Η σημασία της αμφισβήτησης

Φανταστείτε έναν κόσμο υπάκουο. Που θα του λένε «φόρεσε μάσκα» και αυτός αμέσως θα καλύπτει το πρόσωπό του. «Κάθισε οκλαδόν» και θα πέφτει ανακούρκουδα. Που θα ψηφίζει μόνο τον καλύτερο. Που θα αγοράζει μόνο το καλύτερο. Εναν κόσμο που δεν θα αμφισβητεί, δεν θα διαμαρτύρεται, δεν θα αντιδρά. Μόνο θα εκτελεί εντολές.

Φανταστείτε τους εικοσάχρονους άβουλους, οκνηρούς, που δεν θα κάνουν λάθη, δεν θα θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο. Τότε όμως δεν θα ήταν νεολαία αλλά κάτι άλλο.

Οι «New York Times» υπενθύμισαν πως και στην ισπανική γρίπη, πριν από έναν αιώνα, ο κόσμος αντιδρούσε στις παραινέσεις να φορά μάσκα. Και κάποιοι έσπευσαν να υπαινιχθούν πως ο κόσμος από τότε δεν έκανε σημαντικό βήμα προόδου. Φευ.

Η αντίδραση και η αμφιβολία του ανθρώπου ανέκαθεν αποτελούσαν το καύσιμο της προόδου του. Αλλιώς ακόμα θα πιστεύαμε πως τους κεραυνούς τούς ρίχνει ο θυμωμένος Δίας, τις θάλασσες τις ανακατεύει η τρίαινα του Ποσειδώνα και πως η Γη είναι επίπεδη.

Οι συνωμοσιολόγοι, τα ανυπάκουα και φαντασμένα παιδιά του κόσμου, προσφέρουν πολύτιμο έργο γιατί άθελά τους συνεισφέρουν στην προσπάθεια της τεκμηρίωσης της κακοποιημένης αλήθειας. Ενεργοποιούν τον νόμο του Νεύτωνα προκαλώντας την αντίδραση των εκπροσώπων της επιστήμης που με την αμφισημία τους τρόχισαν οι ίδιοι την αξιοπιστία τους.

Οταν την ίδια ημέρα που ανακοινώνεται από τα πλέον επίσημα χείλη πως δεν είναι απαραίτητη η χρήση της μάσκας ο ΠΟΥ συστήνει στον κόσμο να φοράει παντού μάσκα, η αντίδραση προκαλείται από την ίδια τη φύση.

Πανηγυρίζαμε που νικήσαμε τη χολέρα, τρέχαμε από τη χαρά μας κρατώντας τα ξένα δημοσιεύματα ανά χείρας που εκθείαζαν τη μεγάλη επιτυχία της χώρας να κρατήσει μακριά το μεγάλο κακό και μετά ανοίξαμε τα σύνορα στα κορωνοποιημένα Βαλκάνια για να μας κάνουν πλούσιους.

Μάθαμε πως «μόνο» το 17% των κρουσμάτων είναι εισαγόμενα. Παιχνίδι λέξεων και εντυπώσεων. Το 17% επί του συνόλου των κρουσμάτων σε δειγματοληπτικούς ελέγχους στους ξένους. Κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα πόσοι από τους επισκέπτες της χώρας μας φέρουν τον ιό.

Θυμάμαι επίσης τα ωραία γραφήματα που μας εξηγούσαν σαν να είμαστε παιδάκια του Δημοτικού πόσους μπορεί να μολύνει ένας φορέας του SARS-CoV-2. Αν εξακολουθούν να ισχύουν εκείνες οι όμορφες ζωγραφιές, οι ξένοι που φέρουν τον ιό θα μπορούσαν να μολύνουν χιλιάδες ημεδαπούς.

Και βέβαια εκκρεμεί το αποτέλεσμα της απλής μεθόδου των τριών: αν στα 100 κρούσματα έχουμε μία καραντίνα που μας έσωσε, στα 270 κρούσματα πόσες καραντίνες πρέπει να έχουμε; Αν το αποτέλεσμα βγει «καμία», τότε μάλλον κάποιοι έχουν υποπέσει σε ιστορικό λάθος που τρέμουν μήπως αποκαλυφθεί.