Λίγες μέρες πριν από μια δίκη

Στις 2 Σεπτεμβρίου αρχίζει η δίκη των συνενόχων (οι άμεσοι ένοχοι είναι νεκροί) στα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2015. Αλλά, επιμένω: το πρόβλημα με το ισλάμ δεν είναι η ισλαμική τρομοκρατία, είναι το ίδιο το ισλάμ· οι καταστροφές που επιτρέψαμε να προκαλέσει στην Ευρώπη. Το κοινό έλκεται από αιματηρά γεγονότα, όπως ήταν οι φόνοι στο Charlie Hebdo· δεν πολυδίνει σημασία σε όσα συμβαίνουν σιωπηλά· άλλωστε, ο εξισλαμισμός καλύπτεται από προπαγάνδα περί ανεξιθρησκίας και, όπως έχω γράψει πολλές φορές, από κακοήθη εθελοτυφλία. Η δίκη για το Charlie Hebdo ίσως αφυπνίσει τους Ευρωπαίους σχετικά με τον καθημερινό ισλαμοφασισμό – αλλά δεν είμαι πολύ αισιόδοξη.

Λίγοι είναι όσοι μιλούν για την τζιχαντιστική πίεση στο ευρωπαϊκό έδαφος: οι Ευρωπαίοι θεωρούν την επικράτηση της Σαρία «τοπική» και «σποραδική» – λες και πρέπει να περιμένουμε να γενικευτεί σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή επικράτεια για να αντιδράσουμε. Το ότι την περασμένη εβδομάδα οδηγός παρισινού λεωφορείου εμπόδισε να μπει στο όχημα μια κοπέλα, που φαινόταν βορειοαφρικανικής καταγωγής, επειδή φορούσε μίνι φούστα είναι μια ειδησούλα που κρύβεται πίσω από τα χειροκροτήματα: πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε! Πόσο σεβόμαστε όλες τις «άλλες κουλτούρες», τα ήθη και τα έθιμα! Το μόνο που μας νοιάζει είναι να μη δυσαρεστηθούν οι μειονότητες που δεν είναι πια μειονότητες: είναι μηχανισμοί κατάργησης ευρωπαϊκών συνταγμάτων και νόμων. Το ότι στη Γαλλία, μετά την υπόθεση Charlie Hebdo, έχει καταργηθεί de facto το δικαίωμα της βλασφημίας με τη δικαιολογία ότι δεν είναι και τόσο απαραίτητο τελικά, καταδεικνύει την υποταγή μας στο ισλάμ, σιγά-σιγά, στο πέρασμα των δεκαετιών.

Το ενδιαφέρον στη δίκη θα επικεντρωθεί στις έρευνες της τελευταίας πενταετίας· κι από την εξέλιξή της θα αναδειχθεί κάτι ευρύτερο από τους εκτελεστές: το πυκνό δίκτυο των τζαμιών, των ισλαμικών σχολείων, των δήθεν «πολιτιστικών κέντρων» και προπάντων το πλήθος των συνεργατών του ισλαμισμού στην Ευρώπη. Το πώς δηλαδή οι μουσουλμάνοι γίνονται ισλαμιστές και ποιοι -άτομα και θεσμοί- τους ευνοούν και τους στηρίζουν ενεργά. Ξέρουμε καλά ότι το ισλάμ κατέκτησε συνοικίες, σχολεία, πόλεις, με την ενθουσιώδη συνδρομή της ευρωπαϊκής αριστεράς που έχει ξεχάσει όλες της τις αξίες και που περιορίζει την απόρριψη της θρησκείας αποκλειστικά στον χριστιανισμό. Αυτός ο ισλαμιστικός θρίαμβος συνεχίζεται και εντείνεται με τη συναίνεση πανεπιστημιακών κοινοτήτων, διανοουμένων και ΜΜΕ που στρέφονται εναντίον της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και αγκαλιάζουν το ισλάμ όπως αγκαλιάζει κανείς ένα καθυστερημένο παιδάκι: με στοργή και συγκαταβατικότητα. Οι αριστεροί (και πολλοί φιλελεύθεροι) δεν βλέπουν τους μουσουλμάνους ως ίσους, ως άτομα, ως πολίτες που μπορούν και οφείλουν να κάνουν επιλογές και που να υπακούνε στους νόμους. Τους βλέπουν ως «μειονότητα» που, η καημενούλα, δεν καταλαβαίνει από δημοκρατικές ελευθερίες, βρίσκεται ακόμα πολύ κοντά στη θρησκεία και χρειάζεται απέραντη κατανόηση. Να πώς οι Ευρωπαίοι επιδεικνύουν ανωτερότητα· μια πόζα που πρόβαλε, για παράδειγμα, ο Ζακ Σιράκ, τόσο ως δήμαρχος του Παρισιού, όσο και ως πρωθυπουργός και πρόεδρος, επιδεινώνοντας τα προβλήματα του ισλαμικού κοινοτισμού. Στην προσπάθειά του να αρέσει σε όλους, ο Σιράκ νομιμοποίησε και προώθησε τον εξισλαμισμό με χαρακτηριστική αμεριμνησία: όχι ότι στη Γαλλία επιτρέπεται να ξεστομίζουμε τέτοιες απλές και αδιαφιλονίκητες αλήθειες· κι ενώ σιωπούμε, το ισλάμ προχωρεί. Ακόμα κι όπου υπήρχε, ας πούμε, η αυτοκρατορική ιδεολογία, όπως στη Βρετανία, προελαύνει χωρίς εμπόδια. Στο μεταξύ, μπροστά στην ισλαμική πίεση η προοπτική εκκοσμίκευσης των κρατών λησμονήθηκε· οι χριστιανοί θεωρούν τις χριστιανικές εκκλησίες ανάχωμα έναντι του ισλάμ.

