Θόρυβος

Δύο είναι οι λόγοι που η καγκελάριος Μέρκελ είναι πολύ πιο προσεκτική με την Τουρκία απ’ ό,τι ο πρόεδρος Μακρόν, έγραφε αυτή την εβδομάδα ο ανταποκριτής της «Monde» στο Βερολίνο. Ο ένας είναι εσωτερικός: η παρουσία τριών εκατομμυρίων Τούρκων σε γερμανικό έδαφος. Ο άλλος είναι ένα συμπέρασμα στο οποίο έχει φτάσει με τα χρόνια: πως η μόνη αποτελεσματική διπλωματία με τον Ερντογάν είναι αυτή που δεν κάνει δημόσιο θόρυβο. Η καγκελάριος φροντίζει έτσι να μιλάει μαζί του μία ή δύο φορές τον μήνα.

Αν είναι έτσι, και αν η ελληνική κυβέρνηση θέλει πράγματι να επιχειρήσει τη διεξαγωγή εποικοδομητικών συνομιλιών με την τουρκική, θα πρέπει να κάνει λιγότερο θόρυβο. Οι υπουργοί δεν χρειάζεται να ανταγωνίζονται ποιος θα καταγγείλει με μεγαλύτερη σφοδρότητα την τουρκική προκλητικότητα. Ο εκάστοτε σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Πρωθυπουργού δεν χρειάζεται να βγαίνει κάθε τόσο στα κανάλια και τις εφημερίδες, είτε για να αναπαράγει το κυβερνητικό αφήγημα είτε, ακόμη χειρότερα, για να το διαψεύδει. Και τα συγχαρητήρια του υπουργού Αμυνας στον «μάγκα» αντιπλοίαρχο για τη ναυτοσύνη του ας μένουν μεταξύ τους, δεν χρειάζεται να διαρρέουν στον Τύπο.

Αυτό δεν έχει σχέση με τη δημόσια συζήτηση, που πρέπει φυσικά να γίνεται και να είναι ειλικρινής, γόνιμη, ακόμη και έντονη (μολονότι η εκθετική αύξηση των διεθνολόγων το τελευταίο διάστημα είναι κάπως ενοχλητική). Η διπλωματία όμως πρέπει να είναι διακριτική. Η διπλωματική σύμβουλος του Πρωθυπουργού δεν αναλύει δημοσίως τι συζήτησε τον περασμένο μήνα στην τριμερή συνάντηση του Βερολίνου. Ο επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας δεν εξηγεί ποιες θα είναι οι κόκκινες γραμμές του στις διαπραγματεύσεις. Ακόμη και τα ονόματά τους δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά στο ευρύ κοινό. Ετσι πρέπει.

Τώρα λοιπόν που δείχνει να εκτονώνεται η κρίση με το «Oruc Reis», ας αφιερώσουμε τις δυνάμεις μας στην καταπολέμηση του εκρηκτικού προβλήματος που λέγεται κορωνοϊός κι ας αφήσουμε τους διπλωμάτες να κάνουν τη δουλειά τους. Ετσι κι αλλιώς το έργο τους δεν θα είναι εύκολο, οι φανατικοί και των δύο πλευρών θα παραμονεύουν για να αποκαλύψουν και να καταγγείλουν οποιαδήποτε «υπέρβαση», οποιονδήποτε συμβιβασμό, οποιαδήποτε υποτιθέμενη εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αλλά οι συνομιλίες πρέπει να προχωρήσουν και να καταλήξουν σε ένα συνυποσχετικό που θα παραπεμφθεί στη συνέχεια στη Χάγη. Αλλος καιρός για χάσιμο δεν υπάρχει.