Εδώ ο κόσμος καίγεται

Καθώς πνιγόμαστε στα προβλήματα του δικού μας κόσμου, ξεχνάμε συνήθως ότι δεν είμαστε μόνοι. Κάνει καλό όμως καμιά φορά να στρέφουμε το βλέμμα πέρα από εμάς, να βλέπουμε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, μπας και αποκτήσει λίγο εύρος παραπάνω η κρίση μας για τα πράγματα.

Να δούμε – για παράδειγμα – τις φοβερές συνέπειες της πανδημίας, που συμβαίνουν ήδη ενώ εμείς εδώ κάνουμε μισές δουλειές, τσακωνόμαστε για τα ωράρια των μπαρ και γκρινιάζουμε σαν καταπιεσμένα ανήλικα για ασημαντότητες, ποστάροντας αμέριμνες πόζες με μαγιό. Ας το σκεφτούμε, ένα λεπτάκι έστω. Ερευνες και προβολές που δημοσιεύονται από διεθνείς οργανισμούς μας δείχνουν ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι, μεγάλες κοινότητες και αναπτυσσόμενες χώρες θα βυθιστούν στη φτώχεια. Υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά που θα αναγκαστούν να εργαστούν για να συμπληρώσουν στο οικογενειακό εισόδημα και να μην πάνε σχολείο. Οι αριθμοί δείχνουν ότι έχουν ήδη αυξηθεί οι καταναγκαστικοί γάμοι μικρών ανήλικων κοριτσιών σε χώρες όπως η Ινδία, αφού οι οικογένειες παντρεύουν τα κορίτσια άρον άρον, συνήθως για να μειώσουν τα έξοδά τους. Δείχνουν επίσης σημαντική αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, των γυναικοκτονιών και της βίας κατά ευάλωτων κοινωνικά ομάδων που σε πολλά μέρη του κόσμου μας περιθωριοποιούνται. Θα δούμε, ήδη βλέπουμε δηλαδή, την ποιότητα της δημοκρατίας να δοκιμάζεται σε πολλές χώρες και τα ανθρώπινα δικαιώματα να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Ακόμη και σε χώρες σαν τη δική μας, αναπτυγμένες και δυτικές, η πανδημία οξύνει περαιτέρω ήδη υπάρχουσες ανισότητες στη βάση του φύλου, της φυλής και της οικονομικής τάξης. Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το μακάβριο κοντέρ έχει καταγράψει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους και εκατομμύρια κρούσματα που δεν ξέρουμε τι μακροχρόνιες συνέπειες θα έχουν στην ποιότητα της ζωής τους. Εχει σημασία να μην τα αγνοούμε αυτά, μεταξύ άλλων γιατί μας βοηθούν να αντιληφθούμε το τρομερό μέγεθος αυτής της πρωτόγνωρης, για τις γενιές μας, παγκόσμιας κρίσης.

Πρέπει να το χωνέψουμε ότι η επιστήμη είναι το μεγάλο όπλο που έχουμε κι ότι η ανάσχεση της διάδοσης του ιού δεν είναι μια υπόθεση μονάχα της προσωπικής μας διάθεσης απέναντι στην υγεία μας. Είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό, είναι μια μάχη αυτοσυντήρησης όλων των κοινωνιών, ολόκληρης της ανθρωπότητας.