Στην Ευρώπη πάψαμε να «θίγουμε» τους πιστούς, ιδιαίτερα τους μουσουλμάνους· ο σεβασμός στο θρησκευτικό συναίσθημα επιβάλλεται μέσω του ισλάμ. Την οπισθοδρόμησή μας καλύπτει η κουλτούρα του να μη θίγουμε καμιά ομάδα, αληθινή ή τεχνητή: υποτίθεται ότι η ελευθερία του λόγου μπορεί να πληγώσει όσους νιώθουν, δικαίως ή αδίκως, στιγματισμένοι, κατατρεγμένοι, υποτιμημένοι ή όσους απαιτούν από τους πάντες  να σέβονται τα δικά τους είδωλα. Ο καθένας σήμερα μπορεί να βρει καταφύγιο σε μια ομάδα ανέγγιχτων και να στρογγυλοκαθίσει στο απυρόβλητο: ο μουσουλμάνος πατριάρχης, ο βιαστής, αυτός που κακοποιεί γυναίκες συγχωρείται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η θυματολογική προπαγάνδα πείθει ολόκληρους λαούς ότι είναι θύματα της ιστορίας: συνέβη στους Γερμανούς μετά τη συνθήκη των Βερσαλλιών – σύμφωνα με την εθνικιστική προπαγάνδα η συνθήκη ήταν «ταπεινωτική»· λες και δεν την άξιζαν· λες και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έπρεπε να τους φερθούν με αβρότητα. Ομοίως, οι ιμάμηδες κι όλος ο συρφετός των εγκάθετων της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, του Πακιστάν, νοθεύουν την ιστορία και καταπείθουν τους μουσουλμάνους ότι είναι θύματα της αποικιοκρατίας, του ρατσισμού των λευκών και των Εβραίων. Έτσι, κατασκευάζεται ένας τρομερός μηχανισμός εναντίον των δημοκρατικών αξιών ο οποίος ενισχύεται στην ατμόσφαιρα της ανανδρίας (μια ακόμα προγραμμένη λέξη), όπου η αριστερά έχει γίνει θρησκόληπτη και ταυτοτική όπως ήταν το πάλαι ποτέ η δεξιά. Τα υπολείμματα της ελευθεριακής, ουκουμενιστικής και κοσμικής αριστεράς σιωπούν: φοβούνται μήπως κατηγορηθούν για ρατσισμό και ισλαμοφοβία.

Ωστόσο, η ισλαμοφοβία δεν είναι μόνο φυσική· είναι απαραίτητη. Αν και τον όρο επινόησαν οι χειρότεροι εχθροί της δημοκρατίας (οι ισλαμιστές και οι ισλαμόφιλοι), μπορούμε να τον υιοθετήσουμε: σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, διανοούμενοι και αγωνιστές που γεννήθηκαν σε μουσουλμανικές οικογένειες αλλά απαρνήθηκαν τη θρησκεία (όλες τις θρησκείες) αυτοπροσδιορίζονται πλέον ως ισλαμοφοβικοί. Και κυκλοφορούν με αστυνομική προστασία. Ανέκαθεν οι Ευρωπαίοι θαμπώνονταν από τη φαντασμαγορία του σκοταδισμού· σήμερα βουλιάζουν σ’ έναν πολιτισμό όπου όλες οι πράξεις χρωματίζονται φυλετικά και ταυτοτικά, κι όπου επινοούνται φυλές μέσω της θρησκείας. Όποιος δεν ανήκει σε θρησκευτικοφυλετική κοινότητα εξοστρακίζεται ipso facto· κανείς δεν δικαιούται να διατυπώνει γνώμη για μιαν «άλλη» κοινότητα – π.χ. οι ετεροφυλόφιλοι για τους ομοφυλοφίλους, οι άνδρες για τις γυναίκες, οι λευκοί για τους μαύρους, οι άθρησκοι για τους μουσουλμάνους·  κι αν, εκτός από γνώμη, διατυπώσει «φόβο» καλείται να απολογηθεί.