Μέτρα

Μια σύσκεψη στο Μαξίμου για τον κορωνοϊό διαρκεί συνήθως αρκετή ώρα. Εφόσον μάλιστα προηγείται της ανακοίνωσης ενός νέου πακέτου μέτρων, καταλήγει σχεδόν πάντα πολύωρη. Σύμφωνα με διηγήσεις ορισμένων απ’ όσους παίρνουν μέρος, η αιτία δεν είναι τόσο η διάσταση απόψεων μεταξύ κυβέρνησης και ειδικών για την ένταση των περιορισμών – οι δεύτεροι πάντα ζητούν κάτι παραπάνω προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες αύξησης των ήδη αυξημένων κρουσμάτων. Είναι κυρίως η προσπάθεια των εμπλεκόμενων εκπροσώπων της πολιτείας να βρουν τους τρόπους ελέγχου της εφαρμογής των προτεινόμενων μέτρων, μιας και δεν αρκεί να γραφτούν σε μια κοινή υπουργική απόφαση. Πρέπει και να τηρούνται – άρα κάποιος οφείλει να τσεκάρει την υλοποίησή τους, η οποία δεν επαφίεται μόνο στον υγειονομικό πατριωτισμό των πολιτών. Αν έχει μια αξία η παραπάνω παρασκηνιακή λεπτομέρεια από τα κυβερνητικά ενδότερα, αυτή είναι ότι η γνώση της φωτίζει το είδος της αντιπολίτευσης που ασκεί η αξιωματική αντιπολίτευση και στο θέμα του Covid-19. Το είδος που τείνει να υπεραπλουστεύει σύνθετα προβλήματα.

Αντιπολίτευση
Η Κουμουνδούρου βρίσκει την κυβερνητική έμφαση στην ατομική ευθύνη επιλήψιμη. Δεν είναι ωστόσο σαφές τι υπερτερεί στην αριστερή στάθμιση, η δημόσια υγεία ή η οικονομία. Στην περίπτωση της Πάρου, π.χ., ο σκιώδης Χαρδαλιάς μέμφεται την κυβέρνηση επειδή εξέθεσε την υγεία κατοίκων και τουριστών σε κίνδυνο, αλλά ταυτόχρονα φωνάζει για ποινικές και αστικές ευθύνες όσων οδήγησαν το νησί σε «ξαφνικό οικονομικό θάνατο». Για να το πούμε αλλιώς, οι συριζαίοι κατηγορούν τους κυβερνητικούς και όταν λαμβάνουν αυστηρά μέτρα και όταν δεν λαμβάνουν. Κριτικάρουν τον Μητσοτάκη πως βρέθηκε στην ίδια εκκλησία με ανθρώπους που δεν φορούσαν μάσκα, θα τον κατακεραύνωναν όμως ως τιμητή του λαού αν τολμούσε να το επισημάνει σε κάποιον. Επαναλαμβάνουν, επομένως, ένα λάθος που πολλοί αντιπολιτευόμενοι πριν από εκείνους έκαναν: δεν εστιάζουν σε μια πλευρά. Σηκώνουν τα ντεσιμπέλ για όλα κινδυνεύοντας έτσι να μην πείσουν ούτε τους ψηφοφόρους που ανησυχούν για τη διασπορά του ιού ούτε τις ομάδες του εκλογικού σώματος που αγωνιούν περισσότερο για τα οικονομικά τους. Γιατί κανένας δεν ξέρει με σιγουριά ποιου τα συμφέροντα υπερασπίζονται.