τέλη Ιουνίου, που το Μιλάνο ετοιμάζεται για τις παρουσιάσεις των ανδρικών συλλογών και η πόλη γεμίζει από κόσμο της μόδας».

Τι είναι η μόδα σήμερα μέσα στον κορωνοϊό;

«Ξέρουμε; Προσπαθούμε να αντιληφθούμε τι θα γίνουμε. Αναρωτιέσαι ποιον λόγο έχεις να αντιστέκεσαι στην αλλαγή. Αφού όλα είναι ρευστά, η φύση μας είναι να πατάμε σε έναν πλανήτη που γυρνάει, εσύ γιατί να προσπαθείς να μένεις ακίνητος; Από την άλλη, κάποιο πλάνο χρειάζεσαι για να συγκροτηθείς και να παραμείνεις παραγωγικός και να ξέρεις προς τα πού πηγαίνεις. Εχω την εντύπωση ότι δεν έχουν αλλάξει και πάρα πολλά πράγματα γιατί όλοι περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Ως εκδότης του “Dapper Dan” και μέλος ενός περιοδικού που δεν είναι δικό μου σχεδιάζουμε πλέον την κάθε ημέρα. Προσπαθούμε να οσμιστούμε, πρωτίστως να κάνουμε οικονομία, γιατί όλοι είναι κουμπωμένοι στην επένδυση».

Δηλαδή το νέο ρούχο δεν θα έχει στοιχεία χρόνου για να προσδιορίζει την εποχή του;

«Ο κάθε δημιουργός είναι μοναδικός. Δεν δεχόμαστε την ύπαρξη των τάσεων. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να μοιάζουμε για να έχουμε αξία. Κάποιος που σήμερα καταγράφει τη μόδα κυρίως χαρακτηρίζεται από τη μοναδικότητά του, την πρωτοτυπία με την οποία προσεγγίζει τη μόδα. Η διαφορετικότητα, η ευγένεια, η αυθεντικότητα του χαρακτήρα, το ήθος είναι προστιθέμενες αξίες στον κόσμο της μόδας. Σιχαίνομαι την έννοια του πολιτικά ορθού γιατί δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Είναι “ανθρωπίνως ορθό”. Οχι politically correct, αλλά humanly correct. Γιατί πρέπει να μας υπαγορεύσει μία πολιτική το πώς να συμπεριφερόμαστε ως άνθρωποι; Θα έπρεπε από μέσα μας να βγαίνει αυτή η καλοπροαίρετη αντιμετώπιση προς τον κόσμο γύρω μας. Ετσι λοιπόν για να μιλήσουμε για τον κόσμο της μόδας, κάθε δημιουργός αντιδρά με τον δικό του τρόπο. Κάποιοι αποφασίζουν ότι θέλουν να δημιουργήσουν πράγματα που θα έχουν μία διάρκεια. Είναι άλλοι που αποφασίζουν ότι αυτή είναι η στιγμή για να είναι ευρηματικοί και αξιοποιούν τη φαντασία τους. Γιατί θεωρούν ότι ο αποδέκτης της μόδας θα μπει στη διαδικασία να ασχοληθεί μαζί τους επειδή έκαναν κάτι στο οποίο αρίστευσαν. Για εκείνους μετράει το “bravissimo”, το “καταπληκτικό”. Ενώ για άλλους είναι πιο σημαντικό να οχυρώσουν το DNA του οίκου τους και να δουλεύουν σε πράγματα τα οποία απηχούν τη συγκεκριμένη τους ταυτότητα. Δεν υπάρχει επομένως συγκεκριμένη αντίδραση σε κανέναν από εμάς».

Μαζί με τον φωτογράφο Βασίλη Καρύδη έχουν δημιουργήσει το «Dapper Dan». Ενα αγγλόφωνο περιοδικό ανδρικής μόδας, το οποίο κυκλοφορεί δύο φορές τον χρόνο, έχει ως έδρα το Λονδίνο και κυκλοφορεί από εκεί σε όλον το κόσμο, ενώ τυπώνεται στη Βαρκελώνη. Το μανιφέστο του περιοδικού ξεκαθαρίζει τη σημασία που δίνουν στην κουλτούρα της αισθητικής άποψης υπογραμμισμένης με ασυνήθιστα κομμάτια της μόδας, ρούχα και αξεσουάρ.

«Φέτος είναι έντεκα χρόνια. Ο ανεξάρτητος Τύπος ακολουθεί μια πορεία. Το σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μία καλή ιδέα που έχουν δυο-τρεις άνθρωποι για αρχή και δεν διαθέτουν μεγάλο μπάτζετ, αλλά βασίζονται στην τύχη του πρωτάρη. Μπήκαμε και δημιουργήσαμε έναν μικρό ενθουσιασμό στην αγορά. Αυτός ο μικρός ενθουσιασμός σου χαρίζει τα πρώτα δύο χρόνια. Εχεις το περιθώριο επειδή είσαι ο νέος που λες κάτι καινούργιο με φρέσκο layout των σελίδων σου, οι μόδες σου είναι διαφορετικές, πας ενάντια στα κλισέ και γεμίζεις τα κενά στην αγορά. Εμείς βγήκαμε το 2008 όταν ο κόσμος ήταν ακόμη πλούσιος. Εκείνη την εποχή το ένα είδος ανδρικών περιοδικών ήταν τα πολύ αβανγκάρντ που απευθύνονταν σε νεανικό κοινό αλλά πολύ προσανατολισμένα σε προϊόντα. Δηλαδή μόδα ίσον νιότη και χρήμα. Το “Arena Homme +” για παράδειγμα. Πρόβαλλε ένα αγόρι που φορούσε τα προχωρημένα, πιο καινούργια σούπερ – αλλά πολύ ακριβά – ντιζάιν κομμάτια. Στον αντίποδα ήταν τα παραδοσιακά περιοδικά όπως το “GQ”. Είχαν βασιστεί στο ονειρικό πρότυπο του εφοπλιστή, του τραπεζίτη, του πλεϊμπόι, με κορίτσια, ακριβά ρολόγια και αυτοκίνητα, με το πούρο και το καλό ουίσκι. Σαν την ταινία “Υπόθεση Τόμας Κράουν” με πρωταγωνιστή τον Στιβ ΜακΚουίν. Εγώ με τον Βασίλη είχαμε περάσει από το “Arena Homme +” αλλά δεν θέλαμε να πάμε στο “GQ”. Ημασταν σε μία ηλικία στη αρχή της ωρίμασης, ανεξάρτητοι, σχετικά πετυχημένοι στη δουλειά μας, με ένα μπάτζετ το οποίο μπορούσαμε να διαθέσουμε για το lifestyle μας. Αλλά κανένα από αυτά τα υπάρχοντα περιοδικά δεν μας βοηθούσε στην επιλογή μας. Είχαμε ξεφύγει από το να θέλουμε να βρίσκουμε ό,τι καινούργιο υπήρχε. Ημασταν το είδος των δημιουργικών ανθρώπων που μας άρεσε ας πούμε να υπάρχει πίσω από το τασάκι μία ιστορία. Ε, αυτό το storytelling, μαζί με την πολιτισμική συνάφεια του κάθε αντικείμενου, πρόσθετε μία επιπλέον πληροφορία που εντάχθηκε στο “Dapper Dan”».

Προβάλλετε τη συναισθηματική αξία ενός κομματιού;

«Γνώρισμα του περιοδικού μας ήταν οι ασπρόμαυρες εικόνες του γιατί θέλαμε να πάμε πίσω στις βασικές αρχές της καλής φωτογραφίας και το street casting. Οι μόδες του περιοδικού θέλαμε να βασίζονται σε χαρακτήρες και όχι σε μοντέλα. Απευθυνθήκαμε σε ένα ακροατήριο που ήταν όπως εμείς. Σε ανθρώπους όπως εγώ που μένω στα Ιλίσια, που αγοράζω μία καρέκλα έπειτα από δύο χρόνια γιατί με ενδιαφέρει να την ψάξω έως που θα τη βρω και θα την ερωτευτώ. Που το σακάκι μου θα είναι συγκεκριμένου σχεδιαστή γιατί το κόψιμό του ταιριάζει στο σώμα του. Ή είμαι πιστός στον ράφτη μου, το πουλόβερ μου είναι από συγκεκριμένο μέρος για κάποιο λόγο.

Για να πείσουμε λοιπόν τους διαφημιστές ότι αξίζει να επενδύσουν στο περιοδικό μας σκεφτήκαμε ότι πρέπει να στραφούμε σε θέματα σκέψης και να δώσουμε περιεχόμενο στο έντυπό μας αλλά και στο ψηφιακό του περιβάλλον. Η ομάδα μας επειδή έχει ξεκουραστεί λόγω καραντίνας, γι’ αυτό και έχουν διάθεση να επεξεργαστούν την πραγματικότητα με άλλον τρόπο. Αν εξαιρέσουμε ότι οι παραγωγές των φωτογραφιών έχουν δυσκολίες, το αποτέλεσμα είναι δυνατό. Δεν υπάρχουν χρήματα γι’ αυτό και είναι σαν να αρχίζεις από το μηδέν, τότε που δεν είχες πρόσβαση στα γραφεία δημοσίων σχέσεων της μόδας. Μόνο που τώρα έχεις πρόσβαση, αλλά η μισή παραγωγή των ντεφιλέ έχει ακυρωθεί και βρισκόμαστε σε μία συνεχή ανακατωσούρα και φλυαρία στα e-mails ζητώντας ρούχα που είδαμε τον Φεβρουάριο στο Μιλάνο αλλά λόγω Covid δεν έγιναν ποτέ ή παράγονται με καθυστέρηση. Επομένως τα περιοδικά ζητάνε ταυτόχρονα να φωτογραφίσουν τον επόμενο χειμώνα και δεν έχουν υλικό και γι’ αυτό πρέπει συνεχώς να αλλάζουμε την ιδέα παρουσίασής τους